അധ്യായം 9: രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 9 | Malayalam Audiobook

Episode 9 of 10 in ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം | Bhagavad Gita Audiobook in Malayalam.

Narrated with an AI voice.

Reading time
7 min
Listening time
17 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം, അധ്യായം 9: രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗം

## Intro

ഭഗവദ്ഗീത, ഒൻപതാം അധ്യായം: രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗം. ഈ അധ്യായത്തിൽ, താൻ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും, എല്ലാ ജീവികളെയും സൃഷ്ടിച്ച് വീണ്ടും തന്നിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും, എങ്കിലും ഒന്നിനാലും ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്നുമുള്ള പരമരഹസ്യമായ ജ്ഞാനം ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ അർപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഇലയും ഒരു പൂവും ഒരു പഴവും അല്പം ജലവും പോലും താൻ സ്വീകരിക്കുമെന്നും, തന്റെ ഭക്തരിൽ ആരും ഒരിക്കലും നശിക്കുന്നില്ലെന്നും അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇത് ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയുടെ പരിഭാഷയാണ്.

## ശ്ലോകം 1

*श्रीभगवानुवाच* इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे । ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥९.१॥

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അസൂയയില്ലാത്ത നിനക്ക്, അനുഭവജ്ഞാനത്തോടുകൂടിയ ഈ പരമരഹസ്യമായ ജ്ഞാനം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുതരാം. ഇതറിഞ്ഞാൽ നീ എല്ലാ അശുഭത്തിൽനിന്നും മുക്തനാകും.

> അസൂയയില്ലാതെ കേൾക്കുന്ന അർജുനന് തന്റെ ആഴമേറിയ ഉപദേശം നൽകാമെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ വാക്കുനൽകുന്നു.

## ശ്ലോകം 2

राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् । प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥९.२॥

ഇത് വിദ്യകളുടെ രാജാവ്, രഹസ്യങ്ങളുടെ രാജാവ്, ഉത്തമമായ പവിത്രവസ്തു. ഇത് പ്രത്യക്ഷമായി അനുഭവിക്കാവുന്നതും, ധർമ്മത്തിനു ചേർന്നതും, അനുഷ്ഠിക്കാൻ വളരെ എളുപ്പമുള്ളതും, നാശമില്ലാത്തതുമാണ്.

> ഈ ജ്ഞാനം ഏറ്റവും ഉയർന്നതാണ്; എങ്കിലും പിന്തുടരാൻ എളുപ്പവും ഫലം ശാശ്വതവുമാണ്.

## ശ്ലോകം 3

अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप । अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥९.३॥

പരന്തപാ, ഈ ധർമ്മത്തിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ എന്നെ പ്രാപിക്കാതെ, മരണം നിറഞ്ഞ സംസാരമാർഗ്ഗത്തിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങുന്നു.

> ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവർ ജനനമരണചക്രത്തിൽത്തന്നെ ബന്ധിതരായി കഴിയുന്നു.

## ശ്ലോകം 4

मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना । मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥९.४॥

അവ്യക്തരൂപനായ എന്നാൽ ഈ ജഗത്തു മുഴുവൻ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ജീവികളും എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ അവയിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല.

> ഭഗവാൻ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഒന്നിലും പരിമിതനല്ല.

## ശ്ലോകം 5

न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् । भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥९.५॥

എന്നിട്ടും ജീവികൾ എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല. എന്റെ ഈശ്വരീയമായ യോഗശക്തി കാണുക! ജീവികളെ താങ്ങുന്നതും അവയെ ഉളവാക്കുന്നതും എന്റെ ആത്മാവാണ്; എങ്കിലും അത് ജീവികളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

> എല്ലാറ്റിനെയും താങ്ങിക്കൊണ്ടുതന്നെ അവയ്ക്കതീതനായിരിക്കുന്ന രഹസ്യം ശ്രീകൃഷ്ണൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 6

यथाकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् । तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥९.६॥

എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്ന മഹാവായു എപ്പോഴും ആകാശത്തിൽത്തന്നെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ജീവികളും എന്നിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നുവെന്നു മനസ്സിലാക്കുക.

> ആകാശത്തിലെ കാറ്റുപോലെ ജീവികൾ ഭഗവാനിൽ ചലിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തെ അവ സ്പർശിക്കുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 7

सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् । कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥९.७॥

കൗന്തേയാ, കല്പാന്തത്തിൽ എല്ലാ ജീവികളും എന്റെ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു. അടുത്ത കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഞാൻ അവയെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

> സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും ഭഗവാന്റെ സങ്കല്പമനുസരിച്ച് മഹാചക്രങ്ങളായി നടക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 8

प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः । भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥९.८॥

എന്റെ സ്വന്തം പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ച്, പ്രകൃതിയുടെ വശത്താൽ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത ഈ ജീവസമൂഹത്തെ മുഴുവൻ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

> ജീവികൾ പ്രകൃതിയുടെ ശക്തിയാൽ ചലിക്കുന്നു; ഭഗവാൻ ആ പ്രക്രിയയുടെ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 9

न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय । उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥९.९॥

ധനഞ്ജയാ, ആ കർമ്മങ്ങൾ എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല; കാരണം, ഞാൻ ആ കർമ്മങ്ങളിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ, ഉദാസീനനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു.

> സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെങ്കിലും ആസക്തിയില്ലാത്തതിനാൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സൃഷ്ടിയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 10

मयाध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् । हेतुनानेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥९.१०॥

എന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ പ്രകൃതി ചരാചരങ്ങളെ പ്രസവിക്കുന്നു. കൗന്തേയാ, ഈ കാരണത്താലാണ് ജഗത്ത് ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

> സൃഷ്ടിയുടെ പ്രവൃത്തി പ്രകൃതി ചെയ്യുന്നു; ഭഗവാൻ അതിന്റെ മേൽനോട്ടക്കാരനാണ്.

## ശ്ലോകം 11

अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् । परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥९.११॥

മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ച എന്നെ, സർവ്വജീവികളുടെയും മഹേശ്വരനായ എന്റെ പരമഭാവം അറിയാത്ത മൂഢന്മാർ അവഗണിക്കുന്നു.

> മനുഷ്യരൂപം മാത്രം കാണുന്ന മോഹിതർ അതിനുള്ളിലെ ദിവ്യത്വം കാണാതെ പോകുന്നു.

## ശ്ലോകം 12

मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः । राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥९.१२॥

വ്യർത്ഥമായ ആശകളും വ്യർത്ഥമായ കർമ്മങ്ങളും വ്യർത്ഥമായ അറിവുമുള്ള ആ വിവേകശൂന്യർ, മോഹിപ്പിക്കുന്ന രാക്ഷസീയവും ആസുരവുമായ പ്രകൃതിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു.

> ദിവ്യത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവർ മോഹം നിറഞ്ഞ സ്വഭാവത്താൽ വഴിതെറ്റുന്നു.

## ശ്ലോകം 13

महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः । भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥९.१३॥

പാർത്ഥാ, മഹാത്മാക്കളാകട്ടെ ദൈവീപ്രകൃതിയെ ആശ്രയിച്ച്, എന്നെ ജീവികളുടെ ആദിയും അവ്യയനുമായി അറിഞ്ഞ്, അനന്യമായ മനസ്സോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നു.

> എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉറവിടം ഭഗവാനാണെന്നറിഞ്ഞ് മഹാത്മാക്കൾ പൂർണ്ണമായും അദ്ദേഹത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു.

## ശ്ലോകം 14

सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः । नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥९.१४॥

എപ്പോഴും എന്റെ കീർത്തനം ചെയ്തും, ദൃഢവ്രതരായി പ്രയത്നിച്ചും, ഭക്തിയോടെ എന്നെ നമസ്കരിച്ചും, നിത്യയുക്തരായി അവർ എന്നെ ഉപാസിക്കുന്നു.

> യഥാർത്ഥ ഭക്തർ നിരന്തരമായ സ്നേഹത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുകയും പ്രയത്നിക്കുകയും നമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

## ശ്ലോകം 15

ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते । एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥९.१५॥

മറ്റു ചിലർ ജ്ഞാനയജ്ഞത്താൽ എന്നെ യജിച്ച് ഉപാസിക്കുന്നു: വിശ്വതോമുഖനായ എന്നെ ഏകനായും, വേറിട്ടവനായും, പലവിധത്തിലും ഉപാസിക്കുന്നു.

> ഭഗവാനെ എല്ലാറ്റിനോടും ഒന്നായോ, വേറിട്ടോ, അനേകം രൂപങ്ങളിലോ സമീപിക്കാം.

## ശ്ലോകം 16

अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाहमहमौषधम् । मन्त्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥९.१६॥

ക്രതു ഞാനാണ്, യജ്ഞം ഞാനാണ്, പിതൃക്കൾക്കുള്ള സ്വധ ഞാനാണ്, ഔഷധം ഞാനാണ്. മന്ത്രം ഞാനാണ്, നെയ്യ് ഞാനാണ്, അഗ്നി ഞാനാണ്, ഹോമിക്കപ്പെടുന്ന ആഹുതിയും ഞാനാണ്.

> ആരാധനയുടെ ഓരോ ഭാഗവും ഭഗവാന്റെതന്നെ രൂപമാണ്.

## ശ്ലോകം 17

पिताहमस्य जगतो माता धाता पितामहः । वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक्साम यजुरेव च ॥९.१७॥

ഈ ജഗത്തിന്റെ പിതാവ് ഞാനാണ്; മാതാവും ധാതാവും പിതാമഹനും ഞാൻതന്നെ. അറിയേണ്ടതും, പവിത്രമാക്കുന്നതും, ഓം എന്ന പവിത്രശബ്ദവും ഞാനാണ്; ഋഗ്വേദവും സാമവേദവും യജുർവേദവും ഞാൻതന്നെ.

> ഭഗവാനാണ് മാതാപിതാക്കളും ആധാരവും, വേദങ്ങളുൾപ്പെടെ എല്ലാ അറിവിന്റെയും ഉറവിടവും.

## ശ്ലോകം 18

गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् । प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥९.१८॥

ഗതിയും, പോഷകനും, പ്രഭുവും, സാക്ഷിയും, നിവാസവും, ശരണവും, സുഹൃത്തും ഞാനാണ്. ഉത്പത്തിയും, പ്രളയവും, ആധാരവും, നിധാനവും, നാശമില്ലാത്ത ബീജവും ഞാനാണ്.

> ആദിമുതൽ അന്ത്യംവരെ ഒരു ജീവിക്ക് ആവശ്യമായതെല്ലാം ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്.

## ശ്ലോകം 19

तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥९.१९॥

ഞാനാണ് ചൂട് നൽകുന്നത്; മഴയെ ഞാൻ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു, ഞാൻതന്നെ പെയ്യിക്കുന്നു. അർജുനാ, അമൃതവും ഞാനാണ്, മൃത്യുവും ഞാനാണ്; സത്തും അസത്തും ഞാൻതന്നെ.

> ലോകത്തിലെ ഓരോ ദ്വന്ദ്വവും ഭഗവാനിൽനിന്നുതന്നെ ഉണ്ടാകുന്നു.

## ശ്ലോകം 20

त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा । यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते । ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोक- मश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥९.२०॥

മൂന്നു വേദങ്ങളും അറിയുന്നവർ, സോമം പാനംചെയ്ത് പാപം നീങ്ങിയവർ, യജ്ഞങ്ങളാൽ എന്നെ ആരാധിച്ച് സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവർ പുണ്യമായ ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ച്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ ദിവ്യഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

> സ്വർഗ്ഗത്തിനായുള്ള കർമ്മകാണ്ഡാരാധന സ്വർഗ്ഗസുഖം നൽകുന്നു.

## ശ്ലോകം 21

ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं । क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति । एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना । गतागतं कामकामा लभन्ते ॥९.२१॥

വിശാലമായ ആ സ്വർഗ്ഗലോകം അനുഭവിച്ചശേഷം, പുണ്യം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ അവർ മർത്ത്യലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ മൂന്നു വേദങ്ങളുടെ ധർമ്മം പിന്തുടർന്ന് ഭോഗങ്ങൾ കാംക്ഷിക്കുന്നവർ പോക്കും വരവും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

> പുണ്യത്താൽ നേടുന്ന സ്വർഗ്ഗം താൽക്കാലികമാണ്; അതിനുശേഷം പുനർജന്മം തുടരുന്നു.

## ശ്ലോകം 22

अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते । तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥९.२२॥

അനന്യരായി എന്നെത്തന്നെ ചിന്തിച്ച് ഉപാസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക്, നിത്യവും എന്നിൽ യുക്തരായ അവർക്ക്, ഇല്ലാത്തതു നൽകുകയും ഉള്ളതു കാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചുമതല ഞാൻതന്നെ വഹിക്കുന്നു.

> പൂർണ്ണമായും തന്നിൽ സമർപ്പിച്ചവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഭഗവാൻതന്നെ നോക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 23

येऽप्यन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः । तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥९.२३॥

കൗന്തേയാ, മറ്റു ദേവതകളുടെ ഭക്തരായി ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ ആരാധിക്കുന്നവരും എന്നെത്തന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്; എന്നാൽ വിധിപ്രകാരമല്ല.

> ആത്മാർത്ഥമായ എല്ലാ ആരാധനയും ഒടുവിൽ ഏകനായ ഭഗവാനിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.

## ശ്ലോകം 24

अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च । न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥९.२४॥

എന്തെന്നാൽ, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും ഭോക്താവും പ്രഭുവും ഞാനാണ്. എന്നാൽ അവർ എന്നെ തത്ത്വത്തിൽ അറിയുന്നില്ല; അതിനാൽ അവർ വീണ്ടും താഴേക്കു പതിക്കുന്നു.

> യഥാർത്ഥ സ്വീകർത്താവ് ഭഗവാനാണെന്നറിയാത്തതിനാൽ അവർക്ക് പരിമിതമായ ഫലമേ ലഭിക്കുന്നുള്ളൂ.

## ശ്ലോകം 25

यान्ति देवव्रता देवान्पितॄन्यान्ति पितृव्रताः । भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥९.२५॥

ദേവവ്രതർ ദേവന്മാരെ പ്രാപിക്കുന്നു; പിതൃവ്രതർ പിതൃക്കളെ പ്രാപിക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർ ഭൂതങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു; എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർ എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.

> ഒരാൾ എന്തിനെ ആരാധിക്കുന്നുവോ അതിനെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 26

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥९.२६॥

ശുദ്ധമനസ്സുള്ള ഒരാൾ ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് ഒരു ഇലയോ, പൂവോ, പഴമോ, ജലമോ സമർപ്പിച്ചാൽ, ഭക്തിയോടെ നൽകിയ അത് ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു.

> കാണിക്കയുടെ വിലയല്ല, അതിനു പിന്നിലെ സ്നേഹമാണ് ഭഗവാൻ വിലമതിക്കുന്നത്.

## ശ്ലോകം 27

यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् । यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥९.२७॥

കൗന്തേയാ, നീ എന്തു ചെയ്യുന്നുവോ, എന്തു ഭക്ഷിക്കുന്നുവോ, എന്തു ഹോമിക്കുന്നുവോ, എന്തു ദാനം ചെയ്യുന്നുവോ, എന്തു തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്നുവോ, അതെല്ലാം എനിക്കുള്ള അർപ്പണമായി ചെയ്യുക.

> ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഭഗവാനുള്ള അർപ്പണമാക്കാം.

## ശ്ലോകം 28

शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः । संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥९.२८॥

ഇങ്ങനെ ശുഭവും അശുഭവുമായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന കർമ്മബന്ധനങ്ങളിൽനിന്ന് നീ മുക്തനാകും. സംന്യാസയോഗത്തിൽ യുക്തമായ മനസ്സോടെ, വിമുക്തനായി നീ എന്നെ പ്രാപിക്കും.

> എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഭഗവാന് അർപ്പിക്കുന്നത് അവയുടെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഫലങ്ങളിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 29

समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः । ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥९.२९॥

എല്ലാ ജീവികളിലും ഞാൻ സമനാണ്. എനിക്കു വെറുക്കപ്പെട്ടവനായി ആരുമില്ല, പ്രിയപ്പെട്ടവനായും ആരുമില്ല. എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നവർ എന്നിലും, ഞാൻ അവരിലും ഇരിക്കുന്നു.

> ഭഗവാൻ പക്ഷപാതമില്ലാത്തവനാണ്; എങ്കിലും ഭക്തി അദ്ദേഹവുമായി ജീവനുള്ള ഒരു ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 30

अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् । साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥९.३०॥

അത്യന്തം ദുരാചാരിയായവൻപോലും അനന്യഭക്തിയോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ സാധുവെന്നുതന്നെ കരുതണം; എന്തെന്നാൽ അവൻ ശരിയായ നിശ്ചയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

> ഭഗവാനിലേക്കുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ തിരിവ് ഒരാളുടെ ഭൂതകാലത്തെക്കാൾ പ്രധാനമാണ്.

## ശ്ലോകം 31

क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति । कौन्तेय प्रति जानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥९.३१॥

അവൻ വേഗം ധർമ്മാത്മാവായിത്തീരുകയും ശാശ്വതമായ ശാന്തി നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. കൗന്തേയാ, ഉറപ്പായി അറിയുക: എന്റെ ഭക്തൻ ഒരിക്കലും നശിക്കുന്നില്ല.

> തന്റെ ഭക്തരിൽ ആരും ഒരിക്കലും നശിക്കില്ലെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ വാക്കുനൽകുന്നു.

## ശ്ലോകം 32

मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः । स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥९.३२॥

പാർത്ഥാ, ഹീനജന്മമുള്ളവരായാലും, സ്ത്രീകളും വൈശ്യരും ശൂദ്രരും എന്നെ ആശ്രയിച്ചാൽ അവരും പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.

> ജന്മം ഏതായാലും, ഭഗവാനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും പരമലക്ഷ്യം തുറന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഈ ശ്ലോകം പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 33

किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा । अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥९.३३॥

അപ്പോൾ പുണ്യവാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഭക്തരായ രാജർഷിമാരുടെയും കാര്യം പറയാനുണ്ടോ! അനിത്യവും സുഖമില്ലാത്തതുമായ ഈ ലോകത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്ന നീ എന്നെ ഭജിക്കുക.

> ഈ ലോകജീവിതം ക്ഷണികവും ദുഃഖം നിറഞ്ഞതുമായതിനാൽ, തന്നെ ആശ്രയിക്കാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അർജുനനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 34

मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु । मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥९.३४॥

എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കുക, എന്റെ ഭക്തനാകുക, എന്നെ ആരാധിക്കുക, എന്നെ നമസ്കരിക്കുക. ഇങ്ങനെ നിന്നെത്തന്നെ എന്നിൽ യോജിപ്പിച്ച്, എന്നെ പരമലക്ഷ്യമായി കരുതിയാൽ നീ എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കും.

> അധ്യായത്തിന്റെ സാരം ശ്രീകൃഷ്ണൻ സംഗ്രഹിക്കുന്നു: തന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി ഭഗവാനു സമർപ്പിക്കുന്നവൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

## Outro

ഇവിടെ ഭഗവദ്ഗീതയുടെ ഒൻപതാം അധ്യായമായ രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗം, രാജവിദ്യയുടെയും രാജരഹസ്യത്തിന്റെയും യോഗം, സമാപിക്കുന്നു. പത്താം അധ്യായത്തിൽ, ലോകത്തിൽ തന്റെ മഹിമ പ്രകാശിക്കുന്ന അനേകം രൂപങ്ങളായ തന്റെ ദിവ്യവിഭൂതികളെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വർണ്ണിക്കുന്നു. ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയിൽനിന്ന്.

Keep going