இரண்டாம் அத்தியாயம்: சாங்கிய யோகம் | Bhagavad Gita Chapter 2 | Tamil Audiobook

Episode 2 of 10 in பகவத் கீதை ஒலிநூல் | Bhagavad Gita Audiobook in Tamil.

Narrated with an AI voice.

Reading time
14 min
Listening time
34 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# பகவத் கீதை ஒலிநூல், இரண்டாம் அத்தியாயம்: சாங்கிய யோகம்

## Intro

பகவத் கீதை, இரண்டாம் அத்தியாயம்: சாங்கிய யோகம். இந்த அத்தியாயத்தில், கண்ணீருடன் இருக்கும் அர்ஜுனன் தமக்கு வழிகாட்டுமாறு கிருஷ்ணரைச் சரணடைகிறார்; ஆன்மா பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை என்று கிருஷ்ணர் உபதேசிக்கத் தொடங்குகிறார். பிறகு பலனில் பற்றின்றிச் செயல்படும் வழியையும், உறுதியான அறிவுடையவரின் இயல்பையும் அவர் விளக்குகிறார். இது தார்மிக் ஸ்டுடியோவின் மொழிபெயர்ப்பு.

## சுலோகம் 1

*सञ्जय उवाच* तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् । विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥२.१॥

சஞ்சயர் கூறினார்: இவ்வாறு இரக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கண்ணீர் நிறைந்து கலங்கிய கண்களுடன் துயருற்றிருந்த அர்ஜுனனிடம், மதுசூதனர் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

> அர்ஜுனன் கண்ணீருடன் அமர்ந்திருக்கிறார். இப்போது கிருஷ்ணர் பேசத் தொடங்குகிறார்.

## சுலோகம் 2

*श्रीभगवानुवाच* कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् । अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥२.२॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: அர்ஜுனா, இந்த நெருக்கடியான நேரத்தில் இந்த மனச்சோர்வு உங்களுக்கு எங்கிருந்து வந்தது? இது மேன்மக்களுக்குப் பொருந்தாதது; சொர்க்கத்தைத் தராதது; அவப்பெயரையே தருவது.

> கிருஷ்ணர் முதலில் ஆறுதல் சொல்லவில்லை. இந்தச் சோர்வு ஒரு வீரருக்குத் தகாதது என்று நேரடியாகச் சொல்கிறார்.

## சுலோகம் 3

क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते । क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥२.३॥

பார்த்தா, ஆண்மையற்ற தளர்ச்சிக்கு இடம் கொடுக்காதீர்கள்; இது உங்களுக்குப் பொருந்தாது. பகைவரை வாட்டுபவரே, இந்த அற்பமான மனபலவீனத்தை உதறிவிட்டு எழுந்திருங்கள்.

> கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனின் உண்மையான வலிமையை நினைவூட்டி, எழுந்து நிற்குமாறு அழைக்கிறார்.

## சுலோகம் 4

*अर्जुन उवाच* कथं भीष्ममहं संख्ये द्रोणं च मधुसूदन । इषुभिः प्रति योत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥२.४॥

அர்ஜுனன் கூறினார்: மதுசூதனா, பகைவரை அழிப்பவரே, வணக்கத்திற்குரிய பீஷ்மரையும் துரோணரையும் போரில் நான் எப்படி அம்புகளால் எதிர்த்துத் தாக்குவேன்?

> அர்ஜுனனின் வேதனை இதுதான்: அவர் வணங்க வேண்டியவர்களையே அவர் தாக்க வேண்டியுள்ளது.

## சுலோகம் 5

गुरूनहत्वा हि महानुभावान् श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके । हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥२.५॥

மகான்களான குருமார்களைக் கொல்லாமல், இவ்வுலகில் பிச்சை எடுத்து உண்பதும் மேலானது. பொருளை விரும்புபவர்களாயினும் குருமார்களைக் கொன்றால், இங்கே நான் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள் இரத்தம் தோய்ந்தவையாகவே இருக்கும்.

> வெற்றியால் கிடைக்கும் இன்பம் கூட குருமார்களின் இரத்தத்தால் கறைபட்டிருக்கும் என்று அர்ஜுனன் அஞ்சுகிறார்.

## சுலோகம் 6

न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः । यानेव हत्वा न जिजीविषामस्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥२.६॥

நாம் அவர்களை வெல்வதா, அவர்கள் நம்மை வெல்வதா, இவற்றில் எது மேலானது என்றும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. யாரைக் கொன்றபின் நாங்கள் வாழவே விரும்பமாட்டோமோ, அந்தத் திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்களே எதிரில் நிற்கிறார்கள்.

> வெற்றியும் தோல்வியும் இரண்டுமே அர்ஜுனனுக்கு இழப்பாகவே தோன்றுகின்றன.

## சுலோகம் 7

कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः । यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥२.७॥

மனத்தளர்ச்சி என்ற குறையால் என் இயல்பு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; தர்மம் எது என்று என் மனம் குழம்பியுள்ளது. எனக்கு உறுதியாக நன்மை தருவது எதுவோ அதைச் சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் சீடன்; உங்களைச் சரணடைந்துள்ளேன்; எனக்கு வழிகாட்டுங்கள்.

> இது கீதையின் திருப்புமுனை. அர்ஜுனன் நண்பராகப் பேசுவதை நிறுத்தி, சீடராக வழிகாட்டல் கேட்கிறார்.

## சுலோகம் 8

न हि प्रपश्यामि ममापनुद्याद् यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् । अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥२.८॥

பூமியில் பகைவரே இல்லாத செழிப்பான அரசையும், தேவர்களின் மீது ஆட்சியையும் பெற்றாலும், என் புலன்களை வாட்டும் இந்தத் துயரத்தை நீக்கக்கூடியது எது என்று நான் காணவில்லை.

> எந்த வெற்றியும் தம் துயரைத் தீர்க்காது என்று அர்ஜுனன் உணர்கிறார்.

## சுலோகம் 9

*सञ्जय उवाच* एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप । न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥२.९॥

சஞ்சயர் கூறினார்: அரசே, உறக்கத்தை வென்ற அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, நான் போரிட மாட்டேன் என்று கோவிந்தரிடம் சொல்லி, மௌனமானார்.

> அர்ஜுனன் தம் முடிவைச் சொல்லிவிட்டு அமைதியாகிறார். இனி கிருஷ்ணர் பேச வேண்டிய நேரம்.

## சுலோகம் 10

तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत । सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥२.१०॥

பரதகுலத் தோன்றலே, இரு படைகளுக்கும் நடுவே துயருற்றிருந்த அர்ஜுனனிடம், கிருஷ்ணர் புன்னகைப்பவர் போல இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

> கிருஷ்ணரின் மெல்லிய புன்னகை, நிலைமை அர்ஜுனன் நினைப்பது போல நம்பிக்கையற்றது அல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது.

## சுலோகம் 11

*श्रीभगवानुवाच* अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे । गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥२.११॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: வருந்தத் தகாதவர்களுக்காக நீங்கள் வருந்துகிறீர்கள்; ஆனாலும் அறிவாளிகளைப் போலப் பேசுகிறீர்கள். உண்மையான அறிஞர்கள் இறந்தவர்களுக்காகவும் வருந்துவதில்லை, உயிரோடிருப்பவர்களுக்காகவும் வருந்துவதில்லை.

> கிருஷ்ணரின் உபதேசம் இங்கே தொடங்குகிறது. அர்ஜுனனின் துயரம் ஒரு தவறான புரிதலிலிருந்து வருகிறது என்கிறார்.

## சுலோகம் 12

न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः । न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥२.१२॥

நான் இல்லாதிருந்த காலம் ஒருபோதும் இல்லை; நீங்களும் இல்லாதிருந்ததில்லை; இந்த மன்னர்களும் இல்லாதிருந்ததில்லை. இனிமேலும் நாம் அனைவரும் இல்லாமல் போவதில்லை.

> ஆன்மா என்றும் இருப்பது. அது பிறப்பதற்கு முன்பும் இருந்தது, இறப்புக்குப் பின்னும் இருக்கும்.

## சுலோகம் 13

देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा । तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥२.१३॥

உடலில் உறையும் ஆன்மாவுக்கு இந்த உடலில் குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதுமை வருவது போலவே, வேறோர் உடலை அடைவதும் நிகழ்கிறது. தீரர் அதில் மயங்குவதில்லை.

> உடல் மாறுகிறது, உள்ளிருப்பவர் மாறுவதில்லை. மரணம் இன்னொரு மாற்றம் மட்டுமே.

## சுலோகம் 14

मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः । आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥२.१४॥

குந்தியின் மைந்தரே, புலன்கள் பொருட்களைத் தொடுவதால் குளிரும் வெப்பமும் இன்பமும் துன்பமும் உண்டாகின்றன. அவை வந்து போகும், நிலையற்றவை. பரதகுலத் தோன்றலே, அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

> உணர்வுகள் பருவகாலங்களைப் போல வந்து போகின்றன. அவற்றைப் பொறுமையுடன் தாங்குமாறு கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

## சுலோகம் 15

यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ । समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥२.१५॥

மனிதருள் சிறந்தவரே, இவை எவரைக் கலக்குவதில்லையோ, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருக்கும் அந்தத் தீரரே அழியாநிலைக்குத் தகுதியானவர்.

> இன்ப துன்பங்களால் அசையாதவரே அழியாத நிலையை அடையத் தகுந்தவர்.

## சுலோகம் 16

नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः । उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥२.१६॥

இல்லாதது ஒருபோதும் இருப்பதில்லை; உள்ளது ஒருபோதும் இல்லாமல் போவதில்லை. உண்மையைக் கண்டவர்கள் இவ்விரண்டின் முடிவான தன்மையையும் அறிந்திருக்கிறார்கள்.

> நிலையற்றதையும் நிலையானதையும் கிருஷ்ணர் பிரித்துக் காட்டுகிறார். உண்மையானது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.

## சுலோகம் 17

अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् । विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ॥२.१७॥

இவை அனைத்திலும் எது பரவியிருக்கிறதோ, அது அழிவற்றது என்று அறியுங்கள். அழிவற்ற அதனை எவராலும் அழிக்க இயலாது.

> எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும் உண்மையை யாராலும் அழிக்க முடியாது.

## சுலோகம் 18

अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः । अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥२.१८॥

நிலையானதும், அழியாததும், அளவிட முடியாததுமான ஆன்மா குடியிருக்கும் இந்த உடல்களுக்கு முடிவு உண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது. எனவே பரதகுலத் தோன்றலே, போரிடுங்கள்.

> அழிவது உடல் மட்டுமே. ஆகவே கடமையிலிருந்து பின்வாங்கத் தேவையில்லை என்கிறார் கிருஷ்ணர்.

## சுலோகம் 19

य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् । उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥२.१९॥

இதைக் கொல்பவன் என்று நினைப்பவனும், இது கொல்லப்பட்டது என்று எண்ணுபவனும், இருவருமே உண்மையை அறியாதவர்கள். இது கொல்வதுமில்லை, கொல்லப்படுவதுமில்லை.

> ஆன்மா கொல்வதற்கும் கொல்லப்படுவதற்கும் அப்பாற்பட்டது.

## சுலோகம் 20

न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः । अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥२.२०॥

இது ஒருபோதும் பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை. இது ஒருமுறை தோன்றி, பின்பு இல்லாமல் போவதுமில்லை. இது பிறப்பற்றது, நிலையானது, என்றும் உள்ளது, தொன்மையானது. உடல் கொல்லப்படும்போதும் இது கொல்லப்படுவதில்லை.

> ஆன்மாவைப் பற்றிய கீதையின் மிகவும் அறியப்பட்ட சுலோகங்களில் இதுவும் ஒன்று. அதற்குப் பிறப்பும் இறப்பும் இல்லை.

## சுலோகம் 21

वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् । कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥२.२१॥

பார்த்தா, இதனை அழிவற்றது, நிலையானது, பிறப்பற்றது, மாறாதது என்று அறிந்தவர், யாரைக் கொல்லச் செய்வார், யாரைக் கொல்வார்?

> ஆன்மாவை அறிந்தவர், தாம் ஒருவரைக் கொல்வதாக நினைக்க மாட்டார்.

## சுலோகம் 22

वासांसि जीर्णानि यथा विहाय नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि । तथा शरीराणि विहाय जीर्णान्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥२.२२॥

ஒருவர் பழைய ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டுப் புதிய ஆடைகளை அணிவது போல, உடலில் உறையும் ஆன்மா பழைய உடல்களை விட்டுப் புதிய உடல்களை அடைகிறது.

> ஆடை மாற்றுவது என்ற எளிய உவமையின் மூலம் கிருஷ்ணர் மரணத்தை விளக்குகிறார்.

## சுலோகம் 23

नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः । न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥२.२३॥

இதை ஆயுதங்கள் வெட்டுவதில்லை; நெருப்பு எரிப்பதில்லை; நீர் நனைப்பதில்லை; காற்று உலர்த்துவதில்லை.

> இயற்கையின் எந்தச் சக்தியும் ஆன்மாவைத் தொட இயலாது.

## சுலோகம் 24

अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च । नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥२.२४॥

இது வெட்டப்பட முடியாதது; எரிக்கப்பட முடியாதது; நனைக்கப்பட முடியாதது; உலர்த்தப்பட முடியாதது. இது நிலையானது, எங்கும் நிறைந்தது, உறுதியானது, அசையாதது, என்றும் உள்ளது.

> முந்தைய சுலோகத்தைத் தொடர்ந்து, ஆன்மாவின் இயல்பைக் கிருஷ்ணர் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்.

## சுலோகம் 25

अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते । तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥२.२५॥

இது புலன்களுக்குப் புலப்படாதது, சிந்தனைக்கு எட்டாதது, மாற்றமில்லாதது என்று சொல்லப்படுகிறது. எனவே இதை இவ்வாறு அறிந்தபின், நீங்கள் வருந்துவது தகாது.

> ஆன்மாவை இப்படிப் புரிந்துகொண்டால் துயரத்துக்கு இடமில்லை.

## சுலோகம் 26

अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् । तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ॥२.२६॥

இது எப்போதும் பிறந்து எப்போதும் இறப்பதாகவே நீங்கள் நினைத்தாலும், வலிய தோள்களை உடையவரே, அப்போதும் நீங்கள் இப்படி வருந்தக் கூடாது.

> இப்போது கிருஷ்ணர் வேறு கோணத்தில் பேசுகிறார்: ஆன்மா அழிவதாகவே கொண்டாலும் வருந்துவது பயனற்றது.

## சுலோகம் 27

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च । तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥२.२७॥

பிறந்தவருக்கு மரணம் உறுதி; இறந்தவருக்குப் பிறப்பு உறுதி. எனவே தவிர்க்க முடியாத ஒன்றுக்காக நீங்கள் வருந்தக் கூடாது.

> தவிர்க்க முடியாததை நினைத்துப் புலம்புவதில் பொருளில்லை.

## சுலோகம் 28

अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत । अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥२.२८॥

பரதகுலத் தோன்றலே, உயிர்கள் தொடக்கத்தில் புலப்படாதவை; இடையில் மட்டுமே புலப்படுகின்றன; முடிவில் மீண்டும் புலப்படாதவை ஆகின்றன. இதில் புலம்புவதற்கு என்ன இருக்கிறது?

> நாம் காணும் வாழ்க்கை, இரண்டு மறைவுகளுக்கு இடையே உள்ள ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே.

## சுலோகம் 29

आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेनमाश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः । आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥२.२९॥

ஒருவர் இதை வியப்பாகக் காண்கிறார்; மற்றொருவர் இதை வியப்பாகப் பேசுகிறார்; இன்னொருவர் இதை வியப்பாகக் கேட்கிறார். கேட்ட பின்னும் இதை எவரும் உண்மையில் அறிவதில்லை.

> ஆன்மா எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு வியப்பு.

## சுலோகம் 30

देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत । तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥२.३०॥

பரதகுலத் தோன்றலே, ஒவ்வொருவரின் உடலிலும் உறையும் இந்த ஆன்மா என்றும் கொல்லப்பட முடியாதது. எனவே எந்த உயிருக்காகவும் நீங்கள் வருந்தக் கூடாது.

> ஆன்மாவைப் பற்றிய பகுதியைக் கிருஷ்ணர் இங்கே நிறைவு செய்கிறார்.

## சுலோகம் 31

स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि । धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥२.३१॥

உங்கள் சொந்தக் கடமையை நோக்கினாலும், நீங்கள் தயங்கக் கூடாது. ஏனெனில் தர்மத்திற்கான போரைவிட மேலானது ஒரு க்ஷத்திரியருக்கு வேறு எதுவும் இல்லை.

> இப்போது கிருஷ்ணர், ஒரு வீரராக அர்ஜுனனுக்கு உள்ள கடமையின் கோணத்திலிருந்து பேசுகிறார்.

## சுலோகம் 32

यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् । सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ॥२.३२॥

பார்த்தா, தானாகவே வந்து சேர்ந்த, திறந்திருக்கும் சொர்க்க வாயில் போன்ற இத்தகைய போர், பாக்கியசாலிகளான க்ஷத்திரியர்களுக்கே கிடைக்கிறது.

> இந்தப் போரை அர்ஜுனன் தேடிச் செல்லவில்லை; அது அவரிடம் தானாகவே வந்துள்ளது.

## சுலோகம் 33

अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि । ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥२.३३॥

ஆனால் தர்மத்திற்கான இந்தப் போரை நீங்கள் செய்யாவிட்டால், உங்கள் கடமையையும் புகழையும் இழந்து பாவத்தை அடைவீர்கள்.

> கடமையிலிருந்து விலகுவதும் ஒரு குற்றமே என்கிறார் கிருஷ்ணர்.

## சுலோகம் 34

अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् । सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥२.३४॥

மக்கள் உங்கள் நீங்காத அவப்பெயரைப் பற்றி என்றும் பேசுவார்கள். மதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு அவப்பெயர் மரணத்தைவிடக் கொடியது.

> புகழ் பெற்ற ஒருவருக்கு அவமானம் மரணத்தைவிட அதிகம் வலிக்கும்.

## சுலோகம் 35

भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः । येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥२.३५॥

நீங்கள் பயத்தால்தான் போரிலிருந்து விலகினீர்கள் என்று மகாரதர்கள் எண்ணுவார்கள். உங்களை மிகவும் மதித்தவர்களிடையே நீங்கள் மதிப்பிழப்பீர்கள்.

> அர்ஜுனனின் இரக்கத்தை மற்றவர்கள் கோழைத்தனமாகவே பார்ப்பார்கள்.

## சுலோகம் 36

अवाच्यवादांश्च बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः । निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥२.३६॥

உங்கள் பகைவர்கள் உங்கள் வலிமையை இகழ்ந்து, சொல்லத் தகாத பல சொற்களைச் சொல்வார்கள். அதைவிட வேதனையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

> பகைவர்களின் கேலி, அர்ஜுனன் போன்ற வீரருக்குத் தாங்க முடியாதது.

## சுலோகம் 37

हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् । तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥२.३७॥

கொல்லப்பட்டால் சொர்க்கத்தை அடைவீர்கள்; வென்றால் பூமியை ஆள்வீர்கள். எனவே குந்தியின் மைந்தரே, போரிட உறுதியான முடிவுடன் எழுந்திருங்கள்.

> இரண்டு வழியிலும் அர்ஜுனனுக்கு இழப்பு இல்லை என்கிறார் கிருஷ்ணர்.

## சுலோகம் 38

सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ । ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥२.३८॥

இன்பத்தையும் துன்பத்தையும், ஆதாயத்தையும் இழப்பையும், வெற்றியையும் தோல்வியையும் சமமாகக் கருதி, போருக்குத் தயாராகுங்கள். இவ்வாறு செய்தால் நீங்கள் பாவத்தை அடைய மாட்டீர்கள்.

> விளைவுகள் எதுவானாலும் சமநிலையுடன் செயல்படுவதே இங்கு முக்கியக் கருத்து.

## சுலோகம் 39

एषा तेऽभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु । बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥२.३९॥

இதுவரை சாங்கியத்தின் வழியிலான அறிவு உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இனி யோகத்தின் வழியிலான அறிவைக் கேளுங்கள். பார்த்தா, இந்த அறிவுடன் இணைந்தால், செயலின் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவீர்கள்.

> கிருஷ்ணர் இங்கே தலைப்பை மாற்றுகிறார்: ஆன்மாவைப் பற்றிய அறிவிலிருந்து, பற்றின்றிச் செயல்படும் முறைக்கு.

## சுலோகம் 40

नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते । स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥२.४०॥

இந்த வழியில் தொடங்கிய முயற்சி வீணாவதில்லை; இதில் எதிர்விளைவும் இல்லை. இந்த தர்மத்தின் சிறிதளவும் பெரும் பயத்திலிருந்து காக்கிறது.

> இந்தப் பாதையில் எடுக்கும் சிறு அடியும் பயனுள்ளதே.

## சுலோகம் 41

व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन । बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥२.४१॥

குருகுலத்தின் செல்வமே, இந்த வழியில் உறுதியான அறிவு ஒன்றே. உறுதியற்றவர்களின் எண்ணங்களோ பல கிளைகள் கொண்டவை, முடிவில்லாதவை.

> உறுதியான மனம் ஒரே திசையில் செல்கிறது; உறுதியற்ற மனம் பல திசைகளில் சிதறுகிறது.

## சுலோகம் 42

यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः । वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥२.४२॥

பார்த்தா, வேதங்களின் சொற்களில் மட்டும் மகிழ்ந்து, இதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்று சொல்லும் அறிவற்றவர்கள், மலர்ந்த பூக்களைப் போன்ற கவர்ச்சியான சொற்களைப் பேசுகிறார்கள்.

> வேதச் சடங்குகளின் பலன்களை மட்டுமே பெரிதாகப் பேசுவோரைக் கிருஷ்ணர் இங்கே குறிப்பிடுகிறார்.

## சுலோகம் 43

कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् । क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥२.४३॥

ஆசைகள் நிறைந்தவர்களாக, சொர்க்கத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, இன்பத்தையும் செல்வத்தையும் அடைவதற்காக, மறுபிறப்பையே பலனாகத் தரும் பலவிதமான சடங்குகள் நிறைந்த சொற்களை அவர்கள் பேசுகிறார்கள்.

> அவர்களின் நோக்கம் இன்பமும் செல்வமுமே; அது மீண்டும் பிறப்புக்கே இட்டுச் செல்கிறது.

## சுலோகம் 44

भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् । व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥२.४४॥

இன்பத்திலும் செல்வத்திலும் பற்றுக் கொண்டு, அந்தச் சொற்களால் மனம் கவரப்பட்டவர்களுக்கு, உறுதியான அறிவு தியானத்தில் நிலைபெறுவதில்லை.

> இன்பத்தில் மனம் சிக்கியவர்களால் ஒருமுகப்பட இயலாது.

## சுலோகம் 45

त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन । निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥२.४५॥

வேதங்கள் மூன்று குணங்களுக்கு உட்பட்ட விஷயங்களைப் பேசுகின்றன. அர்ஜுனா, நீங்கள் மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவராகுங்கள்; இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு, எப்போதும் சத்துவத்தில் நிலைத்து, பெறுவதிலும் காப்பதிலும் கவலையின்றி, ஆன்மாவில் நிலைத்தவராக இருங்கள்.

> இன்பம் துன்பம் போன்ற இரட்டைகளுக்கு மேலே உயருமாறு கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை அழைக்கிறார்.

## சுலோகம் 46

यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके । तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥२.४६॥

எங்கும் நீர் நிரம்பி வழியும்போது ஒரு சிறு கிணற்றால் எவ்வளவு பயனோ, உண்மையை உணர்ந்த பிராமணருக்கு எல்லா வேதங்களாலும் அவ்வளவே பயன்.

> பெரிய உண்மையை அடைந்தவருக்கு, சிறு பலன்களுக்கான சடங்குகள் தேவைப்படுவதில்லை.

## சுலோகம் 47

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन । मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥२.४७॥

செயல் செய்வதில் மட்டுமே உங்களுக்கு உரிமை உண்டு; அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் இல்லை. பலனுக்காகச் செயல்படுபவராக ஆகாதீர்கள்; செயல் செய்யாமல் இருப்பதிலும் உங்களுக்குப் பற்று வேண்டாம்.

> கீதையின் மிகப் புகழ்பெற்ற சுலோகம் இது. செயலைச் செய்யுங்கள், பலனைப் பற்றிக்கொள்ளாதீர்கள்; ஆனால் செயலையும் கைவிடாதீர்கள்.

## சுலோகம் 48

योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनंजय । सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥२.४८॥

தனஞ்சயா, யோகத்தில் நிலைத்து, பற்றை விட்டு, வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமமாக இருந்து செயல்களைச் செய்யுங்கள். இந்தச் சமநிலையே யோகம் எனப்படுகிறது.

> இங்கே கிருஷ்ணர் யோகத்திற்கு ஓர் எளிய வரையறை தருகிறார்: சமநிலை.

## சுலோகம் 49

दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनंजय । बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥२.४९॥

தனஞ்சயா, அறிவுடன் கூடிய யோகத்தைவிட, பலனை நோக்கிச் செய்யும் செயல் மிகவும் தாழ்ந்தது. அந்த அறிவில் புகலிடம் தேடுங்கள். பலனுக்காகவே செயல்படுபவர்கள் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்.

> பலனுக்காக மட்டுமே உழைப்பவர் எப்போதும் கவலையிலேயே இருப்பார்.

## சுலோகம் 50

बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते । तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥२.५०॥

அறிவுடன் இணைந்தவர் இங்கேயே நற்செயல், தீச்செயல் இரண்டையும் கடந்துவிடுகிறார். எனவே யோகத்தில் ஈடுபடுங்கள். செயல்களில் திறமையே யோகம்.

> யோகத்திற்கு இன்னொரு வரையறை: பற்றின்றித் திறமையுடன் செய்யும் செயல்.

## சுலோகம் 51

कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः । जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥२.५१॥

அறிவுடன் இணைந்த ஞானிகள் செயலால் விளையும் பலனைத் துறந்து, பிறப்பின் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, துன்பமற்ற நிலையை அடைகிறார்கள்.

> பற்றில்லாத செயல் முடிவில் விடுதலைக்கு வழிவகுக்கிறது.

## சுலோகம் 52

यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति । तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥२.५२॥

உங்கள் அறிவு மயக்கம் என்ற சேற்றைக் கடக்கும்போது, இதுவரை கேட்டவற்றிலும் இனிமேல் கேட்கப்போவதிலும் நீங்கள் பற்றற்றவராவீர்கள்.

> மயக்கம் தெளிந்தால், மேலும் மேலும் கேட்க வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போகிறது.

## சுலோகம் 53

श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला । समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥२.५३॥

பலவிதமான கருத்துகளைக் கேட்டுக் கலங்கியுள்ள உங்கள் அறிவு, அசையாமல் தியானத்தில் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, நீங்கள் யோகத்தை அடைவீர்கள்.

> முரண்பட்ட கருத்துகளால் அலைக்கழியாமல் மனம் நிலைபெறுவதே யோகம்.

## சுலோகம் 54

*अर्जुन उवाच* स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव । स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ॥२.५४॥

அர்ஜுனன் கூறினார்: கேசவா, தியானத்தில் நிலைத்த, உறுதியான அறிவுடையவரின் அடையாளம் என்ன? உறுதியான மனமுடையவர் எப்படிப் பேசுவார், எப்படி அமர்வார், எப்படி நடப்பார்?

> அர்ஜுனன் ஒரு நடைமுறைக் கேள்வி கேட்கிறார்: அத்தகைய மனிதர் அன்றாட வாழ்வில் எப்படி இருப்பார்?

## சுலோகம் 55

*श्रीभगवानुवाच* प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान् । आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥२.५५॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: பார்த்தா, ஒருவர் மனதில் எழும் எல்லா ஆசைகளையும் முற்றிலும் விட்டு, தம்முள் தாமே திருப்தியடைந்திருக்கும்போது, அவர் உறுதியான அறிவுடையவர் எனப்படுகிறார்.

> அவரது மகிழ்ச்சி வெளியிலிருந்து வருவதில்லை; உள்ளிருந்தே வருகிறது.

## சுலோகம் 56

दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः । वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥२.५६॥

துன்பங்களில் கலங்காத மனமும், இன்பங்களில் ஏக்கமின்மையும் உடையவராக, பற்று, பயம், கோபம் ஆகியவற்றைக் கடந்தவர், உறுதியான மனமுடைய முனிவர் எனப்படுகிறார்.

> துன்பமோ இன்பமோ அவரை அசைப்பதில்லை.

## சுலோகம் 57

यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् । नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥२.५७॥

எங்கும் பற்றில்லாமல், நல்லதோ தீயதோ எது வந்தாலும் மகிழ்ந்து வரவேற்காமலும் வெறுக்காமலும் இருப்பவரின் அறிவு நிலைபெற்றது.

> நல்லதும் தீயதும் வரும்போது அவர் ஒரே மனநிலையில் இருக்கிறார்.

## சுலோகம் 58

यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥२.५८॥

ஆமை தன் உறுப்புகளை எல்லாப் பக்கமும் உள்ளிழுத்துக்கொள்வது போல, எவர் தம் புலன்களைப் புலன்பொருட்களிலிருந்து முழுமையாக விலக்கிக்கொள்கிறாரோ, அவரது அறிவு நிலைபெற்றது.

> ஆமையின் உவமை: தேவைப்படும்போது புலன்களை உள்ளே இழுத்துக்கொள்ளும் ஆற்றல்.

## சுலோகம் 59

विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः । रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥२.५९॥

உணவைத் தவிர்க்கும் ஒருவரிடமிருந்து புலன்பொருட்கள் விலகுகின்றன; ஆனால் அவற்றின் மீதுள்ள சுவை விலகுவதில்லை. உயர்ந்த உண்மையைக் கண்டபின் அந்தச் சுவையும் விலகுகிறது.

> வெளியிலிருந்து விலகுவது மட்டும் போதாது. உயர்ந்ததைக் கண்டால்தான் உள்ளிருக்கும் ஏக்கம் மறைகிறது.

## சுலோகம் 60

यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः । इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥२.६०॥

குந்தியின் மைந்தரே, முயற்சி செய்யும் அறிவுள்ள மனிதரின் மனத்தையும், கொந்தளிக்கும் புலன்கள் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்கின்றன.

> அறிவாளியும் புலன்களின் வலிமையைக் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது.

## சுலோகம் 61

तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः । वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥२.६१॥

அவை அனைத்தையும் அடக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, என்னையே உயர்ந்த குறிக்கோளாகக் கொண்டு அமர வேண்டும். எவருடைய புலன்கள் வசப்பட்டுள்ளனவோ, அவரது அறிவு நிலைபெற்றது.

> புலன்களை அடக்கி, தம்மையே குறிக்கோளாகக் கொள்ளுமாறு கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

## சுலோகம் 62

ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते । सङ्गात्संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥२.६२॥

புலன்பொருட்களைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் மனிதருக்கு அவற்றின் மீது பற்று உண்டாகிறது. பற்றிலிருந்து ஆசை பிறக்கிறது; ஆசையிலிருந்து கோபம் பிறக்கிறது.

> வீழ்ச்சி ஒரு சிறு நினைப்பிலிருந்தே தொடங்குகிறது.

## சுலோகம் 63

क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः । स्मृतिभ्रंशाद्बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥२.६३॥

கோபத்திலிருந்து மயக்கம் உண்டாகிறது; மயக்கத்திலிருந்து நினைவு தடுமாறுகிறது; நினைவு தடுமாறுவதால் அறிவு அழிகிறது; அறிவு அழிந்தால் மனிதர் அழிகிறார்.

> நினைப்பிலிருந்து அழிவு வரையிலான சங்கிலியை இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் படிப்படியாகக் காட்டுகின்றன.

## சுலோகம் 64

रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् । आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥२.६४॥

ஆனால் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாத, தம் வசப்பட்ட புலன்களுடன் புலன்பொருட்களிடையே நடமாடும் தன்னடக்கமுடையவர், மனத்தெளிவை அடைகிறார்.

> உலகை விட்டு ஓடத் தேவையில்லை; விருப்பும் வெறுப்பும் இன்றி அதில் வாழலாம்.

## சுலோகம் 65

प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते । प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥२.६५॥

அந்தத் தெளிவில் அவருடைய எல்லாத் துன்பங்களும் நீங்குகின்றன. தெளிந்த மனமுடையவரின் அறிவு விரைவிலேயே உறுதியாக நிலைபெறுகிறது.

> மனத்தெளிவு துன்பத்தை நீக்குகிறது, அறிவை உறுதிப்படுத்துகிறது.

## சுலோகம் 66

नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना । न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥२.६६॥

ஒருமுகப்படாதவருக்கு அறிவு இல்லை; ஒருமுகப்படாதவருக்குத் தியானமும் இல்லை. தியானம் இல்லாதவருக்கு அமைதி இல்லை. அமைதி இல்லாதவருக்கு இன்பம் எங்கிருந்து வரும்?

> ஒருமுகமின்மையிலிருந்தே அமைதியின்மையும் துன்பமும் தொடர்கின்றன.

## சுலோகம் 67

इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनु विधीयते । तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥२.६७॥

அலையும் புலன்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் மனம், நீரில் செல்லும் படகைக் காற்று அடித்துச் செல்வது போல, அறிவை அடித்துச் செல்கிறது.

> ஒரு புலனுக்கு மனம் அடிமையானாலும், அது நம்மைத் திசைதிருப்பப் போதுமானது.

## சுலோகம் 68

तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥२.६८॥

எனவே வலிய தோள்களை உடையவரே, எவருடைய புலன்கள் புலன்பொருட்களிலிருந்து முழுமையாக அடக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவரது அறிவு நிலைபெற்றது.

> புலனடக்கம் பற்றிய உபதேசத்தைக் கிருஷ்ணர் இங்கே தொகுத்துச் சொல்கிறார்.

## சுலோகம் 69

या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी । यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥२.६९॥

எல்லா உயிர்களுக்கும் இரவாக இருப்பதில், தன்னடக்கமுடையவர் விழித்திருக்கிறார். உயிர்கள் விழித்திருப்பது, உண்மையைக் காணும் முனிவருக்கு இரவு.

> உலகம் மதிப்பதை முனிவர் பொருட்படுத்துவதில்லை; உலகம் காணாததை அவர் காண்கிறார்.

## சுலோகம் 70

आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् । तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥२.७०॥

தொடர்ந்து நீர் வந்து சேர்ந்தாலும் தன் நிலை மாறாத கடலில் நீர் புகுவது போல, எல்லா ஆசைகளும் எவரிடம் புகுந்தும் அவரை அசைப்பதில்லையோ, அவரே அமைதியை அடைகிறார்; ஆசைகளை நாடுபவர் அடைவதில்லை.

> ஆசைகள் வந்தாலும் கலங்காத மனம் கடலைப் போன்றது.

## சுலோகம் 71

विहाय कामान्यः सर्वान् पुमांश्चरति निःस्पृहः । निर्ममो निरहंकारः स शान्तिमधिगच्छति ॥२.७१॥

எல்லா ஆசைகளையும் விட்டு, ஏக்கமின்றி, எனது என்ற எண்ணமின்றி, நான் என்ற அகந்தையின்றி வாழ்பவர் அமைதியை அடைகிறார்.

> நான், எனது என்ற எண்ணங்கள் விலகும்போது அமைதி தானாக வருகிறது.

## சுலோகம் 72

एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति । स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥२.७२॥

பார்த்தா, இதுவே பிரம்ம நிலை. இதை அடைந்தவர் மீண்டும் மயங்குவதில்லை. இறுதிக் காலத்திலும் இந்நிலையில் நிலைத்திருப்பவர் பிரம்ம நிர்வாணத்தை அடைகிறார்.

> உறுதியான அறிவுடையவர் பற்றிய விளக்கம் இங்கே நிறைவடைகிறது. இந்நிலை வாழ்விலும் இறுதியிலும் அமைதி தருகிறது.

## Outro

சாங்கிய யோகம், அதாவது அறிவின் யோகம் எனப்படும் பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயம் இத்துடன் நிறைவடைகிறது. மூன்றாம் அத்தியாயத்தில், அறிவே உயர்ந்தது என்றால் ஏன் செயல்பட வேண்டும் என்று அர்ஜுனன் கேட்கிறார்; கிருஷ்ணர் கர்ம யோகத்தை விளக்குகிறார். தார்மிக் ஸ்டுடியோவின் வழங்கல்.

Keep going