ஆறாம் அத்தியாயம்: தியான யோகம் | Bhagavad Gita Chapter 6 | Tamil Audiobook

Episode 6 of 10 in பகவத் கீதை ஒலிநூல் | Bhagavad Gita Audiobook in Tamil.

Narrated with an AI voice.

Reading time
9 min
Listening time
22 min
By
DharmikStudio Originals
Narration
AI voice

Read along

# பகவத் கீதை ஒலிநூல், ஆறாம் அத்தியாயம்: தியான யோகம்

## Intro

பகவத் கீதை, ஆறாம் அத்தியாயம்: தியான யோகம். இந்த அத்தியாயத்தில், எப்படி அமர்வது, மனத்தை எப்படி நிலைப்படுத்துவது, தியானம் வேரூன்றும்படி எப்படிச் சமநிலையுடன் வாழ்வது என்று கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். மனத்தைப் பிடிப்பது காற்றைப் பிடிப்பது போலக் கடினம் என்று அர்ஜுனன் சொல்ல, பயிற்சியாலும் பற்றின்மையாலும் அதை அடக்கலாம் என்றும், நேர்மையான எந்த முயற்சியும் வீணாவதில்லை என்றும் கிருஷ்ணர் பதில் அளிக்கிறார். இது தார்மிக் ஸ்டுடியோவின் மொழிபெயர்ப்பு.

## சுலோகம் 1

*श्रीभगवानुवाच* अनाश्रितः कर्मफलं कार्यं कर्म करोति यः । स संन्यासी च योगी च न निरग्निर्न चाक्रियः ॥६.१॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: செயலின் பயனைச் சாராமல், செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்பவரே துறவியும் யோகியும் ஆவார்; வேள்வித் தீயை விட்டவரோ, செயலை விட்டவரோ அல்லர்.

> வெளிச் சடங்குகளை விடுவது துறவு அல்ல. பயனை எதிர்பாராமல் கடமையைச் செய்வதே உண்மையான துறவு.

## சுலோகம் 2

यं संन्यासमिति प्राहुर्योगं तं विद्धि पाण्डव । न ह्यसंन्यस्तसंकल्पो योगी भवति कश्चन ॥६.२॥

பாண்டவா, எதைத் துறவு என்கிறார்களோ அதையே யோகம் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். ஏனெனில் எண்ணங்களைத் துறக்காத எவரும் யோகி ஆவதில்லை.

> துறவும் யோகமும் ஒன்றே. ஆசைமிக்க எண்ணங்களை விடாமல் யோகம் கைகூடாது.

## சுலோகம் 3

आरुरुक्षोर्मुनेर्योगं कर्म कारणमुच्यते । योगारूढस्य तस्यैव शमः कारणमुच्यते ॥६.३॥

யோகத்தில் ஏற விரும்பும் முனிவருக்குச் செயலே வழி என்று சொல்லப்படுகிறது. யோகத்தில் ஏறிவிட்ட அவருக்கே அமைதியே வழி என்று சொல்லப்படுகிறது.

> தொடக்கத்தில் செயல் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்துகிறது. உயர்ந்த நிலையில் அமைதியே முன்னேற்றத்தைத் தருகிறது.

## சுலோகம் 4

यदा हि नेन्द्रियार्थेषु न कर्मस्वनुषज्जते । सर्वसंकल्पसंन्यासी योगारूढस्तदोच्यते ॥६.४॥

புலன் விஷயங்களிலும் செயல்களிலும் ஒருவர் பற்றுக்கொள்ளாமல், எல்லா எண்ணங்களையும் துறக்கும்போது, அவர் யோகத்தில் ஏறிவிட்டவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்.

> புலன் இன்பங்களிலும் செயல்களிலும் பற்று நீங்கும்போது ஒருவர் யோகத்தின் உச்சியை அடைகிறார்.

## சுலோகம் 5

उद्धरेदात्मनात्मानं नात्मानमवसादयेत् । आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः ॥६.५॥

ஒருவர் தம்மைத் தாமே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; தம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில் ஒருவருக்குத் தாமே நண்பர், தாமே பகைவர்.

> நம் முன்னேற்றமும் வீழ்ச்சியும் நம் கையிலேயே உள்ளன. நமக்கு நாமே நண்பராகவோ பகைவராகவோ ஆகலாம்.

## சுலோகம் 6

बन्धुरात्मात्मनस्तस्य येनात्मैवात्मना जितः । अनात्मनस्तु शत्रुत्वे वर्तेतात्मैव शत्रुवत् ॥६.६॥

யார் தம் மனத்தைத் தம்மாலேயே வென்றாரோ, அவருக்கு அவரே நண்பர். தம்மை வெல்லாதவருக்கோ, அவரே பகைவரைப் போலப் பகைமையுடன் நடந்துகொள்கிறார்.

> அடக்கப்பட்ட மனம் நண்பனாகிறது. அடங்காத மனம் பகைவனைப் போலத் துன்புறுத்துகிறது.

## சுலோகம் 7

जितात्मनः प्रशान्तस्य परमात्मा समाहितः । शीतोष्णसुखदुःखेषु तथा मानापमानयोः ॥६.७॥

தம்மை வென்று அமைதியடைந்தவரின் உள்ளம் குளிரிலும் வெப்பத்திலும், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும், மதிப்பிலும் அவமதிப்பிலும் பரமாத்மாவில் ஒருமுகப்பட்டு நிற்கிறது.

> தன்னை வென்றவர் எல்லா எதிர்நிலைகளிலும் அமைதி குலையாமல் இருக்கிறார்.

## சுலோகம் 8

ज्ञानविज्ञानतृप्तात्मा कूटस्थो विजितेन्द्रियः । युक्त इत्युच्यते योगी समलोष्टाश्मकाञ्चनः ॥६.८॥

அறிவாலும் அனுபவ ஞானத்தாலும் நிறைவடைந்தவர், அசையாமல் நிலைத்தவர், புலன்களை வென்றவர், மண்ணாங்கட்டியையும் கல்லையும் பொன்னையும் சமமாகக் காண்பவர், அந்த யோகியே இணைந்தவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்.

> மண்ணும் பொன்னும் சமமாகத் தோன்றும் நிறைவான மனமே உண்மையான யோகியின் அடையாளம்.

## சுலோகம் 9

सुहृन्मित्रार्युदासीनमध्यस्थद्वेष्यबन्धुषु । साधुष्वपि च पापेषु समबुद्धिर्विशिष्यते ॥६.९॥

நலம் விரும்புபவர், நண்பர், பகைவர், நடுநிலையாளர், இருதரப்புக்கும் இடைநிற்பவர், வெறுக்கத்தக்கவர், உறவினர், நல்லோர், தீயோர் ஆகிய அனைவரிடமும் சமமான மனம் கொண்டவர் சிறந்தவர்.

> எல்லா மனிதர்களிடமும் ஒரே மனப்பான்மையுடன் இருப்பவரே மேலானவர்.

## சுலோகம் 10

योगी युञ्जीत सततमात्मानं रहसि स्थितः । एकाकी यतचित्तात्मा निराशीरपरिग्रहः ॥६.१०॥

யோகி தனிமையான இடத்தில் இருந்து, தனியாக, மனத்தையும் உடலையும் அடக்கி, ஆசையின்றி, உடைமை இன்றி, இடைவிடாமல் தம்மை யோகத்தில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

> தியானத்துக்குத் தனிமையும், தன்னடக்கமும், ஆசைகளிலிருந்து விடுதலையும் தேவை.

## சுலோகம் 11

शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनमात्मनः । नात्युच्छ्रितं नातिनीचं चैलाजिनकुशोत्तरम् ॥६.११॥

தூய்மையான இடத்தில், மிக உயரமாகவும் இல்லாமல் மிகத் தாழ்வாகவும் இல்லாமல், தர்ப்பைப் புல், மான்தோல், துணி ஆகியவற்றை ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக விரித்து, தமக்கு உறுதியான ஆசனத்தை அமைத்து,

> தியானத்துக்கான இடம் தூய்மையாகவும், ஆசனம் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும்.

## சுலோகம் 12

तत्रैकाग्रं मनः कृत्वा यतचित्तेन्द्रियक्रियः । उपविश्यासने युञ्ज्याद्योगमात्मविशुद्धये ॥६.१२॥

அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சிந்தையையும் புலன்களின் செயல்களையும் அடக்கி, உள்ளத் தூய்மைக்காக யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.

> அமர்ந்த பின் மனத்தை ஒரு புள்ளியில் நிறுத்துவதே தியானத்தின் தொடக்கம்.

## சுலோகம் 13

समं कायशिरोग्रीवं धारयन्नचलं स्थिरः । सम्प्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् ॥६.१३॥

உடலையும் தலையையும் கழுத்தையும் நேராக, அசையாமல் வைத்து, உறுதியாக இருந்து, தம் மூக்கின் நுனியைப் பார்த்துக்கொண்டு, திசைகளைச் சுற்றிப் பார்க்காமல்,

> முதுகு, கழுத்து, தலை நேராக இருக்க வேண்டும்; பார்வை அலையக் கூடாது.

## சுலோகம் 14

प्रशान्तात्मा विगतभीर्ब्रह्मचारिव्रते स्थितः । मनः संयम्य मच्चित्तो युक्त आसीत मत्परः ॥६.१४॥

அமைதியான உள்ளத்துடன், அச்சம் நீங்கி, பிரம்மசரிய விரதத்தில் நிலைத்து, மனத்தை அடக்கி, என்னையே சிந்தித்து, என்னையே இலக்காகக் கொண்டு, யோகத்தில் இணைந்து அமர்ந்திருக்க வேண்டும்.

> அமைதியும், அச்சமின்மையும், இறைவன் மீது நிலைத்த மனமும் தியானத்தை நிறைவு செய்கின்றன.

## சுலோகம் 15

युञ्जन्नेवं सदात्मानं योगी नियतमानसः । शान्तिं निर्वाणपरमां मत्संस्थामधिगच्छति ॥६.१५॥

இவ்வாறு எப்போதும் தம்மை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தி, மனத்தை அடக்கிய யோகி, என்னிடம் நிலைகொண்டதும் நிர்வாணத்தின் உச்சமுமான அமைதியை அடைகிறார்.

> தொடர்ந்த தியானம் இறைவனிடம் நிலைத்த உயர்ந்த அமைதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

## சுலோகம் 16

नात्यश्नतस्तु योगोऽस्ति न चैकान्तमनश्नतः । न चातिस्वप्नशीलस्य जाग्रतो नैव चार्जुन ॥६.१६॥

அர்ஜுனா, அளவுக்கு மீறி உண்பவருக்கு யோகம் இல்லை; முற்றிலும் உண்ணாதவருக்கும் இல்லை. மிக அதிகமாக உறங்குபவருக்கும் இல்லை, எப்போதும் விழித்திருப்பவருக்கும் இல்லை.

> உணவிலும் உறக்கத்திலும் மிகையும் குறையும் தியானத்துக்குத் தடையாகும்.

## சுலோகம் 17

युक्ताहारविहारस्य युक्तचेष्टस्य कर्मसु । युक्तस्वप्नावबोधस्य योगो भवति दुःखहा ॥६.१७॥

அளவான உணவும் பொழுதுபோக்கும், செயல்களில் அளவான முயற்சியும், அளவான உறக்கமும் விழிப்பும் உடையவருக்கு யோகம் துன்பத்தைப் போக்குவதாக அமைகிறது.

> நடுவழியான, சமநிலையான வாழ்க்கையே யோகம் பலன் தரச் செய்கிறது.

## சுலோகம் 18

यदा विनियतं चित्तमात्मन्येवावतिष्ठते । निःस्पृहः सर्वकामेभ्यो युक्त इत्युच्यते तदा ॥६.१८॥

நன்கு அடக்கப்பட்ட மனம் ஆன்மாவிலேயே நிலைத்து, எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விருப்பம் நீங்கும்போது, அவர் யோகத்தில் இணைந்தவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்.

> மனம் ஆசைகளை விட்டு உள்ளே நிலைக்கும்போது யோகம் கைகூடுகிறது.

## சுலோகம் 19

यथा दीपो निवातस्थो नेङ्गते सोपमा स्मृता । योगिनो यतचित्तस्य युञ्जतो योगमात्मनः ॥६.१९॥

காற்றில்லாத இடத்தில் வைத்த விளக்கு அசையாதது போல என்ற உவமை, மனத்தை அடக்கி யோகத்தில் ஈடுபட்ட யோகிக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

> காற்றில்லாத இடத்தில் சுடர் அசையாது. அதுபோல யோகியின் மனமும் நிலையாக இருக்கிறது.

## சுலோகம் 20

यत्रोपरमते चित्तं निरुद्धं योगसेवया । यत्र चैवात्मनात्मानं पश्यन्नात्मनि तुष्यति ॥६.२०॥

யோகப் பயிற்சியால் அடக்கப்பட்ட மனம் எங்கே ஓய்வு பெறுகிறதோ, எங்கே தம்மால் தம்மைக் கண்டு தம்முள்ளேயே மகிழ்கிறாரோ,

> தியானத்தில் மனம் அடங்கும்போது ஒருவர் தம்முள்ளேயே மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறார்.

## சுலோகம் 21

सुखमात्यन्तिकं यत्तद् बुद्धिग्राह्यमतीन्द्रियम् । वेत्ति यत्र न चैवायं स्थितश्चलति तत्त्वतः ॥६.२१॥

புலன்களைக் கடந்து, புத்தியால் மட்டுமே உணரக்கூடிய எல்லையற்ற இன்பத்தை எங்கே அறிகிறாரோ, எங்கே நிலைத்தவர் உண்மையிலிருந்து ஒருபோதும் விலகுவதில்லையோ,

> அந்த இன்பம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதை அடைந்தவர் உண்மையிலிருந்து நழுவுவதில்லை.

## சுலோகம் 22

यं लब्ध्वा चापरं लाभं मन्यते नाधिकं ततः । यस्मिन्स्थितो न दुःखेन गुरुणापि विचाल्यते ॥६.२२॥

எதைப் பெற்ற பின் அதைவிடப் பெரிய பேறு வேறில்லை என்று எண்ணுகிறாரோ, எதில் நிலைத்தவர் பெருந்துன்பத்தாலும் அசைக்கப்படுவதில்லையோ,

> அதைவிட உயர்ந்த பேறு இல்லை. அதில் நிலைத்தவரைப் பெரும் துயரமும் அசைப்பதில்லை.

## சுலோகம் 23

तं विद्याद्दुःखसंयोगवियोगं योगसंज्ञितम् । स निश्चयेन योक्तव्यो योगोऽनिर्विण्णचेतसा ॥६.२३॥

துன்பத்துடனான தொடர்பிலிருந்து விடுபடுவதே யோகம் என்று பெயர்பெற்றது என அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்த யோகத்தைச் சோர்வில்லாத மனத்துடன் உறுதியாகப் பயில வேண்டும்.

> துன்பத்திலிருந்து விடுதலையே யோகம். அதை மனம் தளராமல் உறுதியுடன் பயில வேண்டும்.

## சுலோகம் 24

संकल्पप्रभवान्कामांस्त्यक्त्वा सर्वानशेषतः । मनसैवेन्द्रियग्रामं विनियम्य समन्ततः ॥६.२४॥

எண்ணத்திலிருந்து பிறக்கும் ஆசைகள் அனைத்தையும் முழுமையாகத் துறந்து, மனத்தாலேயே புலன்களின் கூட்டத்தை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அடக்கி,

> ஆசைகளை வேரோடு விட்டு, மனத்தால் புலன்களை அடக்குவதே அடுத்த படி.

## சுலோகம் 25

शनैः शनैरुपरमेद्बुद्ध्या धृतिगृहीतया । आत्मसंस्थं मनः कृत्वा न किंचिदपि चिन्तयेत् ॥६.२५॥

உறுதியால் பற்றப்பட்ட புத்தியைக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல அமைதியடைய வேண்டும். மனத்தை ஆன்மாவில் நிலைநிறுத்தி, வேறு எதையும் சிந்திக்கக் கூடாது.

> மனம் ஒரே நாளில் அடங்காது. பொறுமையுடன் மெல்ல மெல்ல அதை உள்ளே நிறுத்த வேண்டும்.

## சுலோகம் 26

यतो यतो निश्चरति मनश्चञ्चलमस्थिरम् । ततस्ततो नियम्यैतदात्मन्येव वशं नयेत् ॥६.२६॥

அலைபாயும், நிலையற்ற மனம் எங்கெங்கெல்லாம் வெளியே ஓடுகிறதோ, அங்கங்கிருந்தெல்லாம் அதைத் திருப்பி, ஆன்மாவிலேயே அடங்கச் செய்ய வேண்டும்.

> மனம் அலையும்போதெல்லாம் பொறுமையாக அதைத் திரும்ப அழைத்து வர வேண்டும்.

## சுலோகம் 27

प्रशान्तमनसं ह्येनं योगिनं सुखमुत्तमम् । उपैति शान्तरजसं ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥६.२७॥

அமைதியான மனம் உடையவரும், ரஜோ குணம் அடங்கியவரும், பிரம்மமாகவே ஆனவரும், களங்கமற்றவருமான இந்த யோகியை உயர்ந்த இன்பம் வந்தடைகிறது.

> மனம் அமைதியடைந்து, பரபரப்பு அடங்கும்போது உயர்ந்த இன்பம் தானாக வருகிறது.

## சுலோகம் 28

युञ्जन्नेवं सदात्मानं योगी विगतकल्मषः । सुखेन ब्रह्मसंस्पर्शमत्यन्तं सुखमश्नुते ॥६.२८॥

இவ்வாறு எப்போதும் தம்மை யோகத்தில் ஈடுபடுத்தி, களங்கம் நீங்கிய யோகி, பிரம்மத்தைத் தொடுவதால் விளையும் எல்லையற்ற இன்பத்தை எளிதாக அனுபவிக்கிறார்.

> தொடர்ந்த பயிற்சியால் யோகி பிரம்மத்துடன் இணையும் பேரின்பத்தை அடைகிறார்.

## சுலோகம் 29

सर्वभूतस्थमात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । ईक्षते योगयुक्तात्मा सर्वत्र समदर्शनः ॥६.२९॥

யோகத்தில் இணைந்த உள்ளம் உடையவர், எங்கும் சமமாகப் பார்ப்பவர், எல்லா உயிர்களிலும் தம்மையும், தம்மில் எல்லா உயிர்களையும் காண்கிறார்.

> யோகி தமக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் வேற்றுமை காண்பதில்லை.

## சுலோகம் 30

यो मां पश्यति सर्वत्र सर्वं च मयि पश्यति । तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥६.३०॥

யார் என்னை எங்கும் காண்கிறாரோ, எல்லாவற்றையும் என்னில் காண்கிறாரோ, அவருக்கு நான் மறைவதில்லை; அவரும் எனக்கு மறைவதில்லை.

> எல்லாவற்றிலும் இறைவனைக் காண்பவருக்கும் இறைவனுக்கும் இடையே பிரிவு இல்லை.

## சுலோகம் 31

सर्वभूतस्थितं यो मां भजत्येकत्वमास्थितः । सर्वथा वर्तमानोऽपि स योगी मयि वर्तते ॥६.३१॥

ஒருமையில் நிலைத்து, எல்லா உயிர்களிலும் நிலைகொண்ட என்னை யார் வழிபடுகிறாரோ, அந்த யோகி எவ்வாறு வாழ்ந்தாலும் என்னிலேயே வாழ்கிறார்.

> எல்லா உயிர்களிலும் இறைவனை வழிபடுபவர் எந்த நிலையிலும் இறைவனிடமே இருக்கிறார்.

## சுலோகம் 32

आत्मौपम्येन सर्वत्र समं पश्यति योऽर्जुन । सुखं वा यदि वा दुःखं स योगी परमो मतः ॥६.३२॥

அர்ஜுனா, தம்மை உவமையாகக் கொண்டு, இன்பமாயினும் துன்பமாயினும், எங்கும் சமமாகக் காண்பவரே மிக உயர்ந்த யோகி என்று கருதப்படுகிறார்.

> பிறருடைய இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தம்முடையதாக உணர்பவரே சிறந்த யோகி.

## சுலோகம் 33

*अर्जुन उवाच* योऽयं योगस्त्वया प्रोक्तः साम्येन मधुसूदन । एतस्याहं न पश्यामि चञ्चलत्वात्स्थितिं स्थिराम् ॥६.३३॥

அர்ஜுனன் கூறினார்: மதுசூதனா, சமநிலையாக நீங்கள் சொன்ன இந்த யோகத்துக்கு, மனத்தின் சஞ்சலத்தால், நிலையான நிலைப்பாட்டை நான் காணவில்லை.

> இந்த யோகம் நடைமுறையில் சாத்தியமா என்று அர்ஜுனன் ஐயப்படுகிறார், ஏனெனில் மனம் அலைபாய்கிறது.

## சுலோகம் 34

चञ्चलं हि मनः कृष्ण प्रमाथि बलवद्दृढम् । तस्याहं निग्रहं मन्ये वायोरिव सुदुष्करम् ॥६.३४॥

கிருஷ்ணா, மனம் சஞ்சலமானது, கலக்குவது, வலிமையானது, பிடிவாதமானது. அதை அடக்குவது காற்றை அடக்குவது போல மிகக் கடினம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

> மனத்தை அடக்குவது காற்றைக் கட்டுவது போன்றது என்று அர்ஜுனன் நேர்மையாகச் சொல்கிறார்.

## சுலோகம் 35

*श्रीभगवानुवाच* असंशयं महाबाहो मनो दुर्निग्रहं चलम् । अभ्यासेन तु कौन्तेय वैराग्येण च गृह्यते ॥६.३५॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: வலிய தோள்களை உடையவரே, மனம் அடக்க முடியாதது, அலைபாய்வது என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் குந்தியின் மைந்தரே, பயிற்சியாலும் பற்றின்மையாலும் அது அடக்கப்படுகிறது.

> கிருஷ்ணர் சிரமத்தை ஏற்கிறார். ஆனால் பயிற்சியும் பற்றின்மையும் மனத்தை வெல்லும் வழி என்கிறார்.

## சுலோகம் 36

असंयतात्मना योगो दुष्प्राप इति मे मतिः । वश्यात्मना तु यतता शक्योऽवाप्तुमुपायतः ॥६.३६॥

தம்மை அடக்காதவருக்கு யோகம் அடைவது கடினம் என்பது என் கருத்து. ஆனால் தம்மை வசப்படுத்தி முயல்பவர் சரியான வழிமுறையால் அதை அடைய முடியும்.

> தன்னடக்கமும் சரியான முயற்சியும் இருந்தால் யோகம் கைகூடும்.

## சுலோகம் 37

*अर्जुन उवाच* अयतिः श्रद्धयोपेतो योगाच्चलितमानसः । अप्राप्य योगसंसिद्धिं कां गतिं कृष्ण गच्छति ॥६.३७॥

அர்ஜுனன் கூறினார்: கிருஷ்ணா, நம்பிக்கை இருந்தும் போதிய முயற்சி இல்லாமல், யோகத்திலிருந்து மனம் விலகிப்போனவர், யோகத்தின் நிறைவை அடையாமல், எந்த நிலையை அடைகிறார்?

> நம்பிக்கையுடன் தொடங்கி இடையில் தவறியவருக்கு என்ன ஆகும் என்று அர்ஜுனன் கேட்கிறார்.

## சுலோகம் 38

कच्चिन्नोभयविभ्रष्टश्छिन्नाभ्रमिव नश्यति । अप्रतिष्ठो महाबाहो विमूढो ब्रह्मणः पथि ॥६.३८॥

வலிய தோள்களை உடையவரே, பிரம்மத்தின் பாதையில் மயங்கி, நிலையின்றி, இரண்டிலிருந்தும் நழுவியவர், சிதறிய மேகம் போல அழிந்துவிடுகிறாரா?

> இவ்வுலக இன்பமும் இல்லாமல், ஆன்மிக இலக்கும் இல்லாமல் அவர் தொலைந்துவிடுவாரா என்பது அர்ஜுனனின் கவலை.

## சுலோகம் 39

एतन्मे संशयं कृष्ण छेत्तुमर्हस्यशेषतः । त्वदन्यः संशयस्यास्य छेत्ता न ह्युपपद्यते ॥६.३९॥

கிருஷ்ணா, என்னுடைய இந்த ஐயத்தை நீங்கள் முழுமையாக அகற்ற வேண்டும். உங்களைத் தவிர இந்த ஐயத்தை அகற்றக்கூடியவர் வேறு யாரும் இல்லை.

> இந்தக் கேள்விக்குக் கிருஷ்ணர் மட்டுமே பதில் தர முடியும் என்று அர்ஜுனன் நம்புகிறார்.

## சுலோகம் 40

*श्रीभगवानुवाच* पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते । न हि कल्याणकृत्कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति ॥६.४०॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: பார்த்தா, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவருக்கு அழிவு இல்லை. அன்புக்குரியவரே, நன்மை செய்யும் எவரும் தீய கதியை அடைவதில்லை.

> நல்ல முயற்சி ஒருபோதும் வீணாவதில்லை என்று கிருஷ்ணர் உறுதி அளிக்கிறார்.

## சுலோகம் 41

प्राप्य पुण्यकृतां लोकानुषित्वा शाश्वतीः समाः । शुचीनां श्रीमतां गेहे योगभ्रष्टोऽभिजायते ॥६.४१॥

யோகத்திலிருந்து தவறியவர், புண்ணியம் செய்தவர்கள் அடையும் உலகங்களை அடைந்து, அங்கே நெடுங்காலம் வாழ்ந்த பின், தூய்மையான செல்வந்தர்களின் இல்லத்தில் பிறக்கிறார்.

> தவறிய யோகி நல்லுலகங்களில் வாழ்ந்து, பின்னர் நல்ல குடும்பத்தில் பிறக்கிறார்.

## சுலோகம் 42

अथवा योगिनामेव कुले भवति धीमताम् । एतद्धि दुर्लभतरं लोके जन्म यदीदृशम् ॥६.४२॥

அல்லது அறிவில் சிறந்த யோகிகளின் குலத்திலேயே பிறக்கிறார். இத்தகைய பிறப்பு இவ்வுலகில் மிக அரிது.

> ஞானிகளின் குடும்பத்தில் பிறப்பது மிக அரிய பேறு.

## சுலோகம் 43

तत्र तं बुद्धिसंयोगं लभते पौर्वदेहिकम् । यतते च ततो भूयः संसिद्धौ कुरुनन्दन ॥६.४३॥

குருநந்தனா, அங்கே அவர் முற்பிறவியில் பெற்ற அந்த அறிவின் தொடர்பை மீண்டும் பெறுகிறார். அதிலிருந்து முழுமையை நோக்கி மீண்டும் முயல்கிறார்.

> முன்பு பெற்ற அறிவு அழிவதில்லை. அது அடுத்த பிறவியில் மீண்டும் தொடர்கிறது.

## சுலோகம் 44

पूर्वाभ्यासेन तेनैव ह्रियते ह्यवशोऽपि सः । जिज्ञासुरपि योगस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ॥६.४४॥

அந்த முன்பயிற்சியாலேயே அவர் தம்மை அறியாமலேயே யோகத்தை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறார். யோகத்தை அறிய விரும்புபவர் கூட வேதச் சடங்குகளைக் கடந்து செல்கிறார்.

> முன் பயிற்சி இயல்பாகவே ஒருவரை யோகத்தின் பக்கம் இழுக்கிறது.

## சுலோகம் 45

प्रयत्नाद्यतमानस्तु योगी संशुद्धकिल्बिषः । अनेकजन्मसंसिद्धस्ततो याति परां गतिम् ॥६.४५॥

முயற்சியுடன் பாடுபடும் யோகி, பாவங்கள் நீங்கப்பெற்று, பல பிறவிகளில் பக்குவம் அடைந்து, பின்னர் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்.

> பல பிறவிகளின் முயற்சி இறுதியில் உயர்ந்த இலக்கை அடையச் செய்கிறது.

## சுலோகம் 46

तपस्विभ्योऽधिको योगी ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिकः । कर्मिभ्यश्चाधिको योगी तस्माद्योगी भवार्जुन ॥६.४६॥

யோகி தவசிகளைவிடச் சிறந்தவர், ஞானிகளைவிடவும் சிறந்தவர் என்று கருதப்படுகிறார், சடங்குகளைச் செய்பவர்களைவிடவும் சிறந்தவர். ஆகவே அர்ஜுனா, யோகியாக ஆகுங்கள்.

> யோகம் எல்லா முயற்சிகளிலும் மேலானது என்று சொல்லி, அர்ஜுனனை யோகியாக இருக்கக் கிருஷ்ணர் அழைக்கிறார்.

## சுலோகம் 47

योगिनामपि सर्वेषां मद्गतेनान्तरात्मना । श्रद्धावान् भजते यो मां स मे युक्ततमो मतः ॥६.४७॥

எல்லா யோகிகளிலும், யார் என்னிடம் ஒன்றிய உள்ளத்துடன், நம்பிக்கையுடன் என்னை வழிபடுகிறாரோ, அவரே மிகச் சிறந்த யோகி என்பது என் கருத்து.

> அத்தியாயம் பக்தியுடன் முடிகிறது: அன்புடன் இறைவனை வழிபடும் யோகியே சிறந்தவர்.

## Outro

தியான யோகம், ஆத்ம சம்யம யோகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, அதாவது தியானமும் தன்னடக்கமும் பற்றிய யோகம் எனப்படும் பகவத் கீதையின் ஆறாம் அத்தியாயம் இத்துடன் நிறைவடைகிறது. ஏழாம் அத்தியாயத்தில், தம்மை முழுமையாக அறிவது பற்றிக் கிருஷ்ணர் பேசத் தொடங்குகிறார். தார்மிக் ஸ்டுடியோவின் வழங்கல்.

Keep going