അധ്യായം 4: ജ്ഞാനകർമ്മസന്ന്യാസയോഗം | Bhagavad Gita Chapter 4 | Malayalam Audiobook

Episode 4 of 10 in ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം | Bhagavad Gita Audiobook in Malayalam.

Narrated with an AI voice.

Reading time
8 min
Listening time
20 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# ഭഗവദ്ഗീത ശ്രവ്യപുസ്തകം, അധ്യായം 4: ജ്ഞാനകർമ്മസന്ന്യാസയോഗം

## Intro

ഭഗവദ്ഗീത, നാലാം അധ്യായം: ജ്ഞാനകർമ്മസന്ന്യാസയോഗം. ഈ അധ്യായത്തിൽ, ഈ യോഗം താൻതന്നെ വളരെ പണ്ട് ഉപദേശിച്ചതാണെന്നും, സജ്ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനും ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും താൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കുന്നുവെന്നും ശ്രീകൃഷ്ണൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പലതരം യജ്ഞങ്ങൾ വിവരിച്ച്, അഗ്നിയെപ്പോലെ ജ്ഞാനം കർമ്മബന്ധങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നു. ഇത് ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയുടെ പരിഭാഷയാണ്.

## ശ്ലോകം 1

*श्रीभगवानुवाच* इमं विवस्वते योगं प्रोक्तवानहमव्ययम् । विवस्वान्मनवे प्राह मनुरिक्ष्वाकवेऽब्रवीत् ॥४.१॥

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അവ്യയമായ ഈ യോഗം ഞാൻ വിവസ്വാന് ഉപദേശിച്ചു. വിവസ്വാൻ അത് മനുവിനോടു പറഞ്ഞു; മനു ഇക്ഷ്വാകുവിനോടു പറഞ്ഞു.

> ഈ ഉപദേശം പുതിയതല്ലെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു. സൂര്യദേവനിൽനിന്ന് രാജാക്കന്മാരിലൂടെ ഇത് കൈമാറിവന്നു.

## ശ്ലോകം 2

एवं परम्पराप्राप्तमिमं राजर्षयो विदुः । स कालेनेह महता योगो नष्टः परन्तप ॥४.२॥

ഇങ്ങനെ പരമ്പരയായി ലഭിച്ച ഇതിനെ രാജർഷിമാർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പരന്തപാ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ യോഗം ഈ ലോകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി.

> ജ്ഞാനികളായ രാജാക്കന്മാർ ഇതു കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ അത് മറഞ്ഞുപോയി.

## ശ്ലോകം 3

स एवायं मया तेऽद्य योगः प्रोक्तः पुरातनः । भक्तोऽसि मे सखा चेति रहस्यं ह्येतदुत्तमम् ॥४.३॥

ആ പുരാതനമായ യോഗംതന്നെയാണ് ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞുതന്നത്; കാരണം നീ എന്റെ ഭക്തനും സഖാവുമാണ്. ഇത് ഉത്തമമായ രഹസ്യമാണ്.

> അർജുനന്റെ ഭക്തിയും സൗഹൃദവുമാണ് ഈ രഹസ്യം അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിക്കാൻ കാരണമെന്ന് പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 4

*अर्जुन उवाच* अपरं भवतो जन्म परं जन्म विवस्वतः । कथमेतद्विजानीयां त्वमादौ प्रोक्तवानिति ॥४.४॥

അർജുനൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങയുടെ ജന്മം പിന്നീടുള്ളതാണ്, വിവസ്വാന്റെ ജന്മം മുമ്പുള്ളതും. അങ്ങാണ് ആദിയിൽ ഇത് ഉപദേശിച്ചതെന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും?

> അർജുനന് സ്വാഭാവികമായ ഒരു സംശയം ഉണ്ടാകുന്നു: തന്റെ സമകാലികനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പ്രാചീനകാലത്ത് എങ്ങനെ ഉപദേശിക്കും?

## ശ്ലോകം 5

*श्रीभगवानुवाच* बहूनि मे व्यतीतानि जन्मानि तव चार्जुन । तान्यहं वेद सर्वाणि न त्वं वेत्थ परन्तप ॥४.५॥

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: അർജുനാ, എനിക്കും നിനക്കും അനേകം ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു; പരന്തപാ, നീ അറിയുന്നില്ല.

> രണ്ടുപേർക്കും അനേകം ജന്മങ്ങളുണ്ട്. വ്യത്യാസം, ശ്രീകൃഷ്ണൻ എല്ലാം ഓർക്കുന്നു എന്നതാണ്.

## ശ്ലോകം 6

अजोऽपि सन्नव्ययात्मा भूतानामीश्वरोऽपि सन् । प्रकृतिं स्वामधिष्ठाय संभवाम्यात्ममायया ॥४.६॥

ഞാൻ ജന്മമില്ലാത്തവനും നാശമില്ലാത്ത സ്വരൂപമുള്ളവനും സർവജീവികളുടെയും ഈശ്വരനുമാണെങ്കിലും, എന്റെ പ്രകൃതിയെ അധീനമാക്കി, എന്റെ സ്വന്തം മായയാൽ ഞാൻ അവതരിക്കുന്നു.

> ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജന്മം സാധാരണ ജന്മമല്ല. അദ്ദേഹം സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ അവതരിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 7

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत । अभ्युत्थानमधर्मस्य तदात्मानं सृजाम्यहम् ॥४.७॥

ഭാരതാ, എപ്പോഴെല്ലാം ധർമ്മത്തിനു തളർച്ചയും അധർമ്മത്തിന് ഉയർച്ചയും ഉണ്ടാകുന്നുവോ, അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

> ഗീതയിലെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ അവതരിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 8

परित्राणाय साधूनां विनाशाय च दुष्कृताम् । धर्मसंस्थापनार्थाय सम्भवामि युगे युगे ॥४.८॥

സജ്ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനും ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിക്കാനും ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കാനുമായി ഞാൻ യുഗംതോറും അവതരിക്കുന്നു.

> ഭഗവാൻ എന്തിന് അവതരിക്കുന്നു എന്നതിന് മൂന്നു കാരണങ്ങൾ ഇവിടെ പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 9

जन्म कर्म च मे दिव्यमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः । त्यक्त्वा देहं पुनर्जन्म नैति मामेति सोऽर्जुन ॥४.९॥

അർജുനാ, എന്റെ ജന്മവും കർമ്മവും ദിവ്യമാണെന്ന് ഇങ്ങനെ തത്ത്വത്തിൽ അറിയുന്നവൻ ശരീരം വിട്ടശേഷം വീണ്ടും ജനിക്കുന്നില്ല; എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.

> ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജന്മവും കർമ്മവും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നതാണ് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള വഴിയെന്ന് പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 10

वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः । बहवो ज्ञानतपसा पूता मद्भावमागताः ॥४.१०॥

രാഗവും ഭയവും ക്രോധവും നീങ്ങി, എന്നിൽ ലയിച്ച്, എന്നെ ആശ്രയിച്ച അനേകർ ജ്ഞാനമാകുന്ന തപസ്സിനാൽ ശുദ്ധരായി എന്റെ ഭാവം പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

> ഈ വഴിയിലൂടെ അനേകർ മുമ്പേ നടന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

## ശ്ലോകം 11

ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम् । मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥४.११॥

ആർ എന്നെ ഏതുവിധം ആശ്രയിക്കുന്നുവോ, അവരെ ഞാൻ അതുവിധംതന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. പാർത്ഥാ, മനുഷ്യർ എല്ലാവിധത്തിലും എന്റെ വഴിതന്നെ പിന്തുടരുന്നു.

> ഓരോരുത്തരും സമീപിക്കുന്ന വിധത്തിൽത്തന്നെ ഭഗവാൻ പ്രതികരിക്കുന്നു. എല്ലാ വഴികളും അദ്ദേഹത്തിലേക്കുതന്നെ നയിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 12

काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः । क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा ॥४.१२॥

കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലസിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഈ ലോകത്തിൽ ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നു. കാരണം മനുഷ്യലോകത്തിൽ കർമ്മത്തിൽനിന്നുള്ള സിദ്ധി വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു.

> ഉടനടി ഫലം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നുവെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 13

चातुर्वर्ण्यं मया सृष्टं गुणकर्मविभागशः । तस्य कर्तारमपि मां विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥४.१३॥

ഗുണങ്ങളുടെയും കർമ്മങ്ങളുടെയും വിഭാഗമനുസരിച്ച് നാലു വർണ്ണങ്ങൾ എന്നാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ കർത്താവ് ഞാനാണെങ്കിലും എന്നെ അകർത്താവും അവ്യയനുമായി അറിയുക.

> ഗുണത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ നാലു വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായി എന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം കർമ്മത്താൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 14

न मां कर्माणि लिम्पन्ति न मे कर्मफले स्पृहा । इति मां योऽभिजानाति कर्मभिर्न स बध्यते ॥४.१४॥

കർമ്മങ്ങൾ എന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല; കർമ്മഫലത്തിൽ എനിക്ക് ആഗ്രഹവുമില്ല. ഇങ്ങനെ എന്നെ അറിയുന്നവൻ കർമ്മങ്ങളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

> ആസക്തിയില്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യുന്ന ഭഗവാനെ അറിയുന്നവനും അതേ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നു.

## ശ്ലോകം 15

एवं ज्ञात्वा कृतं कर्म पूर्वैरपि मुमुक्षुभिः । कुरु कर्मैव तस्मात्त्वं पूर्वैः पूर्वतरं कृतम् ॥४.१५॥

ഇതറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ച പൂർവികരും കർമ്മം ചെയ്തത്. അതിനാൽ പൂർവികർ പണ്ടു ചെയ്തതുപോലെ നീയും കർമ്മംതന്നെ ചെയ്യുക.

> പൂർവികരുടെ വഴി പിന്തുടർന്ന് കർമ്മം ചെയ്യാൻ അർജുനനോടു പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 16

किं कर्म किमकर्मेति कवयोऽप्यत्र मोहिताः । तत्ते कर्म प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥४.१६॥

കർമ്മം ഏത്, അകർമ്മം ഏത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ജ്ഞാനികൾപോലും കുഴങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഏതറിഞ്ഞാൽ നീ അശുഭത്തിൽനിന്നു മുക്തനാകുമോ, ആ കർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞുതരാം.

> കർമ്മത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം എളുപ്പം മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അത് വിശദീകരിക്കാമെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 17

कर्मणो ह्यपि बोद्धव्यं बोद्धव्यं च विकर्मणः । अकर्मणश्च बोद्धव्यं गहना कर्मणो गतिः ॥४.१७॥

കർമ്മത്തെക്കുറിച്ചും അറിയണം, വികർമ്മത്തെക്കുറിച്ചും അറിയണം, അകർമ്മത്തെക്കുറിച്ചും അറിയണം. കർമ്മത്തിന്റെ ഗതി അതിഗഹനമാണ്.

> കർമ്മം, തെറ്റായ കർമ്മം, കർമ്മമില്ലായ്മ എന്നീ മൂന്നും മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 18

कर्मण्यकर्म यः पश्येदकर्मणि च कर्म यः । स बुद्धिमान्मनुष्येषु स युक्तः कृत्स्नकर्मकृत् ॥४.१८॥

കർമ്മത്തിൽ അകർമ്മവും അകർമ്മത്തിൽ കർമ്മവും കാണുന്നവനാണ് മനുഷ്യരിൽ ബുദ്ധിമാൻ. അവൻ യോഗയുക്തനാണ്, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ചെയ്തവനാണ്.

> പുറമേയുള്ള കർമ്മത്തിൽ ഉള്ളിലെ നിശ്ചലതയും, നിശ്ചലതയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കർമ്മവും കാണുന്നവനാണ് ജ്ഞാനി.

## ശ്ലോകം 19

यस्य सर्वे समारम्भाः कामसंकल्पवर्जिताः । ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं तमाहुः पण्डितं बुधाः ॥४.१९॥

ആരുടെ എല്ലാ ഉദ്യമങ്ങളും കാമവും സങ്കല്പവും ഇല്ലാത്തവയാണോ, ആരുടെ കർമ്മങ്ങൾ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചുപോയോ, അവനെ ജ്ഞാനികൾ പണ്ഡിതൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

> ആഗ്രഹമില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞുപോകുന്നു; അവ അവനെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 20

त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः । कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किंचित्करोति सः ॥४.२०॥

കർമ്മഫലത്തിലുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, എപ്പോഴും തൃപ്തനായി, ഒന്നിനെയും ആശ്രയിക്കാതെ കഴിയുന്നവൻ കർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ഏർപ്പെട്ടിരുന്നാലും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.

> ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ ജോലി ചെയ്താലും ആ ജോലി അവനെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 21

निराशीर्यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः । शारीरं केवलं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥४.२१॥

ആശയില്ലാതെ, മനസ്സിനെയും തന്നെയും നിയന്ത്രിച്ച്, എല്ലാ പരിഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ കർമ്മം മാത്രം ചെയ്യുന്നവൻ പാപം പ്രാപിക്കുന്നില്ല.

> ലളിതമായി, ശരീരം നിലനിർത്താൻ ആവശ്യമുള്ളതു മാത്രം ചെയ്യുന്നവൻ ദോഷരഹിതനാണ്.

## ശ്ലോകം 22

यदृच्छालाभसंतुष्टो द्वन्द्वातीतो विमत्सरः । समः सिद्धावसिद्धौ च कृत्वापि न निबध्यते ॥४.२२॥

യാദൃച്ഛികമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ സന്തുഷ്ടനായി, ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ മറികടന്ന്, മാത്സര്യമില്ലാതെ, ജയത്തിലും പരാജയത്തിലും സമനായിരിക്കുന്നവൻ കർമ്മം ചെയ്താലും ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

> കിട്ടിയതിൽ തൃപ്തി, അസൂയയില്ലായ്മ, സമത്വം എന്നിവ കർമ്മബന്ധത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 23

गतसङ्गस्य मुक्तस्य ज्ञानावस्थितचेतसः । यज्ञायाचरतः कर्म समग्रं प्रविलीयते ॥४.२३॥

സംഗം നീങ്ങി, മുക്തനായി, മനസ്സ് ജ്ഞാനത്തിൽ ഉറച്ച്, യജ്ഞത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം കർമ്മം ചെയ്യുന്നവന്റെ കർമ്മം മുഴുവൻ ലയിച്ചില്ലാതാകുന്നു.

> സമർപ്പണമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ഒരു അടയാളവും ബാക്കിവയ്ക്കുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 24

ब्रह्मार्पणं ब्रह्म हविर्ब्रह्माग्नौ ब्रह्मणा हुतम् । ब्रह्मैव तेन गन्तव्यं ब्रह्मकर्मसमाधिना ॥४.२४॥

അർപ്പണം ബ്രഹ്മം, ഹവിസ്സ് ബ്രഹ്മം, ബ്രഹ്മമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ ബ്രഹ്മത്താൽ ഹോമിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ കർമ്മത്തിലും ബ്രഹ്മത്തെ കാണുന്നവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടത് ബ്രഹ്മംതന്നെ.

> ഭക്ഷണത്തിനു മുമ്പ് പലപ്പോഴും ചൊല്ലുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകമാണിത്. അർപ്പണത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും ദിവ്യമായി കാണപ്പെടുന്നു.

## ശ്ലോകം 25

दैवमेवापरे यज्ञं योगिनः पर्युपासते । ब्रह्माग्नावपरे यज्ञं यज्ञेनैवोपजुह्वति ॥४.२५॥

ചില യോഗികൾ ദേവന്മാർക്കുള്ള യജ്ഞംതന്നെ ഉപാസിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ ബ്രഹ്മമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ യജ്ഞത്തെത്തന്നെ യജ്ഞമായി ഹോമിക്കുന്നു.

> ആളുകൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന പലതരം യജ്ഞങ്ങൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ വിവരിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.

## ശ്ലോകം 26

श्रोत्रादीनीन्द्रियाण्यन्ये संयमाग्निषु जुह्वति । शब्दादीन्विषयानन्य इन्द्रियाग्निषु जुह्वति ॥४.२६॥

ചിലർ ചെവി മുതലായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ സംയമമാകുന്ന അഗ്നികളിൽ ഹോമിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ ശബ്ദം മുതലായ വിഷയങ്ങളെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്ന അഗ്നികളിൽ ഹോമിക്കുന്നു.

> ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം ഒരു യജ്ഞമാണ്. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ശരിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഒരു യജ്ഞമാണ്.

## ശ്ലോകം 27

सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि चापरे । आत्मसंयमयोगाग्नौ जुह्वति ज्ञानदीपिते ॥४.२७॥

മറ്റു ചിലർ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയകർമ്മങ്ങളെയും പ്രാണകർമ്മങ്ങളെയും ജ്ഞാനത്താൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ആത്മസംയമയോഗമാകുന്ന അഗ്നിയിൽ ഹോമിക്കുന്നു.

> പൂർണ്ണമായ ആത്മനിയന്ത്രണവും ജ്ഞാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചെയ്യുന്ന ഒരു യജ്ഞമാണ്.

## ശ്ലോകം 28

द्रव्ययज्ञास्तपोयज्ञा योगयज्ञास्तथापरे । स्वाध्यायज्ञानयज्ञाश्च यतयः संशितव्रताः ॥४.२८॥

ചിലർ ദ്രവ്യം യജ്ഞമായി അർപ്പിക്കുന്നു, ചിലർ തപസ്സ്, ചിലർ യോഗം. ദൃഢവ്രതരായ മറ്റു ചില യതികൾ സ്വാധ്യായവും ജ്ഞാനവും യജ്ഞമായി അർപ്പിക്കുന്നു.

> ദാനം, തപസ്സ്, സാധന, പഠനം എല്ലാം യജ്ഞത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാകാം.

## ശ്ലോകം 29

अपाने जुह्वति प्राणं प्राणेऽपानं तथापरे । प्राणापानगती रुद्ध्वा प्राणायामपरायणाः ॥४.२९॥

പ്രാണായാമപരായണരായ ചിലർ പ്രാണന്റെയും അപാനന്റെയും ഗതി തടഞ്ഞ്, അപാനനിൽ പ്രാണനെയും പ്രാണനിൽ അപാനനെയും ഹോമിക്കുന്നു.

> ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ഒരു യജ്ഞമായി കരുതപ്പെടുന്നു.

## ശ്ലോകം 30

अपरे नियताहाराः प्राणान्प्राणेषु जुह्वति । सर्वेऽप्येते यज्ञविदो यज्ञक्षपितकल्मषाः ॥४.३०॥

മറ്റു ചിലർ ആഹാരം നിയന്ത്രിച്ച് പ്രാണങ്ങളെ പ്രാണങ്ങളിൽ ഹോമിക്കുന്നു. ഇവരെല്ലാം യജ്ഞം അറിയുന്നവരാണ്; യജ്ഞത്താൽ പാപങ്ങൾ നശിച്ചവരാണ്.

> ഭക്ഷണത്തിലെ മിതത്വവും ഒരു അർപ്പണമാണ്. ഓരോ യജ്ഞവും അനുഷ്ഠിക്കുന്നവനെ ശുദ്ധനാക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 31

यज्ञशिष्टामृतभुजो यान्ति ब्रह्म सनातनम् । नायं लोकोऽस्त्ययज्ञस्य कुतोऽन्यः कुरुसत्तम ॥४.३१॥

കുരുശ്രേഷ്ഠാ, യജ്ഞശിഷ്ടമാകുന്ന അമൃതം ഭക്ഷിക്കുന്നവർ സനാതനമായ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. യജ്ഞം ചെയ്യാത്തവന് ഈ ലോകംപോലുമില്ല; പിന്നെ പരലോകം എങ്ങനെ?

> അർപ്പണഭാവമില്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകജീവിതവും തകരുന്നു, പരലോകവും അങ്ങനെതന്നെ.

## ശ്ലോകം 32

एवं बहुविधा यज्ञा वितता ब्रह्मणो मुखे । कर्मजान्विद्धि तान्सर्वानेवं ज्ञात्वा विमोक्ष्यसे ॥४.३२॥

ഇങ്ങനെ പലതരം യജ്ഞങ്ങൾ വേദമുഖത്തിൽ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം കർമ്മത്തിൽനിന്നു ജനിച്ചവയാണെന്ന് അറിയുക; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ നീ മുക്തനാകും.

> എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും കർമ്മത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. ഇതു മനസ്സിലാക്കുന്നത് മോചനം നൽകുന്നു.

## ശ്ലോകം 33

श्रेयान्द्रव्यमयाद्यज्ञाज्ज्ञानयज्ञः परन्तप । सर्वं कर्माखिलं पार्थ ज्ञाने परिसमाप्यते ॥४.३३॥

പരന്തപാ, ദ്രവ്യമയമായ യജ്ഞത്തെക്കാൾ ജ്ഞാനയജ്ഞമാണ് ശ്രേഷ്ഠം. പാർത്ഥാ, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ജ്ഞാനത്തിൽ പരിസമാപ്തിയിലെത്തുന്നു.

> എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിലും ജ്ഞാനയജ്ഞമാണ് ഉത്തമം. ഓരോ കർമ്മവും ജ്ഞാനത്തിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 34

तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया । उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः ॥४.३४॥

വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചും, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും, സേവ ചെയ്തും അതറിയുക. തത്ത്വം ദർശിച്ച ജ്ഞാനികൾ നിനക്ക് ജ്ഞാനം ഉപദേശിച്ചുതരും.

> ജ്ഞാനം നേടാനുള്ള വഴി: വിനയം, ചോദ്യം, സേവനം. സത്യം കണ്ട ഗുരുവിൽനിന്ന് അതു ലഭിക്കുന്നു.

## ശ്ലോകം 35

यज्ज्ञात्वा न पुनर्मोहमेवं यास्यसि पाण्डव । येन भूतान्यशेषेण द्रक्ष्यस्यात्मन्यथो मयि ॥४.३५॥

പാണ്ഡവാ, അതറിഞ്ഞാൽ നീ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ മോഹത്തിൽ വീഴുകയില്ല. അതിലൂടെ എല്ലാ ജീവികളെയും പൂർണ്ണമായി നിന്നിലും പിന്നെ എന്നിലും നീ കാണും.

> യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ഉണ്ടായാൽ എല്ലാ ജീവികളും ഒന്നായി കാണപ്പെടുന്നു; തന്നിലും ഭഗവാനിലും.

## ശ്ലോകം 36

अपि चेदसि पापेभ्यः सर्वेभ्यः पापकृत्तमः । सर्वं ज्ञानप्लवेनैव वृजिनं सन्तरिष्यसि ॥४.३६॥

എല്ലാ പാപികളിലുംവച്ച് ഏറ്റവും വലിയ പാപിയാണ് നീയെങ്കിൽപോലും, ജ്ഞാനമാകുന്ന തോണിയാൽത്തന്നെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീ കടന്നുപോകും.

> ജ്ഞാനം ഒരു തോണിപോലെയാണ്. എത്ര വലിയ പാപസമുദ്രവും അതുകൊണ്ടു കടക്കാം.

## ശ്ലോകം 37

यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुतेऽर्जुन । ज्ञानाग्निः सर्वकर्माणि भस्मसात्कुरुते तथा ॥४.३७॥

അർജുനാ, ആളിക്കത്തുന്ന അഗ്നി വിറകിനെ ചാമ്പലാക്കുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനമാകുന്ന അഗ്നി എല്ലാ കർമ്മങ്ങളെയും ചാമ്പലാക്കുന്നു.

> അഗ്നി വിറകിനെ എരിക്കുന്നതുപോലെ ജ്ഞാനം കർമ്മബന്ധങ്ങളെ എരിച്ചുകളയുന്നു.

## ശ്ലോകം 38

न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते । तत्स्वयं योगसंसिद्धः कालेनात्मनि विन्दति ॥४.३८॥

ജ്ഞാനത്തിനു തുല്യമായ പവിത്രമായ മറ്റൊന്ന് ഈ ലോകത്തിലില്ല. യോഗത്തിൽ സിദ്ധി നേടിയവൻ കാലക്രമത്തിൽ അതിനെ തന്നിൽത്തന്നെ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നു.

> ജ്ഞാനമാണ് ഏറ്റവും പവിത്രമായത്. സാധനയിൽ പക്വത നേടിയവർ അത് തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നു.

## ശ്ലോകം 39

श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः । ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥४.३९॥

ശ്രദ്ധയുള്ളവനും അതിൽത്തന്നെ മുഴുകിയവനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയവനും ജ്ഞാനം നേടുന്നു. ജ്ഞാനം നേടിയാൽ വൈകാതെ പരമമായ ശാന്തി പ്രാപിക്കുന്നു.

> ശ്രദ്ധ, നിഷ്ഠ, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം എന്നിവ ജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള വഴി. ജ്ഞാനം ശാന്തിയിലേക്കുള്ള വഴി.

## ശ്ലോകം 40

अज्ञश्चाश्रद्दधानश्च संशयात्मा विनश्यति । नायं लोकोऽस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ॥४.४०॥

അജ്ഞനും ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവനും സംശയം സ്വഭാവമാക്കിയവനും നശിക്കുന്നു. സംശയാത്മാവിന് ഈ ലോകവുമില്ല, പരലോകവുമില്ല, സുഖവുമില്ല.

> എപ്പോഴും സംശയത്തിൽ ഉഴലുന്നവന് എവിടെയും ശാന്തി ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറയുന്നു.

## ശ്ലോകം 41

योगसंन्यस्तकर्माणं ज्ञानसंछिन्नसंशयम् । आत्मवन्तं न कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय ॥४.४१॥

ധനഞ്ജയാ, യോഗത്താൽ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവനെയും, ജ്ഞാനത്താൽ സംശയങ്ങൾ ഛേദിച്ചവനെയും, ആത്മവാനെയും കർമ്മങ്ങൾ ബന്ധിക്കുന്നില്ല.

> യോഗവും ജ്ഞാനവും ഒന്നുചേരുമ്പോൾ കർമ്മം പിന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല.

## ശ്ലോകം 42

तस्मादज्ञानसम्भूतं हृत्स्थं ज्ञानासिनात्मनः । छित्त्वैनं संशयं योगमातिष्ठोत्तिष्ठ भारत ॥४.४२॥

അതിനാൽ ഭാരതാ, അജ്ഞാനത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ കുടികൊള്ളുന്ന ഈ സംശയത്തെ ജ്ഞാനമാകുന്ന വാളാൽ ഛേദിച്ച്, യോഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന്, എഴുന്നേൽക്കുക.

> അധ്യായം ഒരു ആഹ്വാനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു: ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാളാൽ സംശയം ഛേദിച്ച് എഴുന്നേൽക്കുക.

## Outro

ഇവിടെ ഭഗവദ്ഗീതയുടെ നാലാം അധ്യായമായ ജ്ഞാനകർമ്മസന്ന്യാസയോഗം, ജ്ഞാനത്തിന്റെയും കർമ്മത്യാഗത്തിന്റെയും യോഗം, സമാപിക്കുന്നു. അഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ, കർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതോ ചെയ്യുന്നതോ ഏതാണ് ശ്രേഷ്ഠം എന്ന് അർജുനൻ ചോദിക്കുന്നു; ശ്രീകൃഷ്ണൻ മറുപടി നൽകുന്നു. ധാർമിക് സ്റ്റുഡിയോയിൽനിന്ന്.

Keep going