ਅਧਿਆਇ ੧੪: ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਯੋਗ | Bhagavad Gita Chapter 14 | Punjabi Audiobook
Episode 14 of 18 in ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਸੁਣਨਯੋਗ ਪੁਸਤਕ | Bhagavad Gita Audiobook in Punjabi.
Narrated with an AI voice.
- Reading time
- 8 min
- Listening time
- 13 min
- By
- DharmikStudio Originals
- Narration
- AI voice
Read along
# ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਸੁਣਨਯੋਗ ਪੁਸਤਕ, ਅਧਿਆਇ ੧੪: ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਯੋਗ
## Intro
ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ, ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ: ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਯੋਗ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ, ਸਤੋਗੁਣ, ਰਜੋਗੁਣ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲੱਛਣ ਕੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੁਵਾਦ ਧਾਰਮਿਕ ਸਟੂਡੀਓ ਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 1
*श्रीभगवानुवाच* परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् । यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥१४.१॥
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇੱਥੋਂ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ।
> ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੱਸਣਗੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਦਿੱਤੀ।
## ਸ਼ਲੋਕ 2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः । सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥१४.२॥
ਇਸ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਪਰਲੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
> ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਰਗਾ ਸਰੂਪ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਅਤੇ ਪਰਲੋ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन्गर्भं दधाम्यहम् । संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥१४.३॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ ਮੇਰੀ ਜੋਨੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਉਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
> ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਗਰਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः संभवन्ति याः । तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥१४.४॥
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬੀਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।
> ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ।
## ਸ਼ਲੋਕ 5
सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः । निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥१४.५॥
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਤੋਗੁਣ, ਰਜੋਗੁਣ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
> ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् । सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥१४.६॥
ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਤੋਗੁਣ ਨਿਰਮਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਲਗਾਅ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਲਗਾਅ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
> ਸਤੋਗੁਣ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् । तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥१४.७॥
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਰਜੋਗੁਣ ਨੂੰ ਰਾਗ ਭਰਿਆ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਲਗਾਅ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦੇ ਲਗਾਅ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
> ਰਜੋਗੁਣ ਕਾਮਨਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् । प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥१४.८॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਮੋਗੁਣ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ। ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
> ਤਮੋਗੁਣ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਲਸ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 9
सत्त्वं सुखे संजयति रजः कर्मणि भारत । ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे संजयत्युत ॥१४.९॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਤੋਗੁਣ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਜੋਗੁਣ ਕਰਮ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
> ਹਰ ਗੁਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ: ਸੁਖ, ਕਰਮ, ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ।
## ਸ਼ਲੋਕ 10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्त्वं भवति भारत । रजः सत्त्वं तमश्चैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥१४.१०॥
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਜੋਗੁਣ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੋਗੁਣ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਰਜੋਗੁਣ, ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਤੇ ਰਜੋਗੁਣ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਧਦਾ ਹੈ।
> ਤਿੰਨੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्रकाश उपजायते । ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्त्वमित्युत ॥१४.११॥
ਜਦੋਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਜਾਣੋ ਕਿ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
> ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅਤੇ ਸੂਝ ਸਤੋਗੁਣ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा । रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥१४.१२॥
ਹੇ ਭਰਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ, ਰਜੋਗੁਣ ਵਧਣ ਤੇ ਲੋਭ, ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ, ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
> ਲੋਭ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨ ਰੁਝੇਵਾਂ ਰਜੋਗੁਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च । तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥१४.१३॥
ਹੇ ਕੁਰੂਨੰਦਨ, ਤਮੋਗੁਣ ਵਧਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ, ਨਿਸ਼ਕਿਰਿਆ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
> ਜੜ੍ਹਤਾ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਤਮੋਗੁਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 14
यदा सत्त्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् । तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥१४.१४॥
ਜਦੋਂ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ, ਤਦ ਉਹ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
> ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਿਰਮਲ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते । तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥१४.१५॥
ਰਜੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੂੜ੍ਹ ਜੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
> ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਜੋ ਗੁਣ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्त्विकं निर्मलं फलम् । रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥१४.१६॥
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਾਤਵਿਕ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰਜੋਗੁਣ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਦਾ ਫਲ ਅਗਿਆਨ।
> ਹਰ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 17
सत्त्वात्संजायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च । प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥१४.१७॥
ਸਤੋਗੁਣ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਜੋਗੁਣ ਤੋਂ ਲੋਭ, ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਤੋਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ।
> ਗਿਆਨ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੋਹ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਫਲ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः । जघन्यगुणवृत्तिस्था अधो गच्छन्ति तामसाः ॥१४.१८॥
ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਸਿਕ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਗੁਣ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਤਾਮਸਿਕ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
> ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਜਾਂ ਗਿਰਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टानुपश्यति । गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥१४.१९॥
ਜਦੋਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
> ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् । जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्नुते ॥१४.२०॥
ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
> ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 21
*अर्जुन उवाच* कैर्लिङ्गैस्त्रीन्गुणानेतानतीतो भवति प्रभो । किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥१४.२१॥
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਕੀ ਹਨ? ਉਸ ਦਾ ਆਚਰਣ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ?
> ਅਰਜੁਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਆਚਰਣ ਅਤੇ ਤਰੀਕਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
## ਸ਼ਲੋਕ 22
*श्रीभगवानुवाच* प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव । न द्वेष्टि संप्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥१४.२२॥
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਚਾਨਣ, ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹ ਆਉਣ ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
> ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।
## ਸ਼ਲੋਕ 23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते । गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥१४.२३॥
ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਣ ਡੁਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣ ਹੀ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੱਲਦਾ ਨਹੀਂ,
> ਉਹ ਸਾਖੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।
## ਸ਼ਲੋਕ 24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः । तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥१४.२४॥
ਜੋ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਅਣਪਿਆਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਸਤਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੈ,
> ਸੁਖ ਦੁੱਖ, ਸੋਨਾ ਪੱਥਰ, ਨਿੰਦਾ ਉਸਤਤ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः । सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥१४.२५॥
ਜੋ ਮਾਣ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਉੱਦਮ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਗੁਣਾਤੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
> ਮਾਣ ਅਪਮਾਨ, ਮਿੱਤਰ ਵੈਰੀ, ਸਭ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਾਨ ਭਾਵ ਹੀ ਗੁਣਾਤੀਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते । स गुणान्समतीत्यैतान्ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥१४.२६॥
ਅਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
> ਇੱਕ ਮਨ ਭਗਤੀ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
## ਸ਼ਲੋਕ 27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाहममृतस्याव्ययस्य च । शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥१४.२७॥
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦਾ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦਾ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਇਕਾਂਤਿਕ ਸੁਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।
> ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਮਰਤਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਆਸਰਾ ਉਹੀ ਹਨ।
## Outro
ਇੱਥੇ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦਾ ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਗੁਣਤ੍ਰਯ ਵਿਭਾਗ ਯੋਗ, ਅਰਥਾਤ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਯੋਗ, ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਟੂਡੀਓ ਵੱਲੋਂ।
Keep going
- Listen: ਅਧਿਆਇ ੧੪: ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਯੋਗ | Bhagavad Gita Chapter 14 | Punjabi Audiobook
- Previous: ਅਧਿਆਇ ੧੩: ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਯੋਗ | Bhagavad Gita Chapter 13 | Punjabi Audiobook
- Next: ਅਧਿਆਇ ੧੫: ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਯੋਗ | Bhagavad Gita Chapter 15 | Punjabi Audiobook
- All episodes of ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਸੁਣਨਯੋਗ ਪੁਸਤਕ | Bhagavad Gita Audiobook in Punjabi