ଅଧ୍ୟାୟ ୫: କର୍ମତ୍ୟାଗର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 5 | Odia Audiobook

Episode 5 of 10 in ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ | Bhagavad Gita Audiobook in Odia.

Narrated with an AI voice.

Reading time
7 min
Listening time
15 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ, ଅଧ୍ୟାୟ ୫: କର୍ମତ୍ୟାଗର ଯୋଗ

## Intro

ଭଗବଦ୍ ଗୀତା, ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: କର୍ମତ୍ୟାଗର ଯୋଗ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜୁନ ପଚାରନ୍ତି କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଭଲ ନା କର୍ମ କରିବା, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହନ୍ତି ଦୁଇଟି ହିଁ ମୁକ୍ତି ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆସକ୍ତି ବିନା କର୍ମ କରିବା ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ସେହି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ତରରେ ଏପରି ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଯାହାକୁ ବାହାରର କିଛି ବି ଭାଙ୍ଗିପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଅନୁବାଦ ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓର।

## ଶ୍ଳୋକ 1

*अर्जुन उवाच* संन्यासं कर्मणां कृष्ण पुनर्योगं च शंससि । यच्छ्रेय एतयोरेकं तन्मे ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥५.१॥

ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣ କର୍ମତ୍ୟାଗର ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ପୁଣି କର୍ମଯୋଗର ମଧ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଶ୍ରେୟ, ନିଶ୍ଚିତ କରି ମୋତେ ତାହା ହିଁ କୁହନ୍ତୁ।

> ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଟି ପଥର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ଗୋଟିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉତ୍ତର ଚାହାନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 2

*श्रीभगवानुवाच* संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ । तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥५.२॥

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: କର୍ମତ୍ୟାଗ ଓ କର୍ମଯୋଗ, ଦୁଇଟି ହିଁ ପରମ କଲ୍ୟାଣ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ଏ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ କର୍ମତ୍ୟାଗଠାରୁ କର୍ମଯୋଗ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

> ଦୁଇଟି ପଥ ମୁକ୍ତିରେ ପହଞ୍ଚାଏ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସକ୍ତିହୀନ କର୍ମକୁ ଆଗରେ ରଖନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 3

ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काङ्क्षति । निर्द्वन्द्वो हि महाबाहो सुखं बन्धात्प्रमुच्यते ॥५.३॥

ଯିଏ କାହାକୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି କାମନା ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବୋଲି ଜାଣ। ହେ ମହାବାହୁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ସହଜରେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

> ପ୍ରକୃତ ତ୍ୟାଗ ଅନ୍ତରରେ। ପସନ୍ଦ ଓ ଅପସନ୍ଦରୁ ଯିଏ ମୁକ୍ତ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ।

## ଶ୍ଳୋକ 4

सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः । एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम् ॥५.४॥

ଅଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ ହିଁ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗକୁ ଅଲଗା କହନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୁହଁନ୍ତି। ଏଥିରୁ ଗୋଟିକରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଟିର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।

> ଜ୍ଞାନର ପଥ ଓ କର୍ମର ପଥ ପରସ୍ପରର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନୁହେଁ। ଦୁଇଟି ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନେଇଯାଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 5

यत्सांख्यैः प्राप्यते स्थानं तद्योगैरपि गम्यते । एकं सांख्यं च योगं च यः पश्यति स पश्यति ॥५.५॥

ସାଂଖ୍ୟ ପଥର ଲୋକେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯୋଗ ପଥର ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ହିଁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଯିଏ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗକୁ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ସେ ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ଦେଖନ୍ତି।

> ଦୁଇଟି ପଥ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚେ। ଏହା ବୁଝିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନ।

## ଶ୍ଳୋକ 6

संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगतः । योगयुक्तो मुनिर्ब्रह्म नचिरेणाधिगच्छति ॥५.६॥

କିନ୍ତୁ ହେ ମହାବାହୁ, ଯୋଗ ବିନା ସନ୍ନ୍ୟାସ ପାଇବା କଷ୍ଟକର। ଯୋଗରେ ଯୁକ୍ତ ମୁନି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

> ଆଗରୁ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ କର୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ନ କଲେ କର୍ମତ୍ୟାଗ ସହଜ ହୁଏ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 7

योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः । सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥५.७॥

ଯିଏ ଯୋଗରେ ଯୁକ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ଅନ୍ତର ଶୁଦ୍ଧ, ଯିଏ ନିଜକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବଶ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ହୋଇଯାଇଛି, ସେ କର୍ମ କରି ମଧ୍ୟ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।

> ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ କର୍ମ କରି ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧା ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 8

नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित् । पश्यञ्शृण्वन्स्पृशञ्जिघ्रन्नश्नन्गच्छन्स्वपञ्श्वसन् ॥५.८॥

ଯୋଗରେ ସ୍ଥିର, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବନ୍ତି, ମୁଁ କିଛି ହିଁ କରୁନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଦେଖନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି, ଛୁଅନ୍ତି, ଶୁଙ୍ଘନ୍ତି, ଖାଆନ୍ତି, ଚାଲନ୍ତି, ଶୁଅନ୍ତି ଓ ନିଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି,

> ଜ୍ଞାନୀ ଜାଣନ୍ତି, ଶରୀର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କାମ କରନ୍ତି, ପ୍ରକୃତ ଆତ୍ମା ନୁହେଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 9

प्रलपन्विसृजन्गृह्णन्नुन्मिषन्निमिषन्नपि । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु वर्तन्त इति धारयन् ॥५.९॥

କଥା କହନ୍ତି, ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଆଖି ଖୋଲନ୍ତି ଓ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ହିଁ ନିଜ ନିଜ ବିଷୟରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି।

> ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାର ବିଷୟର ମିଳନ। ଆତ୍ମା କେବଳ ସାକ୍ଷୀ।

## ଶ୍ଳୋକ 10

ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः । लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा ॥५.१०॥

ଯିଏ ସମସ୍ତ କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି କାମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପାପ ଛୁଏଁ ନାହିଁ, ଯେପରି ପଦ୍ମପତ୍ରକୁ ପାଣି ଓଦା କରିପାରେ ନାହିଁ।

> ପାଣିରେ ରହି ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମପତ୍ର ଶୁଖିଲା ରହେ, ସେହିପରି ଆସକ୍ତିହୀନ କର୍ମୀ ଅଲିପ୍ତ ରହନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 11

कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैरिन्द्रियैरपि । योगिनः कर्म कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वात्मशुद्धये ॥५.११॥

ଯୋଗୀମାନେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଶରୀର, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଏପରିକି କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କର୍ମ କରନ୍ତି, ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ।

> ଯୋଗୀ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଲାଭ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ପାଇଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 12

युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिमाप्नोति नैष्ठिकीम् । अयुक्तः कामकारेण फले सक्तो निबध्यते ॥५.१२॥

ଯୋଗରେ ସ୍ଥିର ବ୍ୟକ୍ତି କର୍ମଫଳ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ଥିର ନୁହଁନ୍ତି, କାମନାର ଟାଣରେ ଫଳରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ସେ ବନ୍ଧା ପଡ଼ନ୍ତି।

> ଫଳର ଆଶା ଛାଡ଼ିଲେ ଶାନ୍ତି ଆସେ। ଫଳକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ ବନ୍ଧନ ଆସେ।

## ଶ୍ଳୋକ 13

सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते सुखं वशी । नवद्वारे पुरे देही नैव कुर्वन्न कारयन् ॥५.१३॥

ମନେ ମନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଂଯମୀ ଦେହଧାରୀ ନଅ ଦ୍ୱାର ଥିବା ନଗରରେ ସୁଖରେ ରହନ୍ତି, ନିଜେ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାହାକୁ ଦେଇ କରାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

> ଶରୀର ଯେପରି ନଅ ଦ୍ୱାରର ଏକ ନଗର। ଆତ୍ମା ସେଠାରେ ଶାନ୍ତିରେ ରହନ୍ତି, କର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଛୁଏଁ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 14

न कर्तृत्वं न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः । न कर्मफलसंयोगं स्वभावस्तु प्रवर्तते ॥५.१४॥

ପ୍ରଭୁ ଜଗତ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ନାହିଁ, କର୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କର୍ମ ଓ ଫଳର ସଂଯୋଗ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସ୍ୱଭାବ ହିଁ ଏସବୁ ଚଳାଏ।

> କର୍ମ ଓ ତାର ଫଳ ପ୍ରକୃତିରୁ ହିଁ ଘଟେ, କୌଣସି ଶାସକଙ୍କ ହାତରୁ ନୁହେଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 15

नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः । अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः ॥५.१५॥

ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ କାହାରି ପାପ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାହାରି ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନରେ ଜ୍ଞାନ ଘୋଡ଼ାଇ ହୋଇ ରହିଛି, ତେଣୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ନ୍ତି।

> ପ୍ରଭୁ ଆମ କର୍ମର ହିସାବ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଭ୍ରମ ଆସେ ଅଜ୍ଞାନରୁ।

## ଶ୍ଳୋକ 16

ज्ञानेन तु तदज्ञानं येषां नाशितमात्मनः । तेषामादित्यवज्ज्ञानं प्रकाशयति तत्परम् ॥५.१६॥

କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯାହାଙ୍କ ସେହି ଅଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ସେହି ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରେ।

> ଅଜ୍ଞାନ ହଟିଗଲେ ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜଳି ଉଠେ ଓ ପରମ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 17

तद्बुद्धयस्तदात्मानस्तन्निष्ठास्तत्परायणाः । गच्छन्त्यपुनरावृत्तिं ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥५.१७॥

ଯାହାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ସେହି ପରମରେ, ଯାହାଙ୍କ ଅନ୍ତର ସେହି ପରମରେ, ଯିଏ ତହିଁରେ ହିଁ ନିଷ୍ଠ, ତାହାକୁ ହିଁ ପରମ ଆଶ୍ରୟ ମାନନ୍ତି, ଜ୍ଞାନରେ ଯାହାଙ୍କ ଦୋଷ ଧୋଇହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ଏପରି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ଯେଉଁଠାରୁ ଆଉ ଫେରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ।

> ଯେଉଁମାନେ ପୂରାପୂରି ପରମରେ ମଗ୍ନ, ସେମାନେ ଜନ୍ମଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 18

विद्याविनयसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि । शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥५.१८॥

ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବିଦ୍ୟା ଓ ବିନୟରେ ସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ହାତୀ, କୁକୁର, ଏବଂ ଯିଏ କୁକୁର ମାଂସ ଖାଏ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।

> ଜଗତର ଆଖିରେ କେହି ଉଚ୍ଚ, କେହି ନୀଚ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମା ଦେଖନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 19

इहैव तैर्जितः सर्गो येषां साम्ये स्थितं मनः । निर्दोषं हि समं ब्रह्म तस्माद्ब्रह्मणि ते स्थिताः ॥५.१९॥

ଯାହାଙ୍କ ମନ ସମତାରେ ସ୍ଥିର, ସେମାନେ ଏହି ଜୀବନରେ ହିଁ ଜନ୍ମକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ସମ, ତେଣୁ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ହିଁ ସ୍ଥିତ।

> ସମାନ ମନ ଏହି ଜୀବନରେ ହିଁ ମୁକ୍ତି ଆଣେ, କାରଣ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ସମ।

## ଶ୍ଳୋକ 20

न प्रहृष्येत्प्रियं प्राप्य नोद्विजेत्प्राप्य चाप्रियम् । स्थिरबुद्धिरसंमूढो ब्रह्मविद्ब्रह्मणि स्थितः ॥५.२०॥

ପ୍ରିୟ କିଛି ପାଇ ଉଲ୍ଲସିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଅପ୍ରିୟ କିଛି ପାଇ ଉଦ୍ୱିଗ୍ନ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧି, ମୋହମୁକ୍ତ ସେହି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରହ୍ମରେ ହିଁ ସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।

> ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ସୁଖରେ ଓ ଦୁଃଖରେ ସମାନ ରହନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 21

बाह्यस्पर्शेष्वसक्तात्मा विन्दत्यात्मनि यत् सुखम् । स ब्रह्मयोगयुक्तात्मा सुखमक्षयमश्नुते ॥५.२१॥

ବାହାର ବିଷୟର ସ୍ପର୍ଶରେ ଯାହାଙ୍କ ମନ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, ସେ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଅଛି, ତାହା ପାଆନ୍ତି। ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଅକ୍ଷୟ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

> ଅନ୍ତରରେ ମିଳୁଥିବା ଆନନ୍ଦ ବାହାର ଜଗତ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାହା ସରେ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 22

ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते । आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥५.२२॥

ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଭୋଗସବୁ ଦୁଃଖର ହିଁ ଉତ୍ସ। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଅଛି, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଜ୍ଞାନୀ ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

> ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ ତାର ଶେଷ ଦୁଃଖ ଆଣେ।

## ଶ୍ଳୋକ 23

शक्नोतीहैव यः सोढुं प्राक्शरीरविमोक्षणात् । कामक्रोधोद्भवं वेगं स युक्तः स सुखी नरः ॥५.२३॥

ଶରୀର ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଜୀବନରେ ହିଁ ଯିଏ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ବେଗକୁ ସହିପାରନ୍ତି, ସେ ହିଁ ଯୋଗୀ, ସେ ହିଁ ସୁଖୀ ମଣିଷ।

> ଏହି ଜୀବନରେ ହିଁ କାମ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିବା ଯୋଗୀର ଚିହ୍ନ, ଆଉ ସୁଖର ଚାବି।

## ଶ୍ଳୋକ 24

योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः । स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति ॥५.२४॥

ଯାହାଙ୍କ ସୁଖ ଅନ୍ତରରେ, ଯାହାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ତରରେ, ଯାହାଙ୍କ ଆଲୋକ ଅନ୍ତରରେ, ସେହି ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ସହ ଏକ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

> ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଲୋକ ଭିତରୁ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଶାନ୍ତି ପାଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 25

लभन्ते ब्रह्मनिर्वाणमृषयः क्षीणकल्मषाः । छिन्नद्वैधा यतात्मानः सर्वभूतहिते रताः ॥५.२५॥

ଯେଉଁ ଋଷିଙ୍କ ପାପ କ୍ଷୟ ହୋଇଛି, ସନ୍ଦେହ ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ସଂଯମୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ରତ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

> ଶୁଦ୍ଧତା, ସ୍ପଷ୍ଟତା, ସଂଯମ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଯତ୍ନ ସେହି ଶାନ୍ତିରେ ପହଞ୍ଚାଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 26

कामक्रोधवियुक्तानां यतीनां यतचेतसाम् । अभितो ब्रह्मनिर्वाणं वर्तते विदितात्मनाम् ॥५.२६॥

କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ସଂଯତ ଚିତ୍ତ, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ସାଧକମାନଙ୍କ ଚାରିପଟେ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ବାଣ ବିରାଜମାନ।

> ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ସଂଯମୀ ମଣିଷ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଅତି ପାଖରେ, ଏଠାରେ ଏବଂ ପରେ ମଧ୍ୟ।

## ଶ୍ଳୋକ 27

स्पर्शान्कृत्वा बहिर्बाह्यांश्चक्षुश्चैवान्तरे भ्रुवोः । प्राणापानौ समौ कृत्वा नासाभ्यन्तरचारिणौ ॥५.२७॥

ବାହାର ବିଷୟକୁ ବାହାରେ ରଖି, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦୁଇ ଭ୍ରୂର ମଝିରେ ସ୍ଥିର କରି, ନାକ ଭିତରେ ଚାଲୁଥିବା ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ୱାସକୁ ସମାନ କରି,

> ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଧ୍ୟାନର ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି: ବାହାର ଜିନିଷରୁ ଓହରି ଆସି ଶ୍ୱାସକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା।

## ଶ୍ଳୋକ 28

यतेन्द्रियमनोबुद्धिर्मुनिर्मोक्षपरायणः । विगतेच्छाभयक्रोधो यः सदा मुक्त एव सः ॥५.२८॥

ଯେଉଁ ମୁନି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ସଂଯତ କରିଛନ୍ତି, ମୋକ୍ଷ ହିଁ ଯାହାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଯିଏ କାମନା, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସଦାମୁକ୍ତ।

> ଏହି ଅଭ୍ୟାସରେ କାମନା, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 29

भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् । सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥५.२९॥

ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟାର ଭୋକ୍ତା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହେଶ୍ୱର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୁହୃଦ ବୋଲି ଜାଣି ମଣିଷ ଶାନ୍ତି ପାଏ।

> ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଜଣାନ୍ତି। ଏହା ଜାଣିଲେ ହିଁ ଶାନ୍ତି ଆସେ।

## Outro

ଏଠାରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ, କର୍ମସନ୍ନ୍ୟାସଯୋଗ, ଅର୍ଥାତ୍ କର୍ମତ୍ୟାଗର ଯୋଗ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶିଖାନ୍ତି କିପରି ଧ୍ୟାନରେ ବସିବାକୁ ହୁଏ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ମନକୁ ବଶ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓ ତରଫରୁ।

Keep going