ଅଧ୍ୟାୟ ୯: ରାଜବିଦ୍ୟା ଓ ରାଜଗୁହ୍ୟର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 9 | Odia Audiobook
Episode 9 of 10 in ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ | Bhagavad Gita Audiobook in Odia.
Narrated with an AI voice.
- Reading time
- 9 min
- Listening time
- 19 min
- By
- DharmikStudio Originals
- Narration
- AI voice
Read along
# ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ, ଅଧ୍ୟାୟ ୯: ରାଜବିଦ୍ୟା ଓ ରାଜଗୁହ୍ୟର ଯୋଗ
## Intro
ଭଗବଦ୍ ଗୀତା, ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ: ରାଜବିଦ୍ୟା ଓ ରାଜଗୁହ୍ୟର ଯୋଗ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସବୁଠାରୁ ଗୋପନ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି: ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ପୁଣି ନିଜ ଭିତରକୁ ଫେରାଇ ନିଅନ୍ତି, ତଥାପି ଏସବୁରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ କହନ୍ତି, ଭକ୍ତିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଟିକିଏ ଜଳ ମଧ୍ୟ ସେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତର କେବେ ବିନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଅନୁବାଦ ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓର।
## ଶ୍ଳୋକ 1
*श्रीभगवानुवाच* इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे । ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥९.१॥
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତୁମେ ଅସୂୟାରହିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ସବୁଠାରୁ ଗୋପନ ଜ୍ଞାନ, ବିଜ୍ଞାନ ସହିତ, କହିବି, ଯାହା ଜାଣି ତୁମେ ଅଶୁଭରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
> ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହନ୍ତି, ଦୋଷ ଖୋଜୁ ନ ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସେ ଅନୁଭବ ସହିତ ଗଭୀରତମ ଜ୍ଞାନ ଦେବେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅମଙ୍ଗଳରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 2
राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् । प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥९.२॥
ଏହା ରାଜବିଦ୍ୟା, ରାଜଗୁହ୍ୟ, ପରମ ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ। ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭବରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହା ଧର୍ମସମ୍ମତ, ପାଳନ କରିବା ଅତି ସହଜ, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ।
> ଏହି ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ଗୋପନ କଥାର ରାଜା; ଏହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ ଓ ସହଜରେ ପାଳନ କରିହୁଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 3
अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप । अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥९.३॥
ହେ ପରନ୍ତପ, ଏହି ଧର୍ମରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ସେହି ଲୋକମାନେ ମୋତେ ନ ପାଇ ମୃତ୍ୟୁମୟ ସଂସାରର ପଥକୁ ଫେରି ଆସନ୍ତି।
> ଶ୍ରଦ୍ଧା ନ ଥିଲେ ମଣିଷ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଘୂରୁଥାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 4
मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना । मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥९.४॥
ମୋର ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପରେ ମୁଁ ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ।
> ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସବୁଥିରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସବୁକିଛି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ, ତଥାପି ସେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ସୀମିତ ନୁହନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 5
न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् । भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥९.५॥
ପୁଣି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋ ଭିତରେ ନାହାନ୍ତି ମଧ୍ୟ; ମୋର ଏହି ଐଶ୍ୱରିକ ଯୋଗ ଦେଖ। ମୋର ଆତ୍ମା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ ଓ ପାଳନ କରେ, ତଥାପି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ରହେ ନାହିଁ।
> ଏହା ଏକ ରହସ୍ୟ: ସବୁକିଛି ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତଥାପି ସେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ବାନ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
## ଶ୍ଳୋକ 6
यथाकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् । तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥९.६॥
ଯେପରି ସବୁଆଡ଼େ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରବଳ ବାୟୁ ସର୍ବଦା ଆକାଶରେ ରହେ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ବୁଝିନିଅ।
> ପବନ ଆକାଶ ଭିତରେ ବହେ, ଅଥଚ ଆକାଶ ତାହା ଦ୍ୱାରା ବଦଳେ ନାହିଁ; ସେହିପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ରହନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 7
सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् । कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥९.७॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋର ପ୍ରକୃତିରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ମୁଁ ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
> ସୃଷ୍ଟିର ଗୋଟିଏ ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲେ ସବୁକିଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକୃତିରେ ମିଶିଯାଏ, ଏବଂ ନୂଆ ଯୁଗରେ ପୁଣି ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 8
प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः । भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥९.८॥
ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ପ୍ରକୃତିର ବଶରେ ଥିବା ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀସମୂହକୁ ବାରମ୍ବାର ସୃଷ୍ଟି କରେ।
> ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା, ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ସେହି ପ୍ରକୃତି ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 9
न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय । उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥९.९॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ସେହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ବାନ୍ଧନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେହି କର୍ମରେ ମୁଁ ଆସକ୍ତିହୀନ, ଉଦାସୀନ ପରି ରହେ।
> ସୃଷ୍ଟି କରି ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱର ସେଥିରେ ଜଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
## ଶ୍ଳୋକ 10
मयाध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् । हेतुनानेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥९.१०॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ମୋର ଅଧ୍ୟକ୍ଷତାରେ ପ୍ରକୃତି ଚର ଓ ଅଚର ସବୁକିଛି ଜନ୍ମ ଦିଏ; ଏହି କାରଣରୁ ଜଗତ ଘୂରି ଚାଲେ।
> ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ପ୍ରକୃତି ସଚଳ ଓ ଅଚଳ ସବୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଏବଂ ସେଥିରେ ଜଗତର ଚକ୍ର ଚାଲେ।
## ଶ୍ଳୋକ 11
अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् । परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥९.११॥
ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ମାନବ ଶରୀରଧାରୀ ଦେଖି ଅବଜ୍ଞା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମୋର ପରମ ଭାବ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର।
> ମଣିଷ ରୂପରେ ଦେଖି ଅଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ମହିମା ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ।
## ଶ୍ଳୋକ 12
मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः । राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥९.१२॥
ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ବୃଥା, କର୍ମ ବୃଥା, ଜ୍ଞାନ ବୃଥା; ସେମାନେ ବିଚାରହୀନ, ଏବଂ ମୋହରେ ପକାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀ ଓ ଆସୁରୀ ପ୍ରକୃତିର ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି।
> ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅବଜ୍ଞା କରନ୍ତି, ଭ୍ରାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଆଶା, କାମ ଓ ଜ୍ଞାନ ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 13
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः । भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥९.१३॥
କିନ୍ତୁ ହେ ପାର୍ଥ, ମହାତ୍ମାମାନେ ଦୈବୀ ପ୍ରକୃତିର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଦି ଓ ଅବିନାଶୀ ଜାଣି, ଅନନ୍ୟ ମନରେ ମୋର ଭଜନ କରନ୍ତି।
> ମହାନ ଲୋକମାନେ ଦୈବୀ ସ୍ୱଭାବ ନେଇ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସବୁକିଛିର ଉତ୍ସ ଜାଣି, ଏକମନରେ ତାଙ୍କର ଭଜନ କରନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 14
सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः । नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥९.१४॥
ସେମାନେ ସର୍ବଦା ମୋର କୀର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ନେଇ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିତ୍ୟଯୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି।
> ଭକ୍ତମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ, ସାଧନା ଓ ପ୍ରଣାମ ମାଧ୍ୟମରେ ସବୁବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 15
ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते । एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥९.१५॥
ଆଉ କେତେକ ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଆରାଧନା କରନ୍ତି। କେହି ମୋତେ ଏକ ବୋଲି, କେହି ପୃଥକ ବୋଲି, କେହି ବହୁ ରୂପରେ, ସବୁଆଡ଼େ ମୁଖ ଥିବା ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି।
> କେହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିଜ ସହିତ ଏକ ଜାଣି, କେହି ଅଲଗା ଜାଣି, କେହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନାନା ରୂପରେ, ଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 16
अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाहमहमौषधम् । मन्त्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥९.१६॥
ମୁଁ ହିଁ କ୍ରତୁ, ମୁଁ ହିଁ ଯଜ୍ଞ, ମୁଁ ହିଁ ସ୍ୱଧା, ମୁଁ ହିଁ ଔଷଧି। ମୁଁ ହିଁ ମନ୍ତ୍ର, ମୁଁ ହିଁ ଘୃତ, ମୁଁ ହିଁ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ମୁଁ ହିଁ ଆହୁତି।
> ଯଜ୍ଞର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନ, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଅର୍ଘ୍ୟ, ଔଷଧି, ମନ୍ତ୍ର, ଘିଅ, ଅଗ୍ନି ଓ ଆହୁତି, ସବୁ ଈଶ୍ୱର।
## ଶ୍ଳୋକ 17
पिताहमस्य जगतो माता धाता पितामहः । वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक्साम यजुरेव च ॥९.१७॥
ଏହି ଜଗତର ମୁଁ ହିଁ ପିତା, ମାତା, ଧାତା ଓ ପିତାମହ। ଯାହା ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହା ପବିତ୍ର, ଓଁକାର, ଏବଂ ଋକ୍, ସାମ ଓ ଯଜୁ, ସବୁ ମୁଁ।
> ଈଶ୍ୱର ଜଗତର ଜନ୍ମଦାତା, ଧାରଣକର୍ତ୍ତା ଓ ଆଦି ପୂର୍ବପୁରୁଷ; ସେ ହିଁ ପବିତ୍ର ଓଁକାର ଓ ତିନି ବେଦ।
## ଶ୍ଳୋକ 18
गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् । प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥९.१८॥
ମୁଁ ହିଁ ଗତି, ଭର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଭୁ, ସାକ୍ଷୀ, ନିବାସ, ଶରଣ ଓ ସୁହୃଦ। ମୁଁ ହିଁ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଳୟ, ଆଧାର, ନିଧାନ, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ବୀଜ।
> ଈଶ୍ୱର ହିଁ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ବନ୍ଧୁ; ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କଠାରୁ, ଏବଂ ସେ ହିଁ ସବୁକିଛିର ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ।
## ଶ୍ଳୋକ 19
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥९.१९॥
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ ହିଁ ତାପ ଦିଏ; ମୁଁ ହିଁ ବର୍ଷା ଅଟକାଏ ଓ ବର୍ଷା କରାଏ। ମୁଁ ହିଁ ଅମୃତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍।
> ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ, ବର୍ଷା, ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ପ୍ରକାଶିତ ଓ ଅପ୍ରକାଶିତ, ସବୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରକାଶ।
## ଶ୍ଳୋକ 20
त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा । यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते । ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोक- मश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥९.२०॥
ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାତା, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ପାପମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୂଜା କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଯିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ପହଞ୍ଚି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
> ଯେଉଁମାନେ ବୈଦିକ ଯଜ୍ଞ କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ବଳରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ପାଆନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 21
ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं । क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति । एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना । गतागतं कामकामा लभन्ते ॥९.२१॥
ସେହି ବିଶାଳ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଭୋଗ କରି, ପୁଣ୍ୟ ସରିଗଲେ ସେମାନେ ପୁଣି ମର୍ତ୍ତ୍ୟଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ତିନି ବେଦର ଧର୍ମ ମାନି, ଭୋଗର କାମନା ନେଇ, ସେମାନେ କେବଳ ଯିବା-ଆସିବା ହିଁ ପାଆନ୍ତି।
> ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ; ପୁଣ୍ୟ ସରିଲେ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଏବଂ ଆସିବା-ଯିବା ଚାଲିଥାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 22
अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते । तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥९.२२॥
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ମୋର ଚିନ୍ତା କରି ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେହି ନିତ୍ୟଯୁକ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଯୋଗକ୍ଷେମ ମୁଁ ନିଜେ ବହନ କରେ।
> ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରେ ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଯାହା ନାହିଁ ତାହା ଦେବା ଓ ଯାହା ଅଛି ତାହା ରକ୍ଷା କରିବାର ଭାର ଈଶ୍ୱର ନିଜେ ନିଅନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 23
येऽप्यन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः । तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥९.२३॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ମୋରି ପୂଜା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ନୁହେଁ।
> ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ପହଞ୍ଚେ, ଯଦିଓ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ସହିତ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
## ଶ୍ଳୋକ 24
अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च । न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥९.२४॥
କାରଣ ମୁଁ ହିଁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା ଓ ପ୍ରଭୁ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ତତ୍ତ୍ୱତଃ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
> ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଈଶ୍ୱର ହିଁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ନ ଜାଣିଲେ ମଣିଷ ପୁଣି ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଫେରିଆସେ।
## ଶ୍ଳୋକ 25
यान्ति देवव्रता देवान्पितॄन्यान्ति पितृव्रताः । भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥९.२५॥
ଦେବତାଙ୍କ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଭୂତମାନଙ୍କ ପୂଜକମାନେ ଭୂତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏବଂ ମୋର ପୂଜକମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ହିଁ ଆସନ୍ତି।
> ମଣିଷ ଯାହାଙ୍କର ଉପାସନା କରେ, ତାହାଙ୍କୁ ହିଁ ପାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 26
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥९.२६॥
ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ପତ୍ର, ଗୋଟିଏ ଫୁଲ, ଗୋଟିଏ ଫଳ କିମ୍ବା ଟିକିଏ ଜଳ ଦିଏ, ସେହି ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତ ଲୋକର ଭକ୍ତିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ଉପହାର ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
> ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ଉପହାରର ମୂଲ୍ୟ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ହିଁ ମୁଖ୍ୟ।
## ଶ୍ଳୋକ 27
यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् । यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥९.२७॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଅ, ଯାହା ହୋମ କର, ଯାହା ଦାନ କର, ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କର, ସବୁ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କର।
> ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ ସାଧାରଣ କାମ ମଧ୍ୟ ଉପାସନା ହୋଇଯାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 28
शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः । संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥९.२८॥
ଏହିପରି ତୁମେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ଦେଉଥିବା କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ସନ୍ନ୍ୟାସଯୋଗରେ ଯୁକ୍ତ ମନ ନେଇ, ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ।
> ସବୁ କାମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ କର୍ମଫଳର ବନ୍ଧନ ରହେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 29
समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः । ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥९.२९॥
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମାନ; ମୋର କେହି ଅପ୍ରିୟ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ମୋର ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭିତରେ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ।
> ଈଶ୍ୱର କାହା ପ୍ରତି ପକ୍ଷପାତ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ ଭକ୍ତ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ସମ୍ବନ୍ଧ ଗଢ଼ି ଉଠେ।
## ଶ୍ଳୋକ 30
अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् । साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥९.३०॥
ଅତି ଦୁରାଚାରୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ନେଇ ମୋର ଭଜନ କରେ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ସାଧୁ ବୋଲି ହିଁ ମାନିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ଠିକ୍ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇଛି।
> ଯିଏ ଖରାପ ପଥ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଫେରିଛି, ତାର ସେହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ହିଁ ତାକୁ ସାଧୁ କରିଦିଏ।
## ଶ୍ଳୋକ 31
क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति । कौन्तेय प्रति जानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥९.३१॥
ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମାତ୍ମା ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଚିରଶାନ୍ତି ପାଏ। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, ମୋର ଭକ୍ତର ବିନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ।
> ଭକ୍ତି ମଣିଷକୁ ଶୀଘ୍ର ବଦଳାଇଦିଏ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭକ୍ତ କେବେ ହଜିଯାଏ ନାହିଁ।
## ଶ୍ଳୋକ 32
मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः । स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥९.३२॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁମାନେ ପାପଯୋନିରେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ନାରୀ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ମୋର ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ପରମ ଗତି ପାଆନ୍ତି।
> ଏହି ଶ୍ଳୋକ କହେ, ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ଯାହା ହେଉ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ସମସ୍ତେ ପରମ ଗତି ପାଆନ୍ତି।
## ଶ୍ଳୋକ 33
किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा । अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥९.३३॥
ତେବେ ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭକ୍ତ ରାଜର୍ଷିମାନଙ୍କ କଥା ଆଉ କ'ଣ କହିବି! ଏହି ଅନିତ୍ୟ, ସୁଖହୀନ ଜଗତକୁ ଆସି ତୁମେ ମୋର ଭଜନ କର।
> ସମସ୍ତେ ଯେତେବେଳେ ପରମ ଗତି ପାଇପାରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ କଥା କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ; ତେଣୁ ଏହି ନଶ୍ୱର ଜଗତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭଜନ କରିବା ଉଚିତ।
## ଶ୍ଳୋକ 34
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु । मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥९.३४॥
ମୋଠାରେ ମନ ରଖ, ମୋର ଭକ୍ତ ହୁଅ, ମୋର ପୂଜା କର, ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କର। ଏହିପରି ନିଜକୁ ମୋ ସହିତ ଯୁକ୍ତ କରି, ମୋତେ ହିଁ ପରମ ଆଶ୍ରୟ ଜାଣି, ତୁମେ ମୋତେ ହିଁ ପାଇବ।
> ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନ, ଭକ୍ତି, ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣାମ ତାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କହନ୍ତି, ଏବଂ ଆଶ୍ୱାସନା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ପାଇହୁଏ।
## Outro
ଏଠାରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ, ରାଜବିଦ୍ୟାରାଜଗୁହ୍ୟଯୋଗ, ଅର୍ଥାତ୍ ରାଜବିଦ୍ୟା ଓ ରାଜଗୁହ୍ୟର ଯୋଗ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତି ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ସେହି ସବୁ ରୂପ, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ମହିମା ଜଗତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଧାର୍ମିକ ଷ୍ଟୁଡିଓ ତରଫରୁ।
Keep going
- Listen: ଅଧ୍ୟାୟ ୯: ରାଜବିଦ୍ୟା ଓ ରାଜଗୁହ୍ୟର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 9 | Odia Audiobook
- Previous: ଅଧ୍ୟାୟ ୮: ଅକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 8 | Odia Audiobook
- Next: ଅଧ୍ୟାୟ ୧୦: ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତିର ଯୋଗ | Bhagavad Gita Chapter 10 | Odia Audiobook
- All episodes of ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଶ୍ରାବ୍ୟ ପୁସ୍ତକ | Bhagavad Gita Audiobook in Odia