ଅଧ୍ୟାୟ ୭: ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 7 | Odia Audiobook

Episode 7 of 10 in ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ | Bhagavad Gita Audiobook in Odia.

Narrated with an AI voice.

Reading time
8 min
Listening time
16 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ, ଅଧ୍ୟାୟ ୭: ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଯୋଗ

## Intro

ଭଗବଦ୍ ଗୀତା, ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଯୋଗ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜର ଅପରା ଓ ପରା ପ୍ରକୃତି ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ଏବଂ ଦେଖାନ୍ତି କିପରି ସେ ସୂତା ପରି ସବୁ କିଛିକୁ ଗୁନ୍ଥି ଧରି ରଖିଛନ୍ତି। ସେ ବୁଝାନ୍ତି କାହିଁକି ଅଳ୍ପ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଚାରି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ କଥା କହନ୍ତି, ଏବଂ କହନ୍ତି ଯେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବସ୍ୱ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଅନୁବାଦ ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓର।

## ଶ୍ଳୋକ 1

*श्रीभगवानुवाच* मय्यासक्तमनाः पार्थ योगं युञ्जन्मदाश्रयः । असंशयं समग्रं मां यथा ज्ञास्यसि तच्छृणु ॥७.१॥

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ପାର୍ଥ, ମୋଠାରେ ମନ ଲଗାଇ, ମୋର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି ତୁମେ କିପରି ନିଃସନ୍ଦେହରେ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋତେ ଜାଣିବ, ତାହା ଶୁଣ।

> ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବେ ନିଜର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝାଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ମନ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ରଖିଲେ ସେହି ଜ୍ଞାନ ସନ୍ଦେହହୀନ ହୁଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 2

ज्ञानं तेऽहं सविज्ञानमिदं वक्ष्याम्यशेषतः । यज्ज्ञात्वा नेह भूयोऽन्यज्ज्ञातव्यमवशिष्यते ॥७.२॥

ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏହି ଜ୍ଞାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିବି, ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ଏହି ଜଗତରେ ଆଉ କିଛି ଜାଣିବାକୁ ବାକି ରହେ ନାହିଁ।

> ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବା, ଆଉ ବିଜ୍ଞାନ ଅର୍ଥ ତାହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିବା। ଦୁହେଁ ମିଶି ଜାଣିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।

## ଶ୍ଳୋକ 3

मनुष्याणां सहस्रेषु कश्चिद्यतति सिद्धये । यततामपि सिद्धानां कश्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः ॥७.३॥

ହଜାର ହଜାର ମଣିଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କ୍ୱଚିତ୍ କେହି ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଆଉ ଚେଷ୍ଟା କରି ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ କ୍ୱଚିତ୍ କେହି ମୋତେ ଯଥାର୍ଥରେ ଜାଣେ।

> ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଏହି ପଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବହୁତ କମ୍ ଜଣ ସତ୍ୟକୁ ପୂରାପୂରି ଜାଣନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 4

भूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च । अहंकार इतीयं मे भिन्ना प्रकृतिरष्टधा ॥७.४॥

ମାଟି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପବନ, ଆକାଶ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅହଂକାର, ଏହି ଆଠ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ମୋର ପ୍ରକୃତି।

> ପାଞ୍ଚ ଭୂତ ଏବଂ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର ମିଶି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଠ ଭାଗର ପ୍ରକୃତି।

## ଶ୍ଳୋକ 5

अपरेयमितस्त्वन्यां प्रकृतिं विद्धि मे पराम् । जीवभूतां महाबाहो ययेदं धार्यते जगत् ॥७.५॥

ହେ ମହାବାହୁ, ଏହା ମୋର ଅପରା ପ୍ରକୃତି। ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ମୋର ପରା ପ୍ରକୃତିକୁ ଜାଣ, ଯାହା ଜୀବରୂପ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ଧାରଣ କରାଯାଇଛି।

> ଜଡ଼ ପ୍ରକୃତି ତଳ ସ୍ତର। ତା ଉପରେ ଅଛି ଚେତନ ଜୀବ, ଯାହା ଜଗତକୁ ଧରି ରଖେ।

## ଶ୍ଳୋକ 6

एतद्योनीनि भूतानि सर्वाणीत्युपधारय । अहं कृत्स्नस्य जगतः प्रभवः प्रलयस्तथा ॥७.६॥

ଜାଣିରଖ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକୃତିରୁ। ମୁଁ ହିଁ ସମଗ୍ର ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ହିଁ ତାହାର ଲୟ।

> ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକୃତିରୁ ଆସନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଦୁହେଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 7

मत्तः परतरं नान्यत्किंचिदस्ति धनंजय । मयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥७.७॥

ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ମୋଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ସୂତାରେ ଗୁନ୍ଥା ମଣି ପରି ଏହି ସବୁ କିଛି ମୋଠାରେ ଗୁନ୍ଥା ହୋଇଛି।

> ମାଳାର ମଣିଗୁଡ଼ିକୁ ଯେପରି ଗୋଟିଏ ସୂତା ଧରି ରଖେ, ସେହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସବୁ କିଛିକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 8

रसोऽहमप्सु कौन्तेय प्रभास्मि शशिसूर्ययोः । प्रणवः सर्ववेदेषु शब्दः खे पौरुषं नृषु ॥७.८॥

ହେ କୌନ୍ତେୟ, ମୁଁ ଜଳର ସ୍ୱାଦ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ। ସମସ୍ତ ବେଦରେ ମୁଁ ଓଁକାର, ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ, ଏବଂ ମଣିଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୌରୁଷ।

> ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷର ସାରଗୁଣ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉପସ୍ଥିତ।

## ଶ୍ଳୋକ 9

पुण्यो गन्धः पृथिव्यां च तेजश्चास्मि विभावसौ । जीवनं सर्वभूतेषु तपश्चास्मि तपस्विषु ॥७.९॥

ମୁଁ ମାଟିର ପବିତ୍ର ଗନ୍ଧ, ଅଗ୍ନିର ତେଜ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜୀବନ, ଏବଂ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା।

> ଗନ୍ଧ, ତେଜ, ପ୍ରାଣ ଓ ତପସ୍ୟା, ସବୁର ମୂଳ ଶକ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ।

## ଶ୍ଳୋକ 10

बीजं मां सर्वभूतानां विद्धि पार्थ सनातनम् । बुद्धिर्बुद्धिमतामस्मि तेजस्तेजस्विनामहम् ॥७.१०॥

ହେ ପାର୍ଥ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସନାତନ ବୀଜ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି, ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କ ତେଜ।

> ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଚିରନ୍ତନ ଉତ୍ସ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ। ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଓ ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କ ତେଜ ତାଙ୍କରି ପ୍ରକାଶ।

## ଶ୍ଳୋକ 11

बलं बलवतां चाहं कामरागविवर्जितम् । धर्माविरुद्धो भूतेषु कामोऽस्मि भरतर्षभ ॥७.११॥

ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଳବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କାମନା ଓ ଆସକ୍ତି ରହିତ ବଳ। ଆଉ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସେହି କାମନା, ଯାହା ଧର୍ମର ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ।

> ଲୋଭହୀନ ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ସହିତ ମେଳ ଖାଉଥିବା ଇଚ୍ଛା, ଦୁହେଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପ।

## ଶ୍ଳୋକ 12

ये चैव सात्त्विका भावा राजसास्तामसाश्च ये । मत्त एवेति तान्विद्धि न त्वहं तेषु ते मयि ॥७.१२॥

ଯେତେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭାବ ଅଛି, ସବୁ ମୋଠାରୁ ହିଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ଜାଣ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।

> ତିନି ଗୁଣର ସବୁ ଭାବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଆସେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଅଧୀନ ନୁହନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 13

त्रिभिर्गुणमयैर्भावैरेभिः सर्वमिदं जगत् । मोहितं नाभिजानाति मामेभ्यः परमव्ययम् ॥७.१३॥

ଏହି ତିନି ଗୁଣମୟ ଭାବରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ମୋହିତ ହୋଇ ରହିଛି, ତେଣୁ ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଥିବା ଅବିନାଶୀ ମୋତେ କେହି ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ।

> ଗୁଣର ଖେଳରେ ଭୁଲି ରହି ମଣିଷ ତା ଆରପାରିରେ ଥିବା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 14

दैवी ह्येषा गुणमयी मम माया दुरत्यया । मामेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते ॥७.१४॥

ମୋର ଏହି ଗୁଣମୟୀ ଦୈବୀ ମାୟା ପାର ହେବା କଠିନ। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ମୋର ହିଁ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ଏହି ମାୟା ପାର ହୁଅନ୍ତି।

> ମାୟା ପାର ହେବା କଠିନ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ତାହା ସମ୍ଭବ।

## ଶ୍ଳୋକ 15

न मां दुष्कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते नराधमाः । माययापहृतज्ञाना आसुरं भावमाश्रिताः ॥७.१५॥

ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀ, ମୂଢ଼, ଅଧମ ମଣିଷମାନେ ମୋର ଶରଣ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ମାୟା ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ହରଣ କରିଛି, ଏବଂ ସେମାନେ ଆସୁରିକ ସ୍ୱଭାବର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି।

> ଯାହାଙ୍କ ବିବେକ ମାୟାରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସ୍ୱଭାବ କଠୋର, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 16

चतुर्विधा भजन्ते मां जनाः सुकृतिनोऽर्जुन । आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च भरतर्षभ ॥७.१६॥

ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ, ଚାରି ପ୍ରକାର ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକ ମୋର ଭଜନା କରନ୍ତି: ଦୁଃଖୀ, ଜିଜ୍ଞାସୁ, ଅର୍ଥ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ।

> ଦୁଃଖରେ, କୌତୂହଳରେ, କିଛି ପାଇବା ଆଶାରେ ବା ଜ୍ଞାନର ଟାଣରେ ମଣିଷ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆସେ।

## ଶ୍ଳୋକ 17

तेषां ज्ञानी नित्ययुक्त एकभक्तिर्विशिष्यते । प्रियो हि ज्ञानिनोऽत्यर्थमहं स च मम प्रियः ॥७.१७॥

ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯିଏ ସର୍ବଦା ଯୁକ୍ତ ଓ ଏକନିଷ୍ଠ ଭକ୍ତ, ସେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କାରଣ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରିୟ।

> ଚାରି ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତ ବିଶେଷ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଏକମୁଖୀ ଓ ସ୍ଥିର।

## ଶ୍ଳୋକ 18

उदाराः सर्व एवैते ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम् । आस्थितः स हि युक्तात्मा मामेवानुत्तमां गतिम् ॥७.१८॥

ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଦାର, କିନ୍ତୁ ମୋ ମତରେ ଜ୍ଞାନୀ ମୋର ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ। କାରଣ ସେହି ଯୁକ୍ତଚିତ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋତେ ହିଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗତି ବୋଲି ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।

> ଚାରି ପ୍ରକାର ଭକ୍ତ ସମସ୍ତେ ଭଲ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହୋଇ ରହନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 19

बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवान्मां प्रपद्यते । वासुदेवः सर्वमिति स महात्मा सुदुर्लभः ॥७.१९॥

ବହୁ ଜନ୍ମର ଶେଷରେ ଜ୍ଞାନବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋର ଶରଣ ନିଅନ୍ତି, ଏହା ଜାଣି ଯେ ବାସୁଦେବ ହିଁ ସବୁ କିଛି। ଏପରି ମହାତ୍ମା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।

> ସବୁ କିଛିରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଅନୁଭବ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାର ଶେଷରେ ଆସେ, ଏବଂ ଏପରି ଲୋକ ବହୁତ କମ୍।

## ଶ୍ଳୋକ 20

कामैस्तैस्तैर्हृतज्ञानाः प्रपद्यन्तेऽन्यदेवताः । तं तं नियममास्थाय प्रकृत्या नियताः स्वया ॥७.२०॥

ନାନା କାମନା ଯାହାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ହରଣ କରିଛି, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବର ବଶରେ ନାନା ନିୟମ ମାନି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି।

> ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ ମଣିଷ ନାନା ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା ବାଛେ।

## ଶ୍ଳୋକ 21

यो यो यां यां तनुं भक्तः श्रद्धयार्चितुमिच्छति । तस्य तस्याचलां श्रद्धां तामेव विदधाम्यहम् ॥७.२१॥

ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ ତାହାର ସେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ହିଁ ଅଟଳ କରିଦିଏ।

> ଯିଏ ଯେପରି ଉପାସନା କରୁ, ତାର ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ଦୃଢ଼ କରନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 22

स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते । लभते च ततः कामान्मयैव विहितान्हि तान् ॥७.२२॥

ସେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ସେହି ରୂପର ଆରାଧନା କରେ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ନିଜ କାମନାର ଫଳ ପାଏ, ଯାହା ପ୍ରକୃତରେ ମୁଁ ହିଁ ବିଧାନ କରେ।

> ଯେକୌଣସି ଉପାସନାର ଫଳ ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଧାନରେ ହିଁ ଆସେ।

## ଶ୍ଳୋକ 23

अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भवत्यल्पमेधसाम् । देवान्देवयजो यान्ति मद्भक्ता यान्ति मामपि ॥७.२३॥

କିନ୍ତୁ ସେହି ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ଲୋକଙ୍କ ଫଳ ସୀମିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ହିଁ ଆସନ୍ତି।

> କାମନାର ଫଳ ସରିଯାଏ। ମଣିଷ ଯାହାଙ୍କ ଉପାସନା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ପହଞ୍ଚେ।

## ଶ୍ଳୋକ 24

अव्यक्तं व्यक्तिमापन्नं मन्यन्ते मामबुद्धयः । परं भावमजानन्तो ममाव्ययमनुत्तमम् ॥७.२४॥

ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ମୋର ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପରମ ସ୍ୱରୂପ ନ ଜାଣି ଭାବନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।

> ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବଳ ଜଣେ ଦେହଧାରୀ ମଣିଷ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଚିରନ୍ତନ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 25

नाहं प्रकाशः सर्वस्य योगमायासमावृतः । मूढोऽयं नाभिजानाति लोको मामजमव्ययम् ॥७.२५॥

ଯୋଗମାୟାରେ ଘୋଡ଼ା ହୋଇଥିବାରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ନୁହେଁ। ଏହି ମୂଢ଼ ଜଗତ ମୋତେ ଜନ୍ମହୀନ ଓ ଅବିନାଶୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନେ ନାହିଁ।

> ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଆଢ଼ୁଆଳରେ ରହନ୍ତି, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ହୁଏ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 26

वेदाहं समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन । भविष्याणि च भूतानि मां तु वेद न कश्चन ॥७.२६॥

ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଯେଉଁମାନେ ଅତୀତରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏବେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆସିବେ, ସେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣେ। କିନ୍ତୁ ମୋତେ କେହି ଜାଣେ ନାହିଁ।

> ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତିନି କାଳର ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଅଥଚ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ।

## ଶ୍ଳୋକ 27

इच्छाद्वेषसमुत्थेन द्वन्द्वमोहेन भारत । सर्वभूतानि संमोहं सर्गे यान्ति परन्तप ॥७.२७॥

ହେ ଭାରତ, ହେ ପରନ୍ତପ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ଜାତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ମୋହରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ହିଁ ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

> ପସନ୍ଦ ଓ ନାପସନ୍ଦର ଟଣାଓଟରା ଜନ୍ମରୁ ହିଁ ମଣିଷକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ।

## ଶ୍ଳୋକ 28

येषां त्वन्तगतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् । ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ता भजन्ते मां दृढव्रताः ॥७.२८॥

କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟକର୍ମା ଲୋକଙ୍କ ପାପ ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ମୋର ଭଜନା କରନ୍ତି।

> ଭଲ କର୍ମରେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ମଣିଷ ଦ୍ୱିଧା ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଫେରେ।

## ଶ୍ଳୋକ 29

जरामरणमोक्षाय मामाश्रित्य यतन्ति ये । ते ब्रह्म तद्विदुः कृत्स्नमध्यात्मं कर्म चाखिलम् ॥७.२९॥

ଯେଉଁମାନେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ବ୍ରହ୍ମକୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାତ୍ମକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି।

> ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଆରପାରିକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ, ଆତ୍ମା ଓ କର୍ମର ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝନ୍ତି।

## ଶ୍ଳୋକ 30

साधिभूताधिदैवं मां साधियज्ञं च ये विदुः । प्रयाणकालेऽपि च मां ते विदुर्युक्तचेतसः ॥७.३०॥

ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଅଧିଭୂତ, ଅଧିଦୈବ ଓ ଅଧିଯଜ୍ଞ ସହିତ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଯୁକ୍ତଚିତ୍ତ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି।

> ଯିଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜଗତ, ଦେବତା ଓ ଯଜ୍ଞର ମୂଳ ବୋଲି ଜାଣେ, ସେ ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖେ। ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆସେ।

## Outro

ଏଠାରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଜ୍ଞାନବିଜ୍ଞାନଯୋଗ, ଅର୍ଥାତ୍ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଯୋଗ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ପଚାରନ୍ତି, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି। ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓ ତରଫରୁ।

Keep going