अध्याय 10: विभूतियोग | Bhagavad Gita Chapter 10 | Marathi Audiobook
Episode 10 of 10 in भगवद्गीता श्राव्य पुस्तक | Bhagavad Gita Audiobook in Marathi.
Narrated with an AI voice.
- Reading time
- 10 min
- Listening time
- 19 min
- By
- DharmikStudio Originals
- Narration
- AI voice
Read along
# भगवद्गीता श्राव्य पुस्तक, अध्याय 10: विभूतियोग
## Intro
भगवद्गीता, दहावा अध्याय: विभूतियोग. या अध्यायात श्रीकृष्ण सांगतात की तेच सर्वांचे मूळ आहेत, आणि भारावलेले अर्जुन त्यांना विचारतात की कोणत्या विभूतींनी ते सर्व लोकांत व्यापून राहिले आहेत. देव, ऋषी, नद्या, पर्वत, पशू आणि माणसे यांतील प्रत्येक वर्गातील श्रेष्ठाचे नाव श्रीकृष्ण घेतात, आणि सांगतात की जे काही तेजस्वी किंवा सामर्थ्यवान आहे, ते त्यांच्या तेजाच्या एका अंशापासूनच उत्पन्न झाले आहे. हा धार्मिक स्टुडिओचा अनुवाद आहे.
## श्लोक 1
*श्रीभगवानुवाच* भूय एव महाबाहो शृणु मे परमं वचः । यत्तेऽहं प्रीयमाणाय वक्ष्यामि हितकाम्यया ॥१०.१॥
श्रीभगवान म्हणाले: हे महाबाहो, पुन्हा माझे परम वचन ऐक. ते ऐकून तुला आनंद होतो, म्हणून तुझ्या हिताच्या इच्छेने मी तुला ते सांगतो.
> अर्जुनावरील प्रेमामुळे श्रीकृष्ण त्यांना पुढील उपदेश देतात.
## श्लोक 2
न मे विदुः सुरगणाः प्रभवं न महर्षयः । अहमादिर्हि देवानां महर्षीणां च सर्वशः ॥१०.२॥
माझी उत्पत्ती ना देवगण जाणतात, ना महर्षी, कारण मीच सर्व प्रकारे देवांचा आणि महर्षींचा आदी आहे.
> जो देवांचे आणि ऋषींचेही मूळ आहे, त्याचे मूळ ते जाणू शकत नाहीत.
## श्लोक 3
यो मामजमनादिं च वेत्ति लोकमहेश्वरम् । असंमूढः स मर्त्येषु सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥१०.३॥
जो मला अजन्मा, अनादी आणि लोकांचा महान ईश्वर म्हणून जाणतो, तो माणसांमध्ये मोहरहित असतो आणि सर्व पापांतून मुक्त होतो.
> ईश्वराला शाश्वत स्वामी म्हणून जाणणे माणसाला भ्रम आणि पापापासून मुक्त करते.
## श्लोक 4
बुद्धिर्ज्ञानमसंमोहः क्षमा सत्यं दमः शमः । सुखं दुःखं भवोऽभावो भयं चाभयमेव च ॥१०.४॥
बुद्धी, ज्ञान, मोहाचा अभाव, क्षमा, सत्य, इंद्रियनिग्रह, मनःशांती, सुख आणि दुःख, जन्म आणि मृत्यू, भय आणि अभयसुद्धा,
> प्राण्यांमध्ये आढळणारे अनेक भाव श्रीकृष्ण सांगू लागतात.
## श्लोक 5
अहिंसा समता तुष्टिस्तपो दानं यशोऽयशः । भवन्ति भावा भूतानां मत्त एव पृथग्विधाः ॥१०.५॥
अहिंसा, समता, संतोष, तप, दान, यश आणि अपयश: प्राण्यांचे हे वेगवेगळे भाव माझ्यापासूनच उत्पन्न होतात.
> मनाचे आणि भाग्याचे सर्व गुण त्याच एका उगमापासून येतात.
## श्लोक 6
महर्षयः सप्त पूर्वे चत्वारो मनवस्तथा । मद्भावा मानसा जाता येषां लोक इमाः प्रजाः ॥१०.६॥
प्राचीन सात महर्षी आणि तसेच चार मनू, माझ्याच भावाने युक्त होऊन, माझ्या मनापासून जन्मले. त्यांच्यापासूनच जगातील ही सर्व प्रजा उत्पन्न झाली.
> आदी ऋषी आणि मानवजातीचे पूर्वज ईश्वराच्या स्वतःच्या संकल्पातून जन्मले.
## श्लोक 7
एतां विभूतिं योगं च मम यो वेत्ति तत्त्वतः । सोऽविकम्पेन योगेन युज्यते नात्र संशयः ॥१०.७॥
जो माझी ही विभूती आणि योगसामर्थ्य तत्त्वतः जाणतो, तो अढळ योगाने युक्त होतो, यात काहीही संशय नाही.
> ईश्वराची महिमा समजल्याने त्याच्याशी स्थिर आणि कायमचे मीलन होते.
## श्लोक 8
अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तः सर्वं प्रवर्तते । इति मत्वा भजन्ते मां बुधा भावसमन्विताः ॥१०.८॥
मीच सर्वांच्या उत्पत्तीचे कारण आहे, माझ्यापासूनच सर्व काही चालते. हे जाणून ज्ञानी लोक प्रेमाने भरून माझे भजन करतात.
> ईश्वराला सर्वांचा उगम जाणून ज्ञानी भक्तीने त्याच्याकडे वळतात.
## श्लोक 9
मच्चित्ता मद्गतप्राणा बोधयन्तः परस्परम् । कथयन्तश्च मां नित्यं तुष्यन्ति च रमन्ति च ॥१०.९॥
माझ्यात मन लावलेले, मला प्राण अर्पण केलेले, एकमेकांना माझा बोध करून देणारे आणि नेहमी माझीच चर्चा करणारे ते संतुष्ट राहतात आणि आनंद पावतात.
> भक्त मिळून ईश्वराची चर्चा करण्यात आनंद मानतात.
## श्लोक 10
तेषां सततयुक्तानां भजतां प्रीतिपूर्वकम् । ददामि बुद्धियोगं तं येन मामुपयान्ति ते ॥१०.१०॥
जे नेहमी माझ्याशी जोडलेले राहतात आणि प्रेमाने माझे भजन करतात, त्यांना मी तो बुद्धियोग देतो, ज्याने ते मला प्राप्त होतात.
> भक्तांना आपल्यापर्यंत नेणारी समज ईश्वर स्वतः देतो.
## श्लोक 11
तेषामेवानुकम्पार्थमहमज्ञानजं तमः । नाशयाम्यात्मभावस्थो ज्ञानदीपेन भास्वता ॥१०.११॥
त्यांच्यावर कृपा करण्यासाठीच मी त्यांच्या हृदयात राहून, ज्ञानाच्या तेजस्वी दिव्याने, अज्ञानातून जन्मलेला अंधार नष्ट करतो.
> जे ईश्वरावर प्रेम करतात, त्यांच्या अंतरात तो ज्ञानाचा दिवा लावतो.
## श्लोक 12
*अर्जुन उवाच* परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमं भवान् । पुरुषं शाश्वतं दिव्यमादिदेवमजं विभुम् ॥१०.१२॥
अर्जुन म्हणाले: आपण परम ब्रह्म आहात, परम धाम आहात, परम पवित्र आहात. आपण शाश्वत दिव्य पुरुष, आदिदेव, अजन्मा आणि सर्वव्यापी आहात.
> श्रीकृष्णांच्या वचनांनी भारावून अर्जुन त्यांची परम सत्य म्हणून स्तुती करतात.
## श्लोक 13
आहुस्त्वामृषयः सर्वे देवर्षिर्नारदस्तथा । असितो देवलो व्यासः स्वयं चैव ब्रवीषि मे ॥१०.१३॥
सर्व ऋषी आपल्याला असेच म्हणतात, देवर्षी नारद, असित, देवल आणि व्यासही हेच सांगतात, आणि आता आपण स्वतःही मला हेच सांगत आहात.
> महान ऋषी आणि स्वतः श्रीकृष्ण एकच गोष्ट सांगतात, असे अर्जुन म्हणतात.
## श्लोक 14
सर्वमेतदृतं मन्ये यन्मां वदसि केशव । न हि ते भगवन्व्यक्तिं विदुर्देवा न दानवाः ॥१०.१४॥
हे केशवा, आपण मला जे काही सांगता, ते सर्व मी सत्य मानतो. हे भगवंता, आपले प्रकट होणे ना देव जाणतात, ना दानव.
> देवही ज्यांना समजू शकत नाहीत, त्या श्रीकृष्णांचे वचन अर्जुन पूर्णपणे स्वीकारतात.
## श्लोक 15
स्वयमेवात्मनात्मानं वेत्थ त्वं पुरुषोत्तम । भूतभावन भूतेश देवदेव जगत्पते ॥१०.१५॥
हे पुरुषोत्तमा, हे प्राण्यांना उत्पन्न करणाऱ्या, हे प्राण्यांच्या ईश्वरा, हे देवाधिदेवा, हे जगत्पते, आपण स्वतःच स्वतःला स्वतःद्वारे जाणता.
> ईश्वराला खरोखर केवळ ईश्वरच जाणू शकतो.
## श्लोक 16
वक्तुमर्हस्यशेषेण दिव्या ह्यात्मविभूतयः । याभिर्विभूतिभिर्लोकानिमांस्त्वं व्याप्य तिष्ठसि ॥१०.१६॥
ज्या विभूतींनी आपण हे सर्व लोक व्यापून राहिला आहात, त्या आपल्या दिव्य विभूतींचे पूर्ण वर्णन करण्यास आपणच समर्थ आहात.
> श्रीकृष्ण जगात कसे उपस्थित आहेत, हे अर्जुन विचारतात.
## श्लोक 17
कथं विद्यामहं योगिंस्त्वां सदा परिचिन्तयन् । केषु केषु च भावेषु चिन्त्योऽसि भगवन्मया ॥१०.१७॥
हे योगी, नेहमी आपले चिंतन करत असताना मी आपल्याला कसे जाणू? आणि हे भगवंता, कोणकोणत्या भावांमध्ये मी आपले चिंतन करू?
> ध्यानात ईश्वराला कोठे पाहावे, हे अर्जुनाला जाणायचे आहे.
## श्लोक 18
विस्तरेणात्मनो योगं विभूतिं च जनार्दन । भूयः कथय तृप्तिर्हि शृण्वतो नास्ति मेऽमृतम् ॥१०.१८॥
हे जनार्दना, आपले योगसामर्थ्य आणि विभूती पुन्हा विस्ताराने सांगा, कारण आपले अमृतासारखे वचन ऐकताना माझी तृप्ती होत नाही.
> ईश्वराविषयी अधिक ऐकण्याची अर्जुनाची तहान अनंत आहे.
## श्लोक 19
*श्रीभगवानुवाच* हन्त ते कथयिष्यामि दिव्या ह्यात्मविभूतयः । प्राधान्यतः कुरुश्रेष्ठ नास्त्यन्तो विस्तरस्य मे ॥१०.१९॥
श्रीभगवान म्हणाले: बरे, हे कुरुश्रेष्ठा, मी तुला माझ्या दिव्य विभूती सांगतो, पण केवळ मुख्य मुख्य, कारण माझ्या विस्ताराला अंत नाही.
> श्रीकृष्ण मान्य करतात, पण विभूती अनंत असल्याने केवळ मुख्य विभूती सांगतील, असे म्हणतात.
## श्लोक 20
अहमात्मा गुडाकेश सर्वभूताशयस्थितः । अहमादिश्च मध्यं च भूतानामन्त एव च ॥१०.२०॥
हे गुडाकेशा, सर्व प्राण्यांच्या हृदयात राहणारा आत्मा मी आहे. प्राण्यांचा आदी, मध्य आणि अंतही मीच आहे.
> ईश्वर प्रत्येक प्राण्याच्या अंतरात राहतो आणि संपूर्ण जीवनात उपस्थित असतो.
## श्लोक 21
आदित्यानामहं विष्णुर्ज्योतिषां रविरंशुमान् । मरीचिर्मरुतामस्मि नक्षत्राणामहं शशी ॥१०.२१॥
आदित्यांमध्ये मी विष्णू आहे, तेजांमध्ये किरणांनी युक्त सूर्य आहे. मरुतांमध्ये मी मरीची आहे, आणि नक्षत्रांमध्ये चंद्र आहे.
> आकाशापासून सुरुवात करून श्रीकृष्ण प्रत्येक वर्गातील श्रेष्ठाचे नाव घेतात.
## श्लोक 22
वेदानां सामवेदोऽस्मि देवानामस्मि वासवः । इन्द्रियाणां मनश्चास्मि भूतानामस्मि चेतना ॥१०.२२॥
वेदांमध्ये मी सामवेद आहे, देवांमध्ये इंद्र, म्हणजे वासव, आहे. इंद्रियांमध्ये मी मन आहे, आणि प्राण्यांमध्ये चेतना आहे.
> शास्त्रे, देव आणि अंतर्मन यांतील सर्वश्रेष्ठात ईश्वर झळकतो.
## श्लोक 23
रुद्राणां शंकरश्चास्मि वित्तेशो यक्षरक्षसाम् । वसूनां पावकश्चास्मि मेरुः शिखरिणामहम् ॥१०.२३॥
रुद्रांमध्ये मी शंकर आहे, यक्ष आणि राक्षसांमध्ये धनाचा स्वामी कुबेर आहे. वसूंमध्ये मी अग्नी आहे, आणि शिखरे असलेल्या पर्वतांमध्ये मेरू आहे.
> प्राण्यांच्या प्रत्येक वर्गात श्रीकृष्णच प्रमुख आहेत.
## श्लोक 24
पुरोधसां च मुख्यं मां विद्धि पार्थ बृहस्पतिम् । सेनानीनामहं स्कन्दः सरसामस्मि सागरः ॥१०.२४॥
हे पार्था, पुरोहितांमध्ये मुख्य असलेला बृहस्पती मलाच जाण. सेनापतींमध्ये मी स्कंद आहे, आणि जलाशयांमध्ये सागर आहे.
> श्रीकृष्णच श्रेष्ठ गुरू, श्रेष्ठ योद्धा आणि सर्वांत मोठा जलाशय आहेत.
## श्लोक 25
महर्षीणां भृगुरहं गिरामस्म्येकमक्षरम् । यज्ञानां जपयज्ञोऽस्मि स्थावराणां हिमालयः ॥१०.२५॥
महर्षींमध्ये मी भृगू आहे, वाणीमध्ये एकाक्षर ओम् आहे. यज्ञांमध्ये मी जपयज्ञ आहे, आणि स्थिर राहणाऱ्यांमध्ये हिमालय आहे.
> ईश्वरच पवित्र अक्षर, शांत जप आणि महान पर्वत आहे.
## श्लोक 26
अश्वत्थः सर्ववृक्षाणां देवर्षीणां च नारदः । गन्धर्वाणां चित्ररथः सिद्धानां कपिलो मुनिः ॥१०.२६॥
सर्व वृक्षांमध्ये मी पिंपळ आहे, देवर्षींमध्ये नारद आहे. गंधर्वांमध्ये मी चित्ररथ आहे, आणि सिद्धांमध्ये कपिल मुनी आहे.
> वृक्ष, ऋषी आणि स्वर्गीय गायक यांतील श्रेष्ठांची नावे श्रीकृष्ण घेतात.
## श्लोक 27
उच्चैःश्रवसमश्वानां विद्धि माममृतोद्भवम् । ऐरावतं गजेन्द्राणां नराणां च नराधिपम् ॥१०.२७॥
घोड्यांमध्ये अमृतातून उत्पन्न झालेला उच्चैःश्रवा मलाच जाण. श्रेष्ठ हत्तींमध्ये मी ऐरावत आहे, आणि माणसांमध्ये राजा आहे.
> प्राणी आणि माणसे यांच्यात ईश्वर सर्वश्रेष्ठात झळकतो.
## श्लोक 28
आयुधानामहं वज्रं धेनूनामस्मि कामधुक् । प्रजनश्चास्मि कन्दर्पः सर्पाणामस्मि वासुकिः ॥१०.२८॥
शस्त्रांमध्ये मी वज्र आहे, गायींमध्ये कामधेनू आहे. संतती उत्पन्न करणाऱ्यांमध्ये मी कामदेव आहे, आणि सर्पांमध्ये वासुकी आहे.
> ईश्वर शक्तीत, समृद्धीत आणि नव्या जीवनाच्या सामर्थ्यात उपस्थित आहे.
## श्लोक 29
अनन्तश्चास्मि नागानां वरुणो यादसामहम् । पितॄणामर्यमा चास्मि यमः संयमतामहम् ॥१०.२९॥
नागांमध्ये मी अनंत आहे, जलचरांमध्ये वरुण आहे. पितरांमध्ये मी अर्यमा आहे, आणि शासन करणाऱ्यांमध्ये यम आहे.
> नाग, जल, पितर आणि शासक यांतील प्रमुखांची नावे श्रीकृष्ण घेतात.
## श्लोक 30
प्रह्लादश्चास्मि दैत्यानां कालः कलयतामहम् । मृगाणां च मृगेन्द्रोऽहं वैनतेयश्च पक्षिणाम् ॥१०.३०॥
दैत्यांमध्ये मी प्रल्हाद आहे, गणना करणाऱ्यांमध्ये काळ आहे. पशूंमध्ये मी सिंह आहे, आणि पक्ष्यांमध्ये विनतेचा पुत्र गरुड आहे.
> दैत्यांमध्येही ईश्वर भक्त प्रल्हादाच्या रूपात आहे.
## श्लोक 31
पवनः पवतामस्मि रामः शस्त्रभृतामहम् । झषाणां मकरश्चास्मि स्रोतसामस्मि जाह्नवी ॥१०.३१॥
पवित्र करणाऱ्यांमध्ये मी वायू आहे, शस्त्रधाऱ्यांमध्ये राम आहे. माशांमध्ये मी मगर आहे, आणि नद्यांमध्ये गंगा आहे.
> ईश्वरच पवित्र करणारा वारा, श्रेष्ठ योद्धा आणि पावन नदी आहे.
## श्लोक 32
सर्गाणामादिरन्तश्च मध्यं चैवाहमर्जुन । अध्यात्मविद्या विद्यानां वादः प्रवदतामहम् ॥१०.३२॥
हे अर्जुना, सृष्टीचा आदी, अंत आणि मध्यही मीच आहे. विद्यांमध्ये मी अध्यात्मविद्या आहे, आणि वाद करणाऱ्यांमध्ये सत्याचा शोध घेणारा तर्क आहे.
> ईश्वर संपूर्ण सृष्टीत आणि सत्याच्या शोधात उपस्थित आहे.
## श्लोक 33
अक्षराणामकारोऽस्मि द्वन्द्वः सामासिकस्य च । अहमेवाक्षयः कालो धाताहं विश्वतोमुखः ॥१०.३३॥
अक्षरांमध्ये मी अकार आहे, समासांमध्ये द्वंद्व समास आहे. मीच अक्षय काळ आहे, आणि सर्वत्र मुख असलेला धारण करणाराही मीच आहे.
> ईश्वर पहिला ध्वनी, अनंत काळ आणि सर्वांना धारण करणारा आहे.
## श्लोक 34
मृत्युः सर्वहरश्चाहमुद्भवश्च भविष्यताम् । कीर्तिः श्रीर्वाक्च नारीणां स्मृतिर्मेधा धृतिः क्षमा ॥१०.३४॥
सर्वांचे हरण करणारा मृत्यू मी आहे, आणि पुढे होणाऱ्यांची उत्पत्तीही मी आहे. स्त्रीगुणांमध्ये मी कीर्ती, श्री, वाणी, स्मृती, मेधा, धृती आणि क्षमा आहे.
> ईश्वर अंतही आहे आणि आरंभही, आणि येथे सांगितलेले श्रेष्ठ गुणही.
## श्लोक 35
बृहत्साम तथा साम्नां गायत्री छन्दसामहम् । मासानां मार्गशीर्षोऽहमृतूनां कुसुमाकरः ॥१०.३५॥
सामगानांमध्ये मी बृहत्साम आहे, छंदांमध्ये गायत्री आहे. महिन्यांमध्ये मी मार्गशीर्ष आहे, आणि ऋतूंमध्ये फुलांनी बहरलेला वसंत ऋतू आहे.
> गान, छंद, महिने आणि ऋतू यांत ईश्वर सर्वांत सुंदर आहे.
## श्लोक 36
द्यूतं छलयतामस्मि तेजस्तेजस्विनामहम् । जयोऽस्मि व्यवसायोऽस्मि सत्त्वं सत्त्ववतामहम् ॥१०.३६॥
फसवणूक करणाऱ्यांमध्ये मी जुगार आहे, तेजस्वींचे तेज मी आहे. मीच विजय आहे, मीच निश्चय आहे, आणि सात्त्विकांचे सत्त्व मी आहे.
> कोणत्याही क्षेत्रात जे सर्वांत वरचढ आहे, अगदी जुगारातही, ते ईश्वराच्या सामर्थ्याचे प्रतिबिंब आहे.
## श्लोक 37
वृष्णीनां वासुदेवोऽस्मि पाण्डवानां धनंजयः । मुनीनामप्यहं व्यासः कवीनामुशना कविः ॥१०.३७॥
वृष्णींमध्ये मी वासुदेव आहे, पांडवांमध्ये धनंजय आहे. मुनींमध्ये मी व्यास आहे, आणि कवींमध्ये उशना कवी आहे.
> श्रीकृष्ण स्वतःला, अर्जुनाला, व्यासांना आणि उशनाला आपापल्या वर्गात श्रेष्ठ म्हणतात.
## श्लोक 38
दण्डो दमयतामस्मि नीतिरस्मि जिगीषताम् । मौनं चैवास्मि गुह्यानां ज्ञानं ज्ञानवतामहम् ॥१०.३८॥
दमन करणाऱ्यांमध्ये मी दंड आहे, विजय इच्छिणाऱ्यांमध्ये नीती आहे. गुप्त गोष्टींमध्ये मी मौन आहे, आणि ज्ञानवंतांचे ज्ञान मी आहे.
> ईश्वर शिस्त, योग्य नीती, मौन आणि ज्ञान आहे.
## श्लोक 39
यच्चापि सर्वभूतानां बीजं तदहमर्जुन । न तदस्ति विना यत्स्यान्मया भूतं चराचरम् ॥१०.३९॥
हे अर्जुना, सर्व प्राण्यांचे जे बीज आहे, तेही मीच आहे. चर असो वा अचर, माझ्याशिवाय राहू शकेल असा कोणताही प्राणी नाही.
> ईश्वरापासून वेगळे असे काहीच नाही.
## श्लोक 40
नान्तोऽस्ति मम दिव्यानां विभूतीनां परन्तप । एष तूद्देशतः प्रोक्तो विभूतेर्विस्तरो मया ॥१०.४०॥
हे परंतपा, माझ्या दिव्य विभूतींना अंत नाही. माझ्या विभूतींचा हा विस्तार मी केवळ थोडक्यात सांगितला आहे.
> ही यादी ईश्वराच्या अनंत महिमेचा एक लहानसा नमुनाच आहे.
## श्लोक 41
यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा । तत्तदेवावगच्छ त्वं मम तेजोंऽशसंभवम् ॥१०.४१॥
जे जे विभूतियुक्त, शोभायुक्त किंवा सामर्थ्यवान आहे, ते ते माझ्या तेजाच्या एका अंशापासूनच उत्पन्न झाले आहे, असे तू जाण.
> जेथे जेथे महानता आहे, तो ईश्वराचाच एक अंश आहे.
## श्लोक 42
अथवा बहुनैतेन किं ज्ञातेन तवार्जुन । विष्टभ्याहमिदं कृत्स्नमेकांशेन स्थितो जगत् ॥१०.४२॥
पण हे अर्जुना, इतक्या विस्ताराने जाणण्याची तुला काय गरज? मी हे संपूर्ण जग माझ्या एका अंशाने धारण करून राहिलो आहे.
> संपूर्ण विश्व ईश्वराच्या केवळ एका लहानशा अंशावर टिकलेले आहे.
## Outro
येथे भगवद्गीतेचा विभूतियोग नावाचा दहावा अध्याय, म्हणजे दिव्य विभूतींचा योग, संपूर्ण होतो. अकराव्या अध्यायात अर्जुन श्रीकृष्णांचे विश्वरूप पाहण्याची इच्छा व्यक्त करतात, आणि श्रीकृष्ण त्यांना ते रूप दाखवतात. धार्मिक स्टुडिओकडून.