അധ്യായം 3: കർമ്മയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 3 | Malayalam Audiobook
Episode 3 of 10 in ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം | Bhagavad Gita Audiobook in Malayalam.
Narrated with an AI voice.
- Reading time
- 8 min
- Listening time
- 21 min
- By
- DharmikStudio Originals
- Narration
- AI voice
Read along
# ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം, അധ്യായം 3: കർമ്മയോഗം
## Intro
ഭഗവദ്ഗീത, മൂന്നാം അധ്യായം: കർമ്മയോഗം. ഈ അധ്യായത്തിൽ, കർമ്മത്തെക്കാൾ ജ്ഞാനമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെങ്കിൽ ഘോരമായ കർമ്മത്തിൽ തന്നെ എന്തിനു നിയോഗിക്കുന്നു എന്ന് അർജുനൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു ചോദിക്കുന്നു; കർമ്മം ചെയ്യാതെ ആർക്കും ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നും സമർപ്പണമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ബന്ധിക്കുന്നില്ലെന്നും ശ്രീകൃഷ്ണൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ, ജയിക്കേണ്ട ശത്രു കാമമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നു. ഇത് ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയുടെ പരിഭാഷയാണ്.
## ശ്ലോകം 1
*अर्जुन उवाच* ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन । तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव ॥३.१॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ജനാർദ്ദനാ, കർമ്മത്തെക്കാൾ ബുദ്ധിയാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്നാണ് അങ്ങയുടെ അഭിപ്രായമെങ്കിൽ, കേശവാ, പിന്നെ ഈ ഘോരമായ കർമ്മത്തിൽ എന്നെ എന്തിനു നിയോഗിക്കുന്നു?
> അർജുനൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്. ജ്ഞാനമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെങ്കിൽ യുദ്ധം എന്തിന് എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 2
व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे । तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम् ॥३.२॥
കൂടിക്കലർന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന വാക്കുകളാൽ അങ്ങ് എന്റെ ബുദ്ധിയെ കുഴക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. അതിനാൽ ഏതിലൂടെ ഞാൻ ശ്രേയസ്സു നേടുമോ, ആ ഒന്ന് നിശ്ചയിച്ചു പറഞ്ഞുതന്നാലും.
> അർജുനന് രണ്ടു വഴികളും കൂടിക്കലർന്നതായി തോന്നുന്നു. വ്യക്തമായ ഒരു വഴി അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 3
*श्रीभगवानुवाच* लोकेऽस्मिन्द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोक्ता मयानघ । ज्ञानयोगेन सांख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम् ॥३.३॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പാപരഹിതനായവനേ, ഈ ലോകത്തിൽ രണ്ടുതരം നിഷ്ഠകൾ പണ്ടുതന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: സാംഖ്യന്മാർക്ക് ജ്ഞാനയോഗവും യോഗികൾക്ക് കർമ്മയോഗവും.
> ശ്രീകൃഷ്ണൻ രണ്ടു വഴികൾ പറയുന്നു: ജ്ഞാനത്തിന്റെ വഴിയും കർമ്മത്തിന്റെ വഴിയും. രണ്ടും അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചവയാണ്.
## ശ്ലോകം 4
न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्नुते । न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति ॥३.४॥
കർമ്മങ്ങൾ ആരംഭിക്കാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ നൈഷ്കർമ്യം നേടുന്നില്ല; സന്ന്യാസം കൊണ്ടുമാത്രം സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നുമില്ല.
> ജോലി നിർത്തുന്നതുകൊണ്ട് മോചനം വരില്ല. പുറമേയുള്ള ത്യാഗം മാത്രം പോരാ.
## ശ്ലോകം 5
न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् । कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः ॥३.५॥
ആരും ഒരു നിമിഷംപോലും കർമ്മം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നില്ല. പ്രകൃതിയിൽനിന്നുണ്ടായ ഗുണങ്ങൾ എല്ലാവരെക്കൊണ്ടും നിർബന്ധമായി കർമ്മം ചെയ്യിക്കുന്നു.
> ജീവിക്കുന്നതുതന്നെ കർമ്മമാണ്. സ്വഭാവം ഓരോരുത്തരെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 6
कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् । इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचारः स उच्यते ॥३.६॥
കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയിട്ട്, മനസ്സുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളെത്തന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവൻ മൂഢചിത്തനാണ്; അവനെ മിഥ്യാചാരി എന്നു പറയുന്നു.
> ശരീരം അടക്കി മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം വളർത്തുന്നത് കാപട്യമാണ്. അത് യഥാർത്ഥ ത്യാഗമല്ല.
## ശ്ലോകം 7
यस्त्विन्द्रियाणि मनसा नियम्यारभतेऽर्जुन । कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते ॥३.७॥
എന്നാൽ അർജുനാ, മനസ്സുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, ആസക്തിയില്ലാതെ കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളാൽ കർമ്മയോഗം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.
> മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ആസക്തിയില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്നവനാണ് ഉത്തമൻ.
## ശ്ലോകം 8
नियतं कुरु कर्म त्वं कर्म ज्यायो ह्यकर्मणः । शरीरयात्रापि च ते न प्रसिद्ध्येदकर्मणः ॥३.८॥
നിനക്കു നിയതമായ കർമ്മം ചെയ്യുക; കർമ്മം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കർമ്മമാണ് ശ്രേഷ്ഠം. കർമ്മമില്ലാതെ നിന്റെ ശരീരയാത്രപോലും നടക്കില്ല.
> ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കർത്തവ്യം ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലത്. ശരീരം നിലനിർത്താൻപോലും കർമ്മം വേണം.
## ശ്ലോകം 9
यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः । तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर ॥३.९॥
യജ്ഞത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കർമ്മം ഒഴികെയുള്ള കർമ്മങ്ങളാൽ ഈ ലോകം ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ കൗന്തേയാ, സംഗം ഉപേക്ഷിച്ച് അതിനുവേണ്ടിത്തന്നെ കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുക.
> സമർപ്പണമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ബന്ധിക്കുന്നില്ല. സ്വാർത്ഥത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കർമ്മമാണ് ബന്ധിക്കുന്നത്.
## ശ്ലോകം 10
सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः । अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक् ॥३.१०॥
ആദിയിൽ പ്രജാപതി യജ്ഞത്തോടൊപ്പം പ്രജകളെ സൃഷ്ടിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ഇതിലൂടെ നിങ്ങൾ അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുവിൻ; ഇത് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകുന്ന കാമധേനുവായിരിക്കട്ടെ.
> സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽത്തന്നെ ജീവികളോടൊപ്പം യജ്ഞവും നൽകപ്പെട്ടു എന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 11
देवान्भावयतानेन ते देवा भावयन्तु वः । परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥३.११॥
ഇതിലൂടെ ദേവന്മാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുവിൻ; ആ ദേവന്മാർ നിങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തട്ടെ. ഇങ്ങനെ പരസ്പരം പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ പരമമായ ശ്രേയസ്സ് നേടും.
> കൊടുക്കലും വാങ്ങലും ഒരു ചക്രമാണ്. ഇരുവശവും പോഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും നന്മ വരുന്നു.
## ശ്ലോകം 12
इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः । तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः ॥३.१२॥
യജ്ഞത്താൽ പ്രീതരായ ദേവന്മാർ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭോഗങ്ങൾ നൽകും. അവർ നൽകിയവ അവർക്കു സമർപ്പിക്കാതെ സ്വയം അനുഭവിക്കുന്നവൻ കള്ളൻതന്നെ.
> ലഭിച്ചത് തിരികെ നൽകാതെ അനുഭവിക്കുന്നത് മോഷണത്തിനു തുല്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 13
यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः । भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात् ॥३.१३॥
യജ്ഞശിഷ്ടം ഭക്ഷിക്കുന്ന സജ്ജനങ്ങൾ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും മുക്തരാകുന്നു. തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മാത്രം പാചകം ചെയ്യുന്ന പാപികൾ പാപംതന്നെ ഭക്ഷിക്കുന്നു.
> പങ്കുവച്ചശേഷം ഭക്ഷിക്കുന്നത് ശുദ്ധി നൽകുന്നു. തനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം പാചകം ചെയ്തു ഭക്ഷിക്കുന്നത് പാപമാണെന്ന് പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 14
अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसम्भवः । यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः ॥३.१४॥
അന്നത്തിൽനിന്ന് ജീവികൾ ഉണ്ടാകുന്നു; മഴയിൽനിന്ന് അന്നം ഉണ്ടാകുന്നു; യജ്ഞത്തിൽനിന്ന് മഴ ഉണ്ടാകുന്നു; യജ്ഞം കർമ്മത്തിൽനിന്ന് ജനിക്കുന്നു.
> ജീവി, അന്നം, മഴ, യജ്ഞം, കർമ്മം എല്ലാം ഒരു ചങ്ങലപോലെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 15
कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माक्षरसमुद्भवम् । तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥३.१५॥
കർമ്മം ബ്രഹ്മത്തിൽനിന്ന്, അതായത് വേദത്തിൽനിന്ന്, ഉണ്ടായതാണെന്ന് അറിയുക; ആ ബ്രഹ്മം അക്ഷരത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടായതാണ്. അതിനാൽ സർവവ്യാപിയായ ബ്രഹ്മം എപ്പോഴും യജ്ഞത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്.
> ഈ ചങ്ങല ശാശ്വതമായതിൽ ചെന്നെത്തുന്നു. അതിനാൽ യജ്ഞം ദൈവികതയിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 16
एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः । अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति ॥३.१६॥
പാർത്ഥാ, ഇങ്ങനെ കറങ്ങുന്ന ഈ ചക്രത്തെ ഇവിടെ പിന്തുടരാത്തവൻ പാപജീവിതം നയിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽമാത്രം രമിച്ച്, വ്യർത്ഥമായി ജീവിക്കുന്നു.
> ഈ കൊടുക്കൽവാങ്ങൽ ചക്രത്തിൽനിന്ന് മാറി, സുഖത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണെന്ന് പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 17
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः । आत्मन्येव च सन्तुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥३.१७॥
എന്നാൽ ആത്മാവിൽത്തന്നെ രമിക്കുന്ന, ആത്മാവിൽത്തന്നെ തൃപ്തനായ, ആത്മാവിൽത്തന്നെ സന്തുഷ്ടനായ മനുഷ്യന് ചെയ്യേണ്ട കർത്തവ്യമൊന്നുമില്ല.
> തന്നിൽത്തന്നെ പൂർണ്ണത കണ്ടെത്തിയവന് പുറത്ത് തേടാൻ ഒന്നുമില്ല.
## ശ്ലോകം 18
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन । न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः ॥३.१८॥
അവന് ഇവിടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് നേടാനൊന്നുമില്ല, ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടാനുമൊന്നുമില്ല. ഒരു ജീവിയെയും അവൻ ഒരു കാര്യത്തിനും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല.
> അങ്ങനെയുള്ളവൻ എന്തെങ്കിലും നേടാനോ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനോ കർമ്മം ചെയ്യുന്നില്ല. അവൻ ആരെയും ആശ്രയിക്കുന്നുമില്ല.
## ശ്ലോകം 19
तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर । असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पूरुषः ॥३.१९॥
അതിനാൽ ആസക്തിയില്ലാതെ, ചെയ്യേണ്ട കർമ്മം എപ്പോഴും നന്നായി അനുഷ്ഠിക്കുക. ആസക്തിയില്ലാതെ കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.
> ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശം വ്യക്തമാണ്: കർത്തവ്യം ചെയ്യുക, പക്ഷേ ആസക്തിയില്ലാതെ ചെയ്യുക.
## ശ്ലോകം 20
कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः । लोकसंग्रहमेवापि संपश्यन्कर्तुमर्हसि ॥३.२०॥
ജനകൻ തുടങ്ങിയവർ കർമ്മത്തിലൂടെത്തന്നെയാണ് സംസിദ്ധി നേടിയത്. ലോകസംഗ്രഹം കണക്കിലെടുത്തെങ്കിലും നീ കർമ്മം ചെയ്യുന്നതാണ് ഉചിതം.
> ജനകമഹാരാജാവിനെപ്പോലുള്ളവർ ലോകത്തിൽ കർമ്മം ചെയ്തുകൊണ്ടുതന്നെ സിദ്ധി നേടി. ലോകനന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയും കർമ്മം ആവശ്യമാണ്.
## ശ്ലോകം 21
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥३.२१॥
ശ്രേഷ്ഠൻ എന്തെന്തു ചെയ്യുന്നുവോ, മറ്റുള്ളവരും അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു. അവൻ എന്തിനെ പ്രമാണമാക്കുന്നുവോ, ലോകം അതിനെത്തന്നെ പിന്തുടരുന്നു.
> ജനങ്ങൾ നേതാക്കളെ കണ്ടു പഠിക്കുന്നു. അതിനാൽ മുതിർന്നവരുടെ പെരുമാറ്റം പ്രധാനമാണ്.
## ശ്ലോകം 22
न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किंचन । नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि ॥३.२२॥
പാർത്ഥാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും എനിക്കു ചെയ്യേണ്ട കർത്തവ്യമൊന്നുമില്ല; നേടാത്തതോ നേടേണ്ടതോ ആയി ഒന്നുമില്ല. എന്നിട്ടും ഞാൻ കർമ്മത്തിൽത്തന്നെ വ്യാപൃതനാണ്.
> ശ്രീകൃഷ്ണന് ഒരു ആവശ്യവുമില്ല. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം കർമ്മം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 23
यदि ह्यहं न वर्तेयं जातु कर्मण्यतन्द्रितः । मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥३.२३॥
പാർത്ഥാ, ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ആലസ്യമില്ലാതെ കർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെടാതിരുന്നാൽ, മനുഷ്യർ എല്ലാവിധത്തിലും എന്റെ വഴിതന്നെ പിന്തുടരും.
> ശ്രീകൃഷ്ണൻ കർമ്മം നിർത്തിയാൽ ജനങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്ന് നിർത്തിക്കളയും.
## ശ്ലോകം 24
उत्सीदेयुरिमे लोका न कुर्यां कर्म चेदहम् । संकरस्य च कर्ता स्यामुपहन्यामिमाः प्रजाः ॥३.२४॥
ഞാൻ കർമ്മം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകങ്ങൾ നശിച്ചുപോകും. ഞാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിനു കാരണക്കാരനാകും; ഈ പ്രജകളെ ഞാൻതന്നെ നശിപ്പിച്ചവനാകും.
> ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കർമ്മമാണ് ലോകങ്ങളെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത്. അതില്ലെങ്കിൽ ക്രമം തകരും.
## ശ്ലോകം 25
सक्ताः कर्मण्यविद्वांसो यथा कुर्वन्ति भारत । कुर्याद्विद्वांस्तथासक्तश्चिकीर्षुर्लोकसंग्रहम् ॥३.२५॥
ഭാരതാ, അജ്ഞർ കർമ്മത്തിൽ ആസക്തരായി എങ്ങനെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവോ, അങ്ങനെതന്നെ ജ്ഞാനി ലോകസംഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച് ആസക്തിയില്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യണം.
> പുറമേ നോക്കിയാൽ ജ്ഞാനിയും മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അധ്വാനിക്കുന്നു. വ്യത്യാസം ഉള്ളിലാണ്, ആസക്തിയിലാണ്.
## ശ്ലോകം 26
न बुद्धिभेदं जनयेदज्ञानां कर्मसङ्गिनाम् । जोषयेत्सर्वकर्माणि विद्वान्युक्तः समाचरन् ॥३.२६॥
കർമ്മത്തിൽ ആസക്തരായ അജ്ഞരുടെ ബുദ്ധിയിൽ ജ്ഞാനി ഭേദം ഉണ്ടാക്കരുത്. താൻ യോഗയുക്തനായി എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് അവരെയും കർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തണം.
> ജ്ഞാനി മറ്റുള്ളവരുടെ അധ്വാനം കെടുത്തരുത്. സ്വന്തം മാതൃകയിലൂടെ വഴികാട്ടണം.
## ശ്ലോകം 27
प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः । अहंकारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥३.२७॥
എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും എല്ലാവിധത്തിലും പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളാലാണ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. അഹങ്കാരത്താൽ മൂഢനായവൻ ഞാനാണ് കർത്താവ് എന്നു കരുതുന്നു.
> യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രകൃതിയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഞാൻ ചെയ്യുന്നു എന്ന തോന്നൽ അഹങ്കാരത്തിൽനിന്നു വരുന്നു.
## ശ്ലോകം 28
तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणकर्मविभागयोः । गुणा गुणेषु वर्तन्त इति मत्वा न सज्जते ॥३.२८॥
എന്നാൽ മഹാബാഹോ, ഗുണവിഭാഗത്തിന്റെയും കർമ്മവിഭാഗത്തിന്റെയും തത്ത്വം അറിയുന്നവൻ, ഗുണങ്ങൾ ഗുണങ്ങളിൽ വർത്തിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കി ആസക്തനാകുന്നില്ല.
> തത്ത്വമറിയുന്നവൻ പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങളെ സാക്ഷിയായി കാണുന്നു. അതിനാൽ അവൻ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
## ശ്ലോകം 29
प्रकृतेर्गुणसंमूढाः सज्जन्ते गुणकर्मसु । तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥३.२९॥
പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളാൽ മോഹിതരായവർ ഗുണകർമ്മങ്ങളിൽ ആസക്തരാകുന്നു. പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നവൻ, പൂർണ്ണമായി അറിയാത്ത ആ മന്ദബുദ്ധികളെ ഇളക്കരുത്.
> പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാത്തവരെ പെട്ടെന്ന് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കരുതെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 30
मयि सर्वाणि कर्माणि संन्यस्याध्यात्मचेतसा । निराशीर्निर्ममो भूत्वा युध्यस्व विगतज्वरः ॥३.३०॥
എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും എന്നിൽ സമർപ്പിച്ച്, മനസ്സ് ആത്മാവിൽ ഉറപ്പിച്ച്, ആശയില്ലാതെ, മമതയില്ലാതെ, മനസ്താപം വെടിഞ്ഞ് യുദ്ധം ചെയ്യുക.
> എല്ലാം ഈശ്വരനിൽ അർപ്പിച്ച്, ശാന്തമായ മനസ്സോടെ കർത്തവ്യം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 31
ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः । श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥३.३१॥
ശ്രദ്ധയോടെ, അസൂയയില്ലാതെ എന്റെ ഈ മതം നിത്യവും അനുഷ്ഠിക്കുന്ന മനുഷ്യരും കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽനിന്നു മുക്തരാകുന്നു.
> ശ്രദ്ധയോടെ ഈ വഴി പിന്തുടരുന്നവർ മോചനം നേടുന്നു.
## ശ്ലോകം 32
ये त्वेतदभ्यसूयन्तो नानुतिष्ठन्ति मे मतम् । सर्वज्ञानविमूढांस्तान्विद्धि नष्टानचेतसः ॥३.३२॥
എന്നാൽ ഇതിൽ കുറ്റം കണ്ടുകൊണ്ട് എന്റെ മതം അനുഷ്ഠിക്കാത്തവർ സർവജ്ഞാനത്തിലും മൂഢരാണ്; വിവേകമില്ലാത്ത അവർ നശിച്ചവരാണെന്ന് അറിയുക.
> ഈ ഉപദേശത്തെ നിന്ദിച്ചു തള്ളുന്നവർ തങ്ങൾക്കുതന്നെ ദോഷം വരുത്തുന്നു.
## ശ്ലോകം 33
सदृशं चेष्टते स्वस्याः प्रकृतेर्ज्ञानवानपि । प्रकृतिं यान्ति भूतानि निग्रहः किं करिष्यति ॥३.३३॥
ജ്ഞാനിപോലും തന്റെ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ജീവികൾ അവയുടെ സ്വഭാവത്തെത്തന്നെ പിന്തുടരുന്നു. നിഗ്രഹം എന്തു ചെയ്യും?
> സ്വഭാവത്തെ ബലംപ്രയോഗിച്ച് അടിച്ചമർത്താനാവില്ല. അതിനെ മനസ്സിലാക്കി ശരിയായ വഴിക്കു നയിക്കണം.
## ശ്ലോകം 34
इन्द्रियस्येन्द्रियस्यार्थे रागद्वेषौ व्यवस्थितौ । तयोर्न वशमागच्छेत्तौ ह्यस्य परिपन्थिनौ ॥३.३४॥
ഓരോ ഇന്ദ്രിയത്തിനും അതിന്റെ വിഷയത്തിൽ രാഗവും ദ്വേഷവും ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. അവയ്ക്കു വശപ്പെടരുത്; കാരണം അവ മനുഷ്യന്റെ വഴിമുടക്കുന്ന ശത്രുക്കളാണ്.
> ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ അവയ്ക്ക് അടിമപ്പെടരുത്.
## ശ്ലോകം 35
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् । स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः ॥३.३५॥
നന്നായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന പരധർമ്മത്തെക്കാൾ ഗുണം കുറഞ്ഞതാണെങ്കിലും സ്വധർമ്മമാണ് ശ്രേഷ്ഠം. സ്വധർമ്മത്തിൽ മരിക്കുന്നതും ശ്രേയസ്കരമാണ്; പരധർമ്മം ഭയം വരുത്തുന്നു.
> മറ്റൊരാളുടെ വഴി നന്നായി പിന്തുടരുന്നതിനെക്കാൾ തനിക്കു ചേർന്ന വഴി കുറവുകളോടെയെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് പറയുന്നു.
## ശ്ലോകം 36
*अर्जुन उवाच* अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुषः । अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजितः ॥३.३६॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: വാർഷ്ണേയാ, അങ്ങനെയെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നിട്ടും, ബലമായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, എന്തിനാൽ പ്രേരിതനായാണ് പാപം ചെയ്യുന്നത്?
> അർജുനൻ ആഴമുള്ള ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നിട്ടും മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് തെറ്റു ചെയ്യുന്നു?
## ശ്ലോകം 37
*श्रीभगवानुवाच* काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भवः । महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ॥३.३७॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അത് കാമമാണ്, അത് ക്രോധമാണ്; രജോഗുണത്തിൽനിന്നു ജനിച്ചത്. എല്ലാം വിഴുങ്ങുന്നതും മഹാപാപത്തിനു കാരണമാകുന്നതുമാണത്. ഇവിടെ ഇതിനെത്തന്നെ ശത്രുവായി അറിയുക.
> ശ്രീകൃഷ്ണൻ മറുപടി പറയുന്നു: ആഗ്രഹവും അതിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന കോപവുമാണ് യഥാർത്ഥ ശത്രു.
## ശ്ലോകം 38
धूमेनाव्रियते वह्निर्यथादर्शो मलेन च । यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ॥३.३८॥
പുകയാൽ അഗ്നിയും, പൊടിയാൽ കണ്ണാടിയും, ഗർഭാവരണത്താൽ ഗർഭസ്ഥശിശുവും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ജ്ഞാനം ആ കാമത്താൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
> മൂന്ന് ഉപമകളിലൂടെ ആഗ്രഹം ജ്ഞാനത്തെ എങ്ങനെ മറയ്ക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു.
## ശ്ലോകം 39
आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा । कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ॥३.३९॥
കൗന്തേയാ, ജ്ഞാനിയുടെ നിത്യശത്രുവായ, കാമരൂപമായ, ഒരിക്കലും നിറയാത്ത ഈ അഗ്നിയാൽ ജ്ഞാനം മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
> ആഗ്രഹം ഒരു അഗ്നിപോലെയാണ്. എത്ര നൽകിയാലും അതിനു തൃപ്തി വരുന്നില്ല.
## ശ്ലോകം 40
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते । एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्य देहिनम् ॥३.४०॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഇതിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങളാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഇവയിലൂടെ ഇത് ജ്ഞാനത്തെ മറച്ച് ദേഹധാരിയെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു.
> ആഗ്രഹം എവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു: ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും.
## ശ്ലോകം 41
तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ । पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ॥३.४१॥
അതിനാൽ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ആദ്യം ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, ജ്ഞാനത്തെയും വിജ്ഞാനത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ പാപിയെ നിശ്ചയമായും നശിപ്പിക്കുക.
> ആഗ്രഹത്തെ ജയിക്കാനുള്ള ആദ്യപടി ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണമാണ്.
## ശ്ലോകം 42
इन्द्रियाणि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्यः परं मनः । मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धेः परतस्तु सः ॥३.४२॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശ്രേഷ്ഠമാണെന്നു പറയുന്നു; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെക്കാൾ മനസ്സ് ശ്രേഷ്ഠം; മനസ്സിനെക്കാൾ ബുദ്ധി ശ്രേഷ്ഠം; ബുദ്ധിയെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായത് അവനാണ്, അതായത് ആത്മാവ്.
> ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഒരു പടവുനിര കാണിക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിനും മുകളിൽ ആത്മാവ് നിലകൊള്ളുന്നു.
## ശ്ലോകം 43
एवं बुद्धेः परं बुद्ध्वा संस्तभ्यात्मानमात्मना । जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ॥३.४३॥
മഹാബാഹോ, ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിയെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായതിനെ അറിഞ്ഞ്, നിന്നെ നീതന്നെ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തി, കാമരൂപത്തിലുള്ളതും ജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായ ഈ ശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കുക.
> അധ്യായം ഒരു ആഹ്വാനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു: ഉള്ളിലെ ആത്മബലത്താൽ ആഗ്രഹത്തെ ജയിക്കുക.
## Outro
ഇവിടെ ഭഗവദ്ഗീതയുടെ മൂന്നാം അധ്യായമായ കർമ്മയോഗം, കർമ്മത്തിന്റെ യോഗം, സമാപിക്കുന്നു. നാലാം അധ്യായത്തിൽ, ഈ ഉപദേശം എത്ര പ്രാചീനമാണെന്നും താൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ലോകത്തിൽ അവതരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്നും ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയിൽനിന്ന്.
Keep going
- Listen: അധ്യായം 3: കർമ്മയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 3 | Malayalam Audiobook
- Previous: അധ്യായം 2: സാംഖ്യയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 2 | Malayalam Audiobook
- Next: അധ്യായം 4: ജ്ഞാനകർമ്മസന്ന്യാസയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 4 | Malayalam Audiobook
- All episodes of ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം | Bhagavad Gita Audiobook in Malayalam